ตอนที่6

" เลือกเร็วสิ ข้ามีเวลาไม่มากนะ เลือกมาบุตรสาวตัวปลอมหรือตัวจริง เจ้าเลือกได้แค่คนเดียวเท่านั้น"

" ทำไมต้องเลือกด้วย เจ้าบอกว่าถ้าข้าเอาเงินมาจะปล่อยพวกนางไง"

" ข้าบอกว่าจะปล่อย แต่ไม่ได้บอกว่าจะปล่อยทั้งสองนี่ ฮ่าฮ่า"

" ท่านแม่ข้ากลัว ฮือฮือ"

" เจียวเจียวไม่ต้องกลัวนะ แม่มาช่วยแล้วปล่อยนาง รีบปล่อยนางเร็ว"

มู่หลันฮวาชี้ไปที่มู่เจียวเจียว เสิ่นม่านเหยาหันหน้าหนี นางรู้อยู่แล้วว่ามู่หลันฮวาไม่มีทางเลือกนางหรอก ถึงจะไม่ผิดอย่างที่คิดไว้ แต่ใจของนางก็ยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ดี นางพยายามแก้มัดให้ตัวเอง โดยที่พวกโจรไม่ทันสังเกตุ

" เจ้าแน่ใจนะว่าเลือกนาง หากข้าปล่อยนางอีกคนข้าก็จะพาไปบำเรอพวกข้าที่รังโจร"

มู่หลันฮวาเบิกตากว้างตกใจ ก่อนจะมองไปที่เสิ่นม่านเหยา แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่มือก็ยังชี้ไปที่มู่เจียวเจียวอย่างมั่นคง

" รีบปล่อยบุตรสาวของข้ามา"

มู่เจียวเจียวถูกปล่อยตัวออกมา นางวิ่งเข้าไปหามู่หลันฮวาร้องไห้โฮ มู่หลันฮวาโอบกอดมู่เจียวเจียว รีบพากันเดินออกไป ก่อนจะหยุดชะงักหันกลับมามองเสิ่นม่านเหยา

" ม่านเหยา ข้าผิดต่อเจ้า แต่เจียวเจียวร่างกายอ่อนแอ ข้าขอโทษ เจ้าไม่ต้องกลัวนะ กลับไปข้าจะให้พี่ชายของเจ้าหาทางช่วยเจ้า อดทนรอหน่อย"

รอรึ รอกะผีหน่ะสิ เสิ่นม่านเหยาแกะเชือกปมสุดท้ายที่มัดมือออก พุ่งเข้าไปแย่งดาบในมือโจรที่อยู่ไกล้ เหวี่ยงดาบฟาดฟันโจรที่ขวางหน้า กระโดดถีบหัวหน้าโจรจนกระเด็น ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นก็ถูกนางใช้ดาบจ่อคอ ท่ามกลางความตกตะลึงของมู่เจียวเจียว มู่หลันฮวาและพวกโจร

ก่อนหน้าไม่ใช่ว่านางสู้ไม่ได้ แต่นางยอมให้พวกมันจับมา เพราะอยากรู้ว่าคนอยู่เบื้องหลัง จะใช่คนเดียวกับที่นางคิดไหม

" พูดมาว่าใครสั่งให้เจ้าทำแบบนี้"

" ไม่มี"

นางกดดาบจนเลือดไหลซิบ

" ยะอย่า ข้าบอก ข้าบอกแล้ว"

หัวหน้าโจรมองมู่เจียวเจียวที่ส่งสายตาดุดันมาให้

" พูด"

คราวนี้นางกดดาบให้ลึกกว่าครั้งก่อน เลือดไหลย้อยลงมาจนเปรอะเปื้อน

" นาง เป็นนางที่ให้เงินข้าพันตำลึง บอกให้พวกข้าไปดักรอที่ตลาด เมื่อเห็นเจ้ากับนางก็ให้จับตัวไปพร้อมกัน ยังบอกให้ข้าเรียกเงินค่าไถ่ได้ตามใจชอบ นางบอกว่ายังไงมารดาของนางก็ต้องเลือกนางอยู่แล้ว พอนางกลับไปก็ให้พวกข้าพาเจ้าไปบำเรอตามสบาย"

" ได้ยินชัดไหมฮูหยินมู่"

มู่หลันฮวาปล่อยมือจากมู่เจียวเจียว มองมู่เจียวเจียวด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ

" ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่นะเจ้าคะท่านแม่ มันใส่ร้ายข้า ข้าจะไปรู้จักกับโจรพวกนั้นได้ยังไง ข้าเป็นสตรีในห้องหอ อยู่แต่ในจวน ท่านแม่เลี้ยงข้ามาย่อมรู้นิสัยของข้าดี ข้าไม่มีทางไปข้องเกี่ยวกับคนชั่วพวกนั้น"

มู่หลันฮวาได้ฟังก็คล้อยตาม

" พวกเจ้าทำไมต้องใส่ร้ายนางด้วย หรือว่าเจ้ากับ อ้อ ข้ารู้แล้ว เป็นฝีมือเจ้าสินะ เจ้าเป็นพวกเดียวกับพวกมัน เจ้าโกรธแค้นที่ข้าเลือกช่วยเจียวเจียวแทนที่จะช่วยเจ้าที่เป็นบุตรสาวแท้ๆ เจ้าก็เลยร่วมมือกับพวกมันใส่ร้ายเจียวเจียวให้ข้าเข้าใจนางผิด ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีนิสัยชั่วร้ายถึงเพียงนี้ ข้าคิดถูกแล้วที่ช่วยนาง คนใจคอโหดร้ายแบบเจ้าไม่คู่ควรจะเป็นบุตรสาวของข้า บุตรสาวของข้ามีเจียวเจียวคนเดียวก็พอแล้ว"

" มู่ฮูหยิน ที่พี่ใหญ่ข้าพูดคือความจริงทั้งหมด นางเป็นคนจ้างพวกข้าให้ทำแบบนี้"

โจรคนหนึ่งพูดขึ้น เสิ่นม่านเหยามองไปที่โจรคนนั้น คงเห็นนางถูกมารดาแท้ๆกระทำแบบนี้แล้วสงสารนาง จึงได้ช่วยพูด แต่คนอย่างมู่หลันฮวาหูหนวกตาบอด ต่อให้ความจริงอยู่ตรงหน้าก็ไม่เชื่อหรอก ยังคงหลับหูหลับตาเชื่อมู่เจียวเจียวต่อไป

" มู่ฮูหยิน วันหน้าหากท่านได้รู้ความจริงว่ามู่เจียวเจียวเป็นใคร หวังว่าท่านจะรักและปกป้องนางอย่างหูหนวกตาบอดเหมือนวันนี้นะ"

มู่หลันฮวาหันควับไปจ้องมองเสิ่นม่านเหยา

" เจ้าหมายความว่ายังไง"

มู่เจียวเจียวเองก็งงกับคำพูดของเสิ่นม่านเหยา แต่จะเป็นอะไรก็ช่าง นางดึงความสนใจของมู่หลันฮวาคืนมา ด้วยการแกล้งเป็นลมหมดสติ เสิ่นม่านเหยาเอาดาบออกจากคอหัวหน้าโจร โยนดาบทิ้งลงพื้นดังเคร้ง พวกโจรพากันวิ่งหนีไป นางเดินผ่านสองแม่ลูก ขึ้นม้าที่มู่หลันฮวาควบมาจากไปโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลัง ไม่สนเสียงร้องของมู่หลันฮวา

หลิวลี่เดินไปเดินมาอยู่หน้าจวนด้วยท่าทีกระวนกระวาย เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าม้าควบใกล้เข้ามาก็รีบหันไปมอง พอเห็นชัดๆว่าคนที่ขี่ม้ามาคือคุณหนูของนางก็ดีใจ

" คุณหนูท่านกลับมาแล้ว ข้าเป็นห่วงท่านแทบแย่ ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ"

นางส่ายหน้า

" ข้าปลอดภัยดี"

มู่ซิงฉือรีบเข้ามาจับบ่านางสองข้างออกแรงกด จนนางรู้สึกเจ็บ ถามเสียงดังจนกลายเป็นตะคอก

" เจียวเจียวหล่ะ ท่านแม่ด้วย ทำไมเจ้าถึงกลับมาคนเดียว แล้วพวกนางอยู่ที่ไหนทำไมถึงไม่กลับมาพร้อมกับเจ้า หรือเจ้าหนีเอาตัวรอดมาคนเดียว"

นางปัดมือเขาออกอย่างแรง

" พวกนางอยู่ที่วัดร้างนอกเมือง"

" รอข้ากลับมาข้าจะลงโทษเจ้า"

มู่ซิงฉือพูดเสียงแข็ง แล้วรีบควบม้าออกไปนางแค่นเสียงเหอะ 

"ลงโทษข้าเรอะ จะลงโทษเรื่องอะไร ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"

เสิ่นม่านเหยาเก็บเสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่กี่ชิ้นใส่ห่อผ้า นางตบไปที่สาบเสื้อข้างในที่เต็มไปด้วยตั๋วเงิน

" คุณหนูข้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ"

" เจ้าแน่ใจนะว่าจะไปกับข้า"

" ยิ่งกว่าแน่อีกเจ้าค่ะ ไปกันเถอะเจ้าค่ะ"

" ว่าแต่เรื่องที่ข้าให้เจ้าจัดการ"

" เรียบร้อยเจ้าค่ะ ข้าให้เขาพักรออยู่โรงเตี๊ยมอวิ๋นหลาย"

เสิ่นม่านเหยาพยักหน้า นางเดินออกจากจวน เเหงนหน้ามองป้ายชื่อตระกูลมู่ แม้นางจะเป็นคุณหนูมู่ตัวจริง แต่ที่นี่ไม่ต้อนรับนางมารดาแท้ๆพี่ชายแท้ๆมีก็เหมือนไม่มี นางจะอยู่ไปทำไม อยู่ในที่ที่เขาไม่เห็นค่า ยอมสละชีวิตของนางไปแลกกับบุตรบุญธรรม มารดาแบบนี้นางไม่ต้องการหรอก พี่ชายที่หัวสมองกลวงนางก็ไม่ต้องการเช่นกัน สู้จากไปเสียดีกว่า