ANMELDENเขารีบคว้าตัวนางมาประคอง สายตามองต่ำที่มือของนางกำลังจับท้องอยู่ ดวงตาเบิกกว้าง มีการเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น เขาทาบมือลงบนท้องนาง สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวนั้น ลูกของเขากำลังดิ้นดุ๊กดิ๊ก นางเงยหน้ามองเขา เขาสบตานาง" ยังจะบอกว่าพุงของเจ้า มันดิ้นดุ๊กดิ๊กได้เองใช่ไหม"นางยิ้มแหยๆแก้ตัวไม่ออก เขากอดนางไว้หลวมๆ ถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ" ทำไมต้องหนีข้ามา ทำไมเจ้าถึงทิ้งข้า"" ท่านกับเจิ้งซวง เดิมทีก็ควรแต่งงานกัน"" เจ้าเลยยกข้าให้นาง เจ้าเห็นข้าเป็นตัวอะไร นึกอยากจะยกให้ใครก็ได้"" ข้า ก็ ก็ท่านเองก็ชอบนางไม่ใช่เรอะ"เขาผละออกจากนาง มือจับบ่าสองข้างของนาง จ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น" ใครบอกเจ้าว่าข้าชอบนาง เจ้าเอาอะไรคิดว่าข้าจะชอบนางห๊ะ"" เอ้า ท่านไม่ได้ชอบนางหรอกเรอะ"เห็นท่าทีของนางเขาก็ยิ่งโมโห" ที่เจ้าทิ้งข้าหนีมาที่นี่ เพราะคิดว่าข้าชอบนาง"" บุรุษทุกคนก็ชอบสตรีอ่อนหวาน เก่งงานบ้านงานเรือนทำอาหารอร่อยไม่ใช่รึ ท่านไม่ชอบเหรอ"" ไม่"" โกหก ท่านกินขนมที่นางทำแล้วทำท่าทางอร่อยสุดๆไปเลย"เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนพูดขึ้น" ข้าก็บอกแล้วว่าขนมนั่นทำให้ข้านึกถึงท่านแม่ขึ้นมา เลยกินไปชิ้นหน
" แม่ทัพเย่ท่านพูดแบบนี้ได้อย่างไร ท่านจะดูหมิ่นซวงเอ๋อของเราเกินไปแล้ว"" หากข้าไม่หนีไป หากข้าขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวมาที่นี่ตั้งแต่แรก"" ต่อให้เป็นเช่นนั้นข้าก็ไม่แต่งกับเจ้าอยู่ดี"เจิ้งซวงชะงัก" ทำไม"" ข้าบอกไปแล้ว ถึงข้าจะอัปลักษณ์แต่ข้าก็เลือก ต่อให้เป็นราชโองการถ้าข้าไม่อยากแต่งข้าก็ไม่แต่ง"" ท่านอย่าบอกว่าท่านรักนางตั้งแต่แรก ข้าไม่เชื่อหรอก หากท่านรักนางอยากแต่งกับนางทำไมถึง "" ข้าไม่ได้ไปรับนางด้วยตัวเอง ไม่ได้เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินกับนาง เพราะข้ามีเรื่องด่วนต้องจัดการ แต่ข้ากับนางก็เข้าหอกัน "" เข้าหอกัน"" อืม ทุกคืน"เขาเน้นย้ำคำว่าทุกคืน ฉู่หานอมยิ้มคนตระกูลเจิ้งแต่ละคนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก"หากเจ้าปรารถนาจะเป็นฮูหยินแม่ทัพ ในค่ายนี้ยังมีแม่ทัพอีกสองคน"เขาชี้ไปที่ฝูหวั่นและกังชิงหวู่ สองแม่ทัพเฒ่าอายุ60กว่า ที่ดำรงตำแหน่งแม่ทัพอาวุโส" เจ้าเลือกได้เลยว่าจะเอาคนไหน พวกเขากรำศึกอยู่แต่ชายแดนมาตลอด ไม่ยุ่งเกี่ยวสตรี ตอนนี้ยังโสดทั้งคู่"" กรี๊ดดด ท่านดูถูกข้าเกินไปแล้ว""อย่าคิดว่าท่านสร้างผลงานได้ แล้วจะมาหยามเกียรติพวกเราตระกูลเจิ้ง ในเมื่อท่านไม่เห็นค่าซวงเอ๋อข
" เหยาเอ๋อ เหยาเอ๋อข้ากลับมาแล้ว"หรือว่านางน้อยใจ ที่เมื่อคืนเขาไม่ได้กลับมาเลยหนีไปเที่ยวเล่นหอแสงจันทร์" ท่านแม่ทัพ"" นางไปไหน"" เอ่อคือว่า ฮูหยิน นาง นางไปไหนไม่ทราบเจ้าค่ะ'เย่อวี่เฟิงตวัดสายตามองสาวใช้สามคนที่ยืนก้มหน้างุด" ข้าพาพวกเจ้ามาจากด่านซิ่วเหวิน ไม่ให้พวกเจ้าใช้แรงงานหนักที่นั่น เพื่อให้มาดูแลรับใช้ฮูหยินของข้า แต่นางหายไปแล้วพวกเจ้าบอกไม่รู้เนี่ยนะ"เขาตวาดเสียงดังจนสาวใช้ทั้งสามสะดุ้ง" คือว่า เมื่อคืนตอนที่ข้าเอาขนมของกินมาให้นาง นางยังอยู่เจ้าค่ะ แต่พอมาตอนเช้า"" ตอนเช้าข้ายกอ่างล้างหน้าเข้ามา ก็ไม่เห็นนางแล้วเจ้าค่ะ"" พวกข้าหาทั่วแล้วก็ไม่พบ หลิวลี่ก็ด้วยเสื้อผ้าข้าวของของนางก็หายไปหมด"เย่อวี่เฟิงมีลางสังหรณ์ไม่ดี เดินไปที่ตู้ผ้าเปิดออกดู โล่ง ไม่มีผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว โต๊ะเครื่องแป้งที่เคยมีเครื่องประดับและเครื่องประทินโฉมวางเรียงราย บัดนี้ก็ว่างเปล่า เขาขบกรามแน่น ดวงตาแดงกร่ำฉายความโกรธเกรี้ยว" นางกล้าดียังไงมาทิ้งข้าไป"เขาหุนหันออกจากเรือนจะไปตามหานาง แต่พอผ่านเรือนรับรองก็เปลี่ยนใจเลี้ยวเข้าไปครอบครัวตระกูลเจิ้งอยู่กันพร้อมหน้า เสียงพูดคุยดังเล็ดลอดออก
หลิวลี่มองดูเสิ่นม่านเหยาเก็บเสื้อผ้าข้าวของ นางก็ยิ่งเจ็บแค้นแทน" ฮูหยิน ทำไมท่านต้องยอมด้วย นางเป็นคนหนีงานแต่งไปเอง พอถูกทิ้งก็จะกลับมาแย่งสามีกับท่าน พวกคนตระกูลเจิ้งก็พากันกดดันท่านอีก ทำกันเกินไปแล้ว"" อะไรที่ไม่ใช่ของเรา ก็ได้ครอบครองเพียงชั่วครู่ เมื่อเจ้าของเขากลับมาทวงก็ต้องคืนเขาไป"" แต่มันไม่ยุติธรรมกับท่าน ท่านแม่ทัพก็มี"นางกำลังจะพูดว่าท่านแม่ทัพก็มีใจให้ แต่ก็ถูกเสิ่นม่านเหยาพูดแทรกเสียก่อน" เลิกพูดได้แล้ว หากเจ้าอยากจะอยู่ที่นี่ต่อก็ตามใจ ต่อไปเจ้าก็ไปรับใช้เจิ้งซวงแทน"" ไม่เจ้าค่ะ ท่านไปไหนข้าก็จะไปด้วย ไหนท่านบอกว่าจะไม่ทิ้งข้าไง"" งั้นก็เลิกพูดมาก แล้วรีบไปเก็บของของเจ้าซะ"" เจ้าค่ะเจ้าค่ะ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"" เหยาเอ๋อข้ากลับมาแล้ว"เสิ่นม่านเหยารีบซ่อนห่อผ้าในตู้ หันหน้ากลับมา เย่อวี่เฟิงก็มายืนอยู่ข้างหลังแล้ว" หือ กำลังทำอะไรอยู่"" เปล่า ไม่ได้ทำอะไร แค่ยืนเล่น"เขาขมวดคิ้ว มองหน้านางหาพิรุธ นางเดินมานั่งลงที่โต๊ะน้ำชา" ข้าซื้อชนมมาฝากเจ้า กินเลยสิกำลังร้อนๆ"มองดูขนมตรงหน้า หากเป็นเมื่อก่อนนางคงรีบคว้ามากิน แต่ตอนนี้นางกลับไม่มีความรู้สึกอยากกินอะไรทั้
กลับถึงเรือนเห็นหลิวลี่กำลังปักผ้าอยู่" เจ้าทำอะไร"" ทำถุงหอมเจ้าค่ะ ข้างในใส่สมุนไพรช่วยทำให้ผ่อนคลาย ไล่ยุงด้วย ตอนนี้ข้ากำลังปักลายแมวอ้วนบนถุงผ้าเจ้าค่ะ"" ทำไปให้ใคร""ฉู่หานเจ้าค่ะ"เจิ้งม่านเหยาเหล่ตามอง" นี่เจ้ากับเขา"" อย่าเข้าใจผิดนะเจ้าคะ วันก่อนข้าบ่นอยากกินซาลาเปาไส้หมูสับ แค่เอ่ยลอยๆ เขาก็ซื้อมาฝากข้า ข้าก็เลยทำถุงหอมตอบแทนเขาก็แค่นั้นเอง เขาบอกว่าชอบแมว ข้าก็เลยปักลายแมวอ้วนให้เขา ท่านก็ทำให้ท่านแม่ทัพสักอันสิเจ้าคะ เขาต้องชอบแน่ๆ"" ไม่หล่ะ เรื่องเย็บปักถักร้อยข้าทำเป็นซะที่ไหน"เรื่องงานฝีมือนางไม่ถนัด แม้แม่เสิ่นจะเคยสอนนาง แต่นางก็ทำออกมาไม่ได้เรื่อง อะไรที่พวกสตรีคนอื่นเขาทำกัน นางทำไม่ได้เรื่องสักอย่าง กาพย์กลอนก็แต่งไม่เป็นหมากรุกก็เล่นไม่เป็น ดนตรียิ่งแล้วใหญ่ ให้นางไปไล่ตีคนยังดีกว่า ลายมือก็ยังกะไก่เขี่ย แค่พออ่านออกเขียนได้ก็ดีมากแล้ว นึกถึงภาพเมื่อครู่ตอนที่เย่อวี่เฟิงกินขนมที่เจิ้งซวงทำ น่าหมั่นไส้นัก ทำหน้าเหมือนอร่อยเหาะ มีความสุขเหลือเกิน ไหนจะคำพูดของเจิ้งลู่เจียอีก ไม่ผิดหรอก บุรุษส่วนมากมักชอบสตรีอ่อนโยนเพียบพร้อม เป็นสตรีในห้องหอ เย่อวี่เฟิงก็ไม
รุ่งเช้า เจิ้งซวงมาดักรอเย่อวี่เฟิง นางสอบถามทหารคนหนึ่งมาแล้ว ว่าเขาต้องเดินผ่านมาทางนี้ นางจะแสร้งทำเป็นบังเอิญพบเขา นั่นไงเขามาแล้ว นางรีบหันหลังเอื้อมมือเด็ดกิ่งเหมย ทำเป็นไม่เห็นเขา พอเหลือบมองเขาก็เดินผ่านนางไปแล้ว" ท่านแม่ทัพ"เย่อวี่เฟิงหยุดเดินหันกลับมามอง" คือว่าข้าชอบดอกเหมยมาก อยากเด็ดมันมาดูเล่นสักกิ่งได้หรือไม่"" อืม"เขาก้าวเดินต่อ" ท่านเด็ดให้ข้าได้หรือไม่ "เขาหยุดชะงักหันกลับไปมอง นางส่งยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดไปให้"ข้าเอื้อมไม่ถึง"เย่อวี่เฟิงไม่ได้ตอบ ฉู่หานเดินไปเด็ดกิ่งเหมยให้นางแทน เห็นเขาไม่สนใจนางกำลังเดินจากไป นางรีบเดินไปขวางหน้า เขามองนางสายตาเจือความไม่พอใจ" ข้าชื่อเจิ้งซวง เป็นคุณหนูตระกูลเจิ้งตัวจริง"" ข้ารู้แล้ว"" ท่านรู้แล้ว แล้ว"" ที่นี่เป็นค่ายทหาร เดิมทีไม่อนุญาติให้คนนอกเข้ามาพัก แต่ข้าเห็นแก่เหยาเอ๋อ จึงยอมให้พักอยู่ ตามกฏ ญาติของคนในกองทัพหากมาเยี่ยนเยียน สามารถพักที่นี่ได้ไม่เกิน3วัน แต่พวกท่านข้ายกเว้นให้เป็นพิเศษ พักได้7วัน มีธุระอะไรสำคัญก็ควรรีบพูดคุยกับนางเสีย พ้น7วันทุกคนต้องออกจากที่นี่"พูดจบเขาก็เดินจากไป เจิ้งซวงมองตามด้วยความร







