ตอนที่5

เสิ่นม่านเหยานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ก่อนที่รถม้าจะวิ่งผ่านบริเวณที่เกิดเหตุ คนขับรถม้าได้หยุดรถม้าเพื่อถอดม้าพาไปพักกินน้ำกินหญ้า นางเห็นมู่เจียวเจียวกับคนขับรถม้าส่งสายตาให้กัน พอกลับมารถวิ่งไปได้แป๊บเดียวก็เกิดเหตุ แถมคนขับรถม้าก็กระโดดขึ้นหลังม้าหนีหายเตลิดไปพร้อมกัน ดูก็รู้ว่าจงใจชัดๆ นางเห็นความผิดปกติตั้งนานแล้ว พอกลับขึ้นรถม้าอีกจึงระวังตัวอยู่ตลอด เมื่อรถม้าหยุดกะทันหันพร้อมเสียงม้าร้องตกใจ นางจึงรีบกระโดดออกทางหน้าต่างทันที

ยามจื่อ นางยังไม่นอน นั่งดูพระจันทร์อยู่ริมหน้าต่าง กำลังคิดอะไรเพลินๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น นางขมวดคิ้ว ดึกป่านนี้แล้วใครมา นางเดินไปเปิดประตู คาดไม่ถึงว่าจะเป็นมู่หลันฮวามารดาแท้ๆของนาง 94วันที่นางมาอยู่ที่นี่ นี่คือครั้งแรกที่สตรีคนนี้มาหานาง

" ท่านมีธุระอะไรถึงมาหาข้าดึกดื่นป่านนี้"

มู่หลันฮวาเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะน้ำชา วางกล่องไม้ในมือลง เปิดออกให้เห็นเครื่องประดับที่อยู่ข้างใน 

" ข้าเอามาให้เจ้า ดูสิว่าชอบไหม "

นางมองเครื่องประดับในกล่องด้วยสายตาเรียบเฉย

"ที่ผ่านมาข้าไม่ได้ใส่ใจเจ้า ไม่มีเวลาพูดคุยด้วยมากนัก เป็นเพราะเจียวเจียวเกิดที่ชายแดนตะวันตก ที่นั่นอากาศแปรปรวน นางเกิดในฤดูหนาวที่อากาศหนาวเหน็บ ซ้ำยังคลอดก่อนก่อนกำหนด ร่างกายจึงอ่อนแอ ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ ตอนที่พ่อของเจ้าอุ้มนางกลับมา นางตัวผอมกระจ้อยร่อย"

" พูดธุระของท่านมา ไม่ต้องอ้อมค้อม"

มู่หลันฮวาถอนหายใจ

" ม่านเหยา เรื่องเจ้ากับซู่อวี่ การหมั้นหมายนั้น จริงอยู่ที่เป็นปู่ของเจ้ากับปู่ของซู่อวี่ได้ตกลงหมั้นหมายกันตั้งแต่พวกเจ้ายังอยู่ในท้อง แต่เจ้าก็รู้ว่าช่วงที่เจ้าไม่อยู่ เจียวเจียวกับซู่อวี่เขามีใจให้กัน ใครๆก็รู้ว่าพวกเขาจะต้องแต่งงานกัน แต่พอเจ้ากลับมา"

" ข้ารู้แล้ว ข้าเองก็ไม่ได้ชอบชายหน้าตาเห่ยๆแบบนั้น รูปร่างก็ผอมเเห้งเก้งก้าง สู้คนในหอลมโชยไม่ได้สักนิด เมื่อพวกเขารักกันก็ให้พวกเขาแต่งงานกันไปเถอะ"

มู่หลันฮวามีสีหน้าประหลาดใจ คิดไม่ถึงว่าเสิ่นม่านเหยาจะยอมง่ายแบบนี้ อีกไม่ถึงเดือนก็จะถึงกำหนดแต่งงานของมู่เจียวเจียวกับจางซู่อวี่ แม้บิดามารดาของจางซู่อวี่จะเอ็นดูมู่เจียวเจียว แต่พอรู้ว่ามู่เจียวเจียวไม่ใช่บุตรสาวตัวจริง เสิ่นม่านเหยาต่างหากคือบุตรสาวตัวจริง แถมยังกลับมาแล้ว สัญญาการหมั้นหมายที่ยึดบุตรสาวตัวจริงก็ทำให้ทั้งสองฝ่ายไม่สบายใจ พอได้ยินเสิ่นม่านเหยาพูดแบบนี้ นางก็ถอนหายใจโล่งอก 

" เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว พวกเขารักกัน ถึงเจ้าดึงดันจะแต่งงานกับซู่อวี่ก็จะทุกข์ใจเปล่าๆเพราะใจของเขามีแต่เจียวเจียว แตงที่ฝืนเด็ดไม่หวานหรอกนะ"

" ดึกแล้วท่านกลับไปเถอะ ข้าจะนอนแล้ว"

" อืม งั้นข้ากลับก่อน "

เสิ่นม่านเหยาหยิบเครื่องประดับมีค่าในหีบขึ้นมาดู นางเองก็ไม่ชอบใส่เครื่องประดับเก็บไว้ทำไมเยอะแยะ พรุ่งนี้นางจะเอาไปขายแลกเป็นตั๋วเงินเก็บไว้ดีกว่า

วันต่อมาหลังจากเปลี่ยนเครื่องประดับให้เป็นเงิน นางก็เดินเล่นในตลาดต่อกับหลิวลี่สักพัก กำลังจะกลับก็เห็นมู่เจียวเจียวกับมู่หลันฮวากำลังเลือกผ้าอยู่ในร้าน นางจะเดินผ่านไปแต่ถูกมู่เจียวเจียวเรียกเอาไว้ มู่เจียวเจียวเดินออกมาจากในร้านจับแขนนาง

" ม่านเหยา ข้ากับท่านแม่กำลังเลือกผ้ากันอยู่ เจ้าก็ไปเลือกสักชุดสิ"

นางปัดแขนมู่เจียวเจียวออก

" ไม่หล่ะ ข้าไม่อยากได้"

" ทำไมหล่ะ เจ้าคงไม่ได้กำลังประชดที่ท่านแม่พาข้ามาซื้อชุดใหม่หรอกนะ "

มู่หลันฮวาเดินเข้ามาด้วยสายตาตำหนิ

" ม่านเหยา เรื่องแค่นี้จะคิดเล็กคิดน้อยไปทำไม อีกไม่ถึงเดือนเจียวเจียวก็จะแต่งงานเวลานั้นข้ากับนางก็ต้องห่างกัน ช่วงเวลานี้ข้าจึงต้องใส่ใจนางให้มากหน่อย พอนางแต่งออกไปแล้วข้าจะชดเชยให้เจ้า จะใส่ใจเจ้าให้มากๆเหมือนที่ใส่ใจเจียวเจียว"

เสิ่นม่านเหยาแค่นหัวเราะ

" จะใส่ใจไม่ใส่ใจต้องรอเวลาด้วยเรอะ การจะใส่ใจดูแลบุตรสาว นั่นมันหน้าที่ที่มารดาควรกระทำ "

นางมองมารดาแท้ๆด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนจะก้าวเดินจากไป มู่หลันฮวาอ้าปากจะพูดแต่พูดไม่ออก 

เสียงแตกตื่นโกาหลพร้อมชายชุดดำกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามา ดาบวาววับพาดคอเสิ่นม่านเหยาจากด้านหลัง อีกดาบพาดที่คอมู่เจียวเจียว พวกมันบังคับพานางกับมู่เจียวเจียวให้ขึ้นรถม้า

" หากไม่อยากให้พวกนางตาย ก็เอาเงินห้าแสนตำลึงไปไถ่ตัวที่วัดร้างนอกเมือง จำไว้เจ้าต้องมาคนเดียว ห้ามแจ้งทางการ ห้ามใครติดตามมาด้วย ไม่งั้นก็เตรียมจัดงานศพให้พวกนางได้เลย"

มู่หลันฮวาตกใจแทบสิ้นสติ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นไวมาก

" ท่านแม่ช่วยข้าด้วย"

มู่เจียวเจียวร้องด้วยเสียงสั่นเครือ

รถม้าห้อตะบึงจากไป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของชาวบ้าน มู่หลันฮวายังคงตกใจยืนแข็งค้างทำอะไรไม่ถูก หลิวลี่เขย่าตัว

" ฮูหยิน ท่านจะยืนอึ้งอยู่อีกนานไหมเจ้าคะพวกมันบอกว่าให้เอาเงินไปไถ่ตัวคุณหนู ท่านรีบกลับจวนไปเอาเงินสิ"

คำพูดและแรงเขย่าของหลิวลี่ทำให้มู่หลันฮวารู้สึกตัว

กุบกับ กุบกับ มู่หลันฮวาควบม้ามาถึงวัดร้างนอกเมืองตามที่พวกโจรบอก นางแบกห่อผ้าที่เต็มไปด้วยตำลึงทองก้าวเข้าไปในวัดร้าง เห็นมู่เจียวเจียวถูกมัดอยู่กับต้นเสา นางถลาจะเข้าไปหาตามสัญชาตญาณ แต่ถูกดาบขวางหน้า

" ส่งเงินมา"

นางรีบยื่นถุงเงินให้ พวกโจรคลี่ห่อผ้าออกดูเห็นตำลึงทองเต็มห่อผ้าก็หัวเราะชอบใจ

" ได้เงินไปแล้วก็ปล่อยบุตรสาวของข้ามา"

" ปล่อย ปล่อยคนไหนหล่ะ บุตรสาวตัวจริงหรือตัวปลอม"

มู่หลันฮวาถึงพึ่งได้สติ มองไปที่เสาอีกต้นทางซ้ายมือ ที่เสิ่นม่านเหยาถูกมัดอยู่นางมองสลับไปมาระหว่างเสิ่นม่านเหยากับมู่เจียวเจียว