ตอนที่3

หอลมโชย

บุรุษเปลือยอกท่อนล่างใส่แต่กางเกง ห้าคนกำลังรุมล้อมเอาใจเสิ่นม่านเหยา นางอ้าปากรับองุ่นจากบุรุษข้างซ้าย ก่อนจะหันไปจิบสุราที่บุรุษฝั่งขวาป้อน บุรุษอีกคนดึงบุรุษฝั่งซ้ายออกป้อนขนมให้นาง บุรุษอีกคนก็บีบนวดบ่าให้นางอยู่ข้างหลัง บุรุษอีกคนก็บรรเลงผีผาให้ฟัง นางหัวเราะคิกคักลูบอกแกร่งบุรุษคนนั้นทีคนนี้ที ก่อนจะหันไปมองหลิวลี่ที่นั่งตัวลีบหน้าแดงกร่ำหลบมุมอยู่

" เอ้า หลิวลี่ เจ้าไปนั่งแอบอะไรอยู่ตรงนั้นพวกเจ้าไปดูแลนางด้วยสิ"

" ไม่ ไม่ต้องมา ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้านั่งรอท่านอยู่ตรงนี้ดีแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องมา"

หลิวลี่โบกมือปฏิเสธพัลวัน แต่บุรุษสองคนก็เดินเข้าไปหานาง กุมมือนางมาสัมผัสอกแน่นๆ นางเบิกตากว้างกับสัมผัส สายตาซุกซนก้มมองลงกลางหว่างขา ลอบกลืนน้ำลายดังเอื้อก

ยามโฉว่ เสิ่นม่านเหยากับหลิวลี่เดินกอดคอกันโซซัดโซเซเข้าจวน รู้สึกตัวตื่นมาอีกทีก็เป็นช่วงสายของอีกวัน กินข้าวเสร็จนางออกไปเดินเล่นในสวนริมสระน้ำ มองดูปลาแหวกว่ายไปมา

" ม่านเหยา "

มู่เจียวเจียวเดินเข้ามา ดึงปิ่นปักผมออกมาชูอวด

" นี่เป็นปิ่นปักผมประการังแดง ที่ฮองเฮาทรงประทานให้ข้าเป็นรางวัล ที่ข้าประชันบทกวีชนะเมื่อคืน"

มู่ม่านเหยาเพียงปรายตามอง

" แล้วไง"

" ข้ารู้ว่าเจ้าอิจฉาข้า แต่จะทำอย่างไรได้ นี่มันวาสนาของข้า ข้าถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีร่ำเรียนวิชา ดนตรี หมากรุก อักษร วาดภาพล้วนเชี่ยวชาญ ส่วนเจ้า อยู่ชนบทแม้แต่ตัวอักษรชื่อตัวเองก็คงเขียนไม่ได้สินะ"

นางปิดปากหัวเราะคิกคัก

" จะโทษก็โทษชะตาของเจ้าเถิด"

มู่เจียวเจียวยิ้มด้วยความลำพองใจ เห็นเสิ่นม่านเหยาไม่สนใจ เอาแต่จ้องมองปลาในสระก็โมโห

" เห็นว่าเมื่อคืนเจ้าอุตส่าห์แต่งตัวกะจะได้ไปร่วมงานแต่ก็อดไป พี่ใหญ่กับท่านแม่กลัวว่าเจ้าจะไปสร้างเรื่องอับอายขายขี้หน้าในงาน เลยรีบไปก่อนไม่รอเจ้า เจ้าก็อย่าโกรธเลยนะ"

" ข้าไม่สนใจหรอก งานเลี้ยงอะไรนั่น ข้าก็ไม่ได้คิดจะไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

" เจ้าโกหก เมื่อคืนพอเจ้ารู้ว่ารถม้าไปแล้วเจ้าก็ออกจากจวนไป กลับมาเอาดึกดื่นในสภาพเมามาย เจ้าอิจฉาข้า เจ้าก็เลยประชดหวังเรียกร้องความสนใจจากพี่ใหญ่กับท่านแม่"

เสิ่นม่านเหยาหันมาจ้องหน้ามู่เจียวเจียว เมื่อคืนนางกลับมายามโฉ่ว บ่าวไพร่ในจวนต่างก็หลับกันหมด มีเพียงบ่าวเฝ้าประตูกับบ่าวที่เป็นเวรยามไม่กี่คน คงมีสักคนที่คาบข่าวไปบอกสินะ

" เจ้าจะคิดยังไงก็ช่าง หากคิดแบบนั้นแล้วมีความสุขก็เชิญ"

นางจะเดินหนีแต่ถูกมู่เจียวเจียวรั้งแขนไว้

" เจ้าเป็นคุณหนูตัวจริงแล้วยังไง ท่านแม่กับพี่ใหญ่ก็ยังรักข้ามากกว่าอยู่ดี"

มู่เจียวเจียวแสยะยิ้มแล้วปล่อนแขนนางกระโดดลงสระน้ำไป เสิ่นม่านเหยายืนมองด้วยสายตาเรียบเฉย เสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามา

" เจียวเจียว"

นางหันไปมองบุรุษหน้าตาธรรมดาร้องเรียกมู่เจียวเจียวด้วยท่าทีตื่นตกใจ เขาหันควับมาจ้องมองนางสายตาดุดัน

" เจ้า ถ้าเจียวๆเป็นอะไรไปข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่"

" เกี่ยวอะไรกับข้า นางกระโดดลงไปเอง"

" นางว่ายน้ำไม่เป็นจะกระโดดลงไปทำไมเป็นเจ้านั่นแหละที่ผลักนาง ใครก็ได้มา"

เขาพูดไม่ทันจบประโยค จังหวะที่หันไปกวักมือเรียกคนมาช่วย ก็ถูกนางถีบตกน้ำ ตู้ม

" จะเรียกคนอื่นมาช่วยทำไม เจ้าก็ลงไปช่วยนางเองสิ"

บ่าวรับใช้หลายคนวิ่งกรูเข้ามา

" คุณชาย คุณหนู"

ตู้มมมม ตู้มมมม เสียงน้ำตูมใหญ่สองตูม มู่ซิงฉือกับชายอีกคนกระโดดลงไป มู่ซิงฉือช่วยมู่เจียวเจียวขึ้นมา ส่วนชายอีกคนช่วยชายคนที่ถูกนางถีบ อ้าว ว่ายน้ำไม่เป็นหรอกหรือนี่

ในห้องโถง

" ไม่คิดเลยว่าเพียงเพราะข้าไม่ให้เจ้าตามไปงานเลี้ยงเมื่อคืน เจ้าถึงกับผลักเจียวเจียวตกน้ำ นางว่ายน้ำไม่เป็น หากข้าไปช้ากว่านี้"

มู่หลันฮวาปรี่เข้ามาจะตบนาง แต่นางคว้าแขนเอาไว้

" ท่านมีสิทธิ์อะไรจะตบข้า"

นางออกแรงผลักกลับไป จนมู่หลันฮวาเซเกือบล้ม ดีที่มู่ซิงฉือรับเอาไว้ทัน

" เจ้า เจ้ากล้าทำร้ายข้า"

" ทำร้ายเจียวเจียวไม่พอยังจะทำร้ายท่านแม่อีก เจ้าจะใจกล้ามากไปแล้ว"

มู่ซิงฉือตวาดเสียงดัง

" ม่านเหยา เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรไปงานเลี้ยงเมื่อคืน หากข้าไม่ไปก็คงไม่ชนะการประชันบทกวี แล้วก็คงไม่ได้รางวัลเป็นปิ่นประการังแดง เจ้าก็คงไม่อิจฉาแย่งไป"

" อะไรนะ ที่เจ้าตกน้ำเป็นเพราะนางแย่งปิ่นปะการังแดงที่ฮองเฮาประทานให้เจ้าเป็นรางวัลอย่างนั้นรึ"

มู่เจียวเจียวไม่ตอบ แต่สะอื้นไห้กอดมู่หลันฮวา

" ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะเป็นคนร้ายกาจถึงเพียงนี้ ขี้อิจฉาริษยา ข้าไม่น่าให้คนไปรับเจ้ากลับมาเลย"

มู่หลันฮวาต่อว่าเสิ่นม่านเหยา สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรังเกียจ นางแค่นหัวเราะ ไปรับนางกลับมาอะไร เป็นมู่เซี่ยจื่อที่รู้สึกผิดเลยส่งนางกลับมาต่างหาก

" ดีแล้วที่ข้าไม่คิดเปลี่ยนตัวคู่หมั้น ตามท่านแม่ข้าบอก สตรีจิตใจชั่วร้ายไม่คู่ควรเป็นภรรยาของข้า"

เสิ่นม่านเหยาหันไปมองชายที่นางถีบตกน้ำ

" เจ้าเป็นใคร"

" นี่คือจางซู่อวี่ เป็นคู่หมั้นของเจียวเจียว ที่จริงเขาเป็นคู่หมั้นของเจ้า เดิมทีสองตระกูลหมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เจ้ายังอยู่ในท้อง แต่เจ้าหายตัวไป การหมั้นหมายจึงตกเป็นของเจียวเจียวแทน"

มู่ซิงฉืออธิบาย เสิ่นม่านเหยาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพูดขึ้น

" งั้นก็ไม่ต้องเปลี่ยนกลับคืนหรอก ให้พวกเขาหมั้นกันต่อไปเถอะ บุรุษที่แม้แต่ว่ายน้ำยังไม่เป็น รูปร่างผอมกระหร่อง หน้าตาก็งั้นๆ หูก็กาง ตาก็โปน ปากก็แบะ ไม่คู่ควรจะมาเป็นสามีข้าหรอก"

" เจ้า"

จางซู่อวี่โกรธจนหน้าดำหน้าแดง