ตอนที่4

" อ้อ แล้วก็เรื่องที่นางตกน้ำ ข้าก็ไม่ได้ผลักนาง เป็นนางที่กระโดดลงไปเอง ข้าคิดว่านางคงร้อนเลยอยากลงไปแช่น้ำเล่น เลยยืนดูเฉยๆ ส่วนเขาก็วิ่งเข้ามาบอกว่านางว่ายน้ำไม่เป็น ข้าเห็นนางตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ เขามัวแต่กวักมือเรียกคนมาช่วย ข้าเกรงว่าจะไม่ทันการ เลยถีบเขาให้ลงไปช่วยนางเอง ใครจะไปรู้ว่าบุรุษอกสามศอก"

เสิ่นม่านเหยาจ้องมองจางซู่อวี่

" หือ ผอมกะหร่องแบบนี้ จะถึงสามศอกหรือเปล่านะ "

จางซู่อวึ่ถลึงตาดุดันใส่นาง 

"นั่นแหละ ใครจะไปคิดว่าเขาจะว่ายน้ำไม่เป็น"

" เจ้าโกหก เจียวเจียวว่ายน้ำไม่เป็นนางจะกระโดดลงไปในสระน้ำทำไม ข้าว่าเป็นเจ้านั่นแหละที่ผลักนาง"

" หากฮูหยินมู่คิดแบบนั้นก็ตามใจท่านเถอะไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม งั้นข้าจะไปเดินเล่นต่อ"

เสิ่นม่านเหยาพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป ไม่สนใจสายตาใครจะมองนางยังไง

เดินออกมาจากห้องโถงก็เจอหลิวลี่ที่รีบวิ่งเข้ามา สายตาสำรวจทั่วตัวเสิ่นม่านเหยา

" คุณหนูท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ ข้าได้ยินพวกบ่าวในจวนพูดกัน ว่าท่านผลักคุณหนูเจียวเจียวตกน้ำ แต่ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านจะทำแบบนั้น"

" ทำไมถึงไม่เชื่อหล่ะว่าเป็นฝีมือข้า"

" ถึงข้าจะรู้จักท่านไม่นาน อยู่กับท่านไม่กี่วัน แต่ข้าก็บอกได้เลยว่าท่านเป็นคนดีไม่มีนิสัยเสแสร้ง ชอบทำตัวอ่อนแอเรียกความสงสารจากใคร เหมือนคุณหนูเจียวเจียว"

เสิ่นม่านเหยาหลี่ตามองหลิวลี่

" นับว่าเจ้าตาแหลมมองคนออก ปะ เราไปหาอะไรอร่อยๆกินกันที่ตลาดดีกว่า"

นางเดินนำหน้าไป

เสิ่นม่านเหยาใช้ชีวิตอยู่ในจวนตระกูลมู่ จากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นหลายเดือน แต่ละวันก็ไม่มีอะไรจะทำ นั่งๆนอนๆ นางรู้สึกว่าชีวิตที่นี่ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก มู่เจียวเจียวล้มป่วยหลังจากตกน้ำไปวันนั้นมู่หลันฮวาก็คอยดูแลประคบประหงมอยู่ตลอด ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ยังไม่เคยได้พูดคุยใกล้ชิดเป็นการส่วนตัวอย่างที่แม่ลูกควรจะเป็น จางซู่อวี่ก็แวะเวียนมาหามู่เจียวเจียวทุกวัน ส่วนมู่ซิงฉือเป็นขุนนางในราชสำนัก เขาจะออกไปทำงานแต่เช้าและกลับมาช่วงเย็น 

ยามโหย่ว นางนั่งแทะเมล็ดแตงโมอยู่ศาลาริมน้ำ มู่ซิงฉือเดินเข้ามา

" พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ข้าไม่ได้ไปทำงาน จะพาเจียวเจียวไปเที่ยวนอกเมืองชมดอกไม้ป่า เจ้าก็ไปด้วยกันกับพวกเรา"

เขาไม่รอให้นางปฏิเสธหรือตอบรับ ก็หมุนตัวเดินจากไป

ตอนเช้ารถม้าคันใหญ่จอดรออยู่หน้าจวนจางซู่อวี่กับมู่ซิงฉือพากันขึ้นไปก่อน แล้วยื่นมือมารับมู่เจียวเจียวพร้อมกัน นางยิ้มปรายตามองเสิ่นม่านเหยาที่ยืนอยู่ข้างหลังแล้วเอ่ยขึ้น

" พี่ซู่อวี่ พี่ใหญ่ พวกท่านยื่นมือมาพร้อมกันแบบนี้ แล้วข้าจะส่งมือให้ใครเล่า"

" ถ้าเลือกไม่ได้ งั้นเจ้าก็หลบไปยืนคิดก่อนละกัน"

นางดันมู่เจียวเจียวออก ใช้มือสองข้างปัดมือจางซู่อวี่กับมู่ซิงฉือให้เปิดทาง แล้วก้าวขึ้นรถม้าไป หลิวลี่กับหว่านชิงสาวใช้คนสนิทของมู่เจียวเจียวนั่งรถม้าอีกคัน รถม้าวิ่งออกนอกเมืองไปทางทิศตะวันตก ผ่านป่าที่มีใบไม้สีเหลืองสลับแดง รถม้าวิ่งผ่านทางแคบๆข้างทาง ฝั่งขวาเป็นหุบเหว ระหว่างที่กำลังชมวิวทิวทัศน์เพลินๆ เสียงม้าร้องตกใจพร้อมรถม้าที่เหมือนจะเสียการควบคุม เสิ่นม่านเหยารีบกระโดดออกทางหน้าต่าง ม้าหลุดออกจากตัวรถวิ่งเตลิดหนีไป เหลือเพียงตัวรถที่กำลังจะตกลงไปในหุบเหว จางซู่อวี่กับมู่ซิงฉือพามู่เจียวเจียวเหาะออกมาได้หวุดหวิด พวกเขาจูงมือมู่เจียวเจียวคนละข้าง ต่างช่วยกันปลอบโยนนาง คนขับรถม้าหนีไปตอนไหนไม่รู้ หลิวลี่รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาเสิ่นม่านเหยา

" คุณหนู คุณหนูท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเจ้าคะบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า"

เสียงร้องถามอย่างตื่นตระหนกของหลิวลี่ทำให้มู่ซิงฉือจางซู่อวี่และมู่เจียวเจียวหันมามอง ทั้งสามมีสีหน้าแววตาประหลาดใจ

" ม่านเหยา เจ้า ทำไมเจ้าถึงอยู่ตรงนี้"

" ข้าไม่อยู่ตรงนี้ แล้วจะให้ข้าไปอยู่ตรงไหน หรือว่าข้าควรตกลงไปในหุบเหวอย่างนั้นรึ"

" ไม่ใช่ ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น ข้า ข้าก็แค่"

มู่เจียวเจียวบีบน้ำตาร้องไห้

" ก็แค่อะไร เจ้าคิดว่าข้าไม่มีใครแย่งกันช่วยข้าออกมาเหมือนกับเจ้า เลยคิดว่าข้าจะต้องตกลงไปตายใช่ไหม ข้าไม่โง่ปล่อยให้ตัวเองตายหรอก"

" เจียวเจียวก็แค่เป็นห่วงเจ้า ในเมื่อเจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว จะมาพูดจาประชดประชันทำไม นางเป็นคนรักข้า ข้าต้องเลือกช่วยนางอยู่แล้ว ข้าก็คิดว่าพี่ชายเจ้าจะช่วยเจ้าเสียอีก"

มู่ซิงฉือมีแววตารู้สึกผิดผิด

" ม่านเหยา ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า แต่ข้าคิดว่าซู่อวี่เป็นคู่หมั้นของเจ้า ข้าคิดว่าเขาจะช่วยเจ้า ก็เลย"

" เหอะ เขาก็บอกอยู่ว่าเจียวเจียวเป็นคนรักของเขา พวกเขาสองคนรักกันมาตั้งนาน แม้ข้าจะเป็นคู่หมั้นตัวจริงก็ไม่ไปขวางวาสนาพวกเขาหรอก ครั้งก่อนข้าก็บอกไปชัดเจนแล้วว่าให้พวกเขาหมั้นกันต่อไป ไม่ต้องเปลี่ยนกลับมาเป็นข้า เขาเลือกช่วยนางก็ไม่ผิด ส่วนท่าน เป็นพี่ชายแท้ๆของข้า แต่ในเสี้ยวความเป็นความตาย สายเลือดก็มิอาจทำให้ท่านนึกถึงข้าได้เลย ข้าไม่โทษท่านหรอก แล้วก็ไม่โทษใครด้วย ข้าเอาตัวรอดได้ ไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่รอความช่วยเหลือจากใคร วันนี้เสียฤกษ์แล้ว ไปดูดอกไม้อะไรนั่นข้าไม่ไปแล้ว"

นางหันหลังไปขึ้นรถม้าอีกคันพร้อมหลิวลี่

" กลับ"

" แต่พวกเขายังไม่ได้ขึ้นรถ โอ้ย"

นางถีบคนขับรถม้ากระเด็น แล้วกระตุกเชือกบังคับรถม้าจากไปทันที ทุกคนพากันอ้าปากตกตะลึง ก่อนจะได้สติหันไปมองรอบตัวที่มีแต่ป่า แล้วจะกลับกันยังไงหล่ะทีนี้

" คุณหนู เหตุใดรถม้าจู่ๆถึงหลุดออกจากตัวม้าได้เจ้าคะ มันไม่น่าเกิดเรื่องผิดพลาดได้"

" ไม่ใช่เรื่องผิดพลาดหรอก แต่เป็นความตั้งใจต่างหาก"

" อะไรนะเจ้าคะ "

หลิวลี่ถามด้วยความตกใจ

"ใครกันที่ทำเรื่องแบบนั้นได้"

" เจ้าคิดว่าใครหล่ะ"