Share

บทที่ 3

Author: กานเฟย
“ตึกตึก… ตึก...”

ไม่รู้ว่าสลบไปนานเท่าใด หลิงอวี๋ได้ยินเสียงนาฬิกาดังตึกตึกแว่ว ๆ จนลืมตาขึ้นมา...

ทันใดนั้น ดวงตาของหลิงยวี่ก็สว่างขึ้น เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องทดลองอิสระของตนที่วิทยาลัยแพทย์

หรือว่าตนจะเดินทางข้ามเวลากลับมาแล้ว?

หลิงอวี๋ลุกขึ้นมาอย่างตื่นเต้นขึ้นมา ทว่าเพียงเคลื่อนไหวร่างกายก็รู้สึกได้ว่าทั่วทั้งร่างเจ็บปวด และยังมีเลือดสดไหลออกมา...

เธอก้มหัวลงไปมองก็พบว่าร่องรอยบาดเจ็บของแส้ก็ถูกนำกลับมาด้วย!

เธออดทนต่อความเจ็บปวดตามหากล่องยา แล้วฉีดยาบาดทะยักให้กับตนเอง ก่อนจะรีบจัดการบาดแผลอย่างรวดเร็ว

มีรอยแส้มากมายอยู่ตรงหน้าอก แผ่นหลัง และบนใบหน้า ล้วนแต่ลึกลงสู่ผิวหนัง มองดูแล้วช่างน่าหวาดกลัวและโหดร้าย

ขณะที่หลิงอวี๋กำลังจัดการอาการบาดเจ็บบนร่างกายอยู่ทางนี้นั้น ก็ก่นด่าสาปแช่งเซียวหลินเทียนไปพลาง สาปแช่งให้เขาไม่ได้ตายดี ขาดลูกหลานสืบสกุล...

เมื่อคำด่า “ขาดลูก” สองคำนี้ออกมา ก็คิดถึงเสี่ยวเมาที่ปกป้องตนจนไม่อาจสาปแช่งต่อไปได้

เธอไม่ได้หวังให้เสี่ยวเมาตายไป!

บาดแผลของหลิงอวี๋เพิ่งจะใส่ยาลงไป ขณะที่กำลังสวมเสื้อผ้าอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังลอยมา

เธอตื่นตกใจ ทันใดนั้นดวงตาก็มืดมนทันที ประหลาดใจที่พบว่าตนเองยังอยู่ในตำหนักอ๋องที่อธิบายไม่ได้นั้นอยู่อีก

เด็กน้อยตัวผอมบางที่ขดอยู่ปลายเท้าของเธอนั้นคือ เสี่ยวเมา!

หลิงอวี๋ประคองร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บนั้น แล้วเข้าไปช่วยตรวจร่างกายของเสี่ยวเมา

ก็ได้ยินด้านนอกนั้นมีคนพูดคุยกันออกมา

แม่นมของหลิงอวี๋ แม่นมลี่คุกเข่าลงบนพื้น ร้องไห้อ้อนวอนออกมาอย่างขมขื่น

“พ่อบ้านฟั่น ขอร้องท่านล่ะ ได้โปรดเชิญเรียกหมอให้คุณชายน้อยและพระชายาเถิด! คุณชายน้อยถึงขั้นกับกระอักเลือดออกมาแล้ว หากว่ายังมิเรียกหมอมาให้เขาจะต้องตายแน่!”

พ่อบ้านฟั่นเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “คุณชายน้อยอะไรเล่า ท่านอ๋องของพวกเรายังมิเคยยอมรับเขามาก่อน นั่นเป็นเพียงแค่ลูกนอกสมรสเท่านั้น!”

“ต่อให้เจ้าจะคำนับให้ข้าสักหนึ่งร้อยครั้ง ข้าเองก็ไม่มีทางช่วยพวกเจ้าเรียกหมอมา!”

“ท่านอ๋องทรงมีรับสั่ง ก่อนที่คุณชายเฮยจื่อจะไม่เป็นอะไรแล้วนั้น พวกเจ้าจะต้องอยู่ในเรือนบุหงาเพื่อสำนึกตน!”

“หากว่าคุณชายเฮยจื่อเป็นอะไรไป พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องถูกฝังไปพร้อมกับเขา!”

หลิงอวี๋ได้ยินคำของพ่อบ้านฟั่นแล้ว ก็โกรธเกลียดเสียจนต้องกัดฟันแน่น

ต่อให้เสี่ยวเมาจะไม่ใช่ลูกของเซียวหลินเทียน เขาเองก็เป็นเพียงแค่เด็กที่บริสุทธิ์เท่านั้น!

ยิ่งไปกว่านั้นเสี่ยวเมาก็เป็นลูกชายแท้ ๆ ของเซียวหลินเทียนจริง ๆ !

ภายใต้แสงไฟสลัว เป็นครั้งแรกที่หลิงอวี๋มองไปยังเสี่ยวเมาอย่างชัดเจน แทบจะร้องไห้ด้วยความเสียใจ”

เสี่ยวเมาไม่ควรมีชื่อว่าเสี่ยวเมา ควรจะเรียกว่า เสี่ยวหลัวโป (หัวไชเท้าน้อย) ถึงจะถูก

หัวของเขาใหญ่มาก ดูไม่เข้ากับร่างกายเล็กอ่อนแอของเขา ดูเหมือนว่าจะเป็นเพราะขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน

“ท่านแม่… ข้าจะคอยปกป้องท่าน! รอเมื่อข้าเติบโตขึ้น ข้าจะจัดการผู้ที่มารังแกท่านให้หมด...”

เสี่ยวหลัวโปมีอุณหภูมิร่างกายที่สูงขึ้น เมื่อสัมผัสก็รู้ได้ว่าร้อนเป็นอย่างมาก รู้สึกได้ว่ามีคนสัมผัสเขา ในขณะที่เขาสลบไปก็ยังคงเอ่ยคำพูดโหดร้ายออกมา

มุมปากของเขายังคงมีคราบเลือดที่ยังคงไม่ได้เช็ดออกมา มองดูแล้วช่างน่าเวทนานัก

“เด็กดี… แม่จะต้องรอเจ้าเติบโต!”

มีเด็กดีที่เอาใจใส่เช่นนี้ หลิงอวี๋ก็เข้าสู่บทบาทของมารดาโดยไม่รู้ตัว

เสี่ยวเมา นอกเสียจากรอยบาดแผลที่ทิ้งเอาไว้จากแส้ที่ช่วยรับแทนหลิงอวี๋แล้ว ยังถูกองครักษ์เตะจนกระดูกหักไปสองซี่

อาการไข้เกิดมาจากร่างกายที่อ่อนแอจนเกินไป อีกทั้งกระดูกซี่โครงยังหักจนก่อให้เกิดขึ้นมา

หากว่าตนเองยังคงอยู่ในห้องวิจัยอิสระแล้วนั้น ยาอะไรก็มีอยู่ทั้งนั้น

ที่นี่ไม่มีอะไรอยู่ ต่อให้ตนเองจะมีทักษะทางการแพทย์ที่น่าภาคภูมิใจอยู่ แต่แล้วจะช่วยคนได้อย่างไรกัน?

เดี๋ยวก่อน… เมื่อกี้นี้ตนไม่ใช่ว่าเข้าไปในห้องวิจัยหรอกหรือ?

เช่นนั้นแล้วมันเกิดขึ้นจริง หรือว่าตนเองกำลังฝันกันนะ?

หลิงอวี๋คิดไปอย่างวุ่นวาย มือลูบลงไปหน้าอกอย่างคุ้นชิน

เดิมทีแขวนจี้หยกที่ย่ามอบ ตอนนี้กลับว่างเปล่า บนผิวหนังนั้นมีรอยนูนขึ้นมา เป็นเหมือนกับปาน ที่มีขนาดใหญ่เท่ากับจี้หยก

เธอลูบไล้อย่างประหลาดใจอยู่สองสามครั้ง ทันใดนั้นดวงตาก็สว่างวาบขึ้นมา เธอย้อนกลับมายังห้องวิจัยของตนอีกครั้ง

ที่แท้แล้วไม่ใช่ความฝัน!

ก็มองไปยังเครื่องมือและยาชนิดต่าง ๆ ในห้องวิจัย

หลิงอวี๋ก็ตื่นเต้นจนเกือบจะกระโดดออกมา นี่คือการชดเชยจากสวรรค์ที่โยนนางไปยังสถานที่บ้าบอนั่นหรือ?

เช่นนั้นแล้ว เสี่ยวเมาก็ถือว่ามีทางช่วยเหลือแล้ว?!!

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Mga Comments (2)
goodnovel comment avatar
Jocky Tagool
เด็กหน้าไม่เหมือนพ่อเลยรึงัย ถึงมั่นใจนักว่าไม่ใช่ลูกตัวเองน่ะ
goodnovel comment avatar
Tiwapon Prasertsarn
มีทางช่วยเหลือเสี่ยวเมาแล้ว
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2973

    หลิงอวี๋นึกถึงความเป็นไปได้นี้ ทั้งตระหนกระคนยินดี บุตรที่ตั้งครรภ์ก่อนหน้านี้ถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเตะจนแท้งไปอย่างโหดเหี้ยมเรื่องนี้ยังคงเป็นแผลใจของหลิงอวี๋เสมอมาส่วนการกำเนิดของเซียวเยวี่ยนั้นเกิดขึ้นก่อนที่หลิงอวี๋จะข้ามเวลามา นางจึงมิเคยสัมผัสขั้นตอนการให้กำเนิดบุตรด้วยตนเองนางยังปรารถนาจะให้กำเนิดบุตรแก่เซียวหลินเทียนสักคนหนึ่งหากตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ เช่นนั้นมิใช่ว่าความปรารถนาสัมฤทธิผลแล้วหรือ?หลิงอวี๋ครุ่นคิดพลางรีบเช็ดหน้าให้แห้ง แล้วจึงตรวจชีพจรของตนเองชีพจรลื่นไหล...นี่หมายความว่านางตั้งครรภ์แล้วจริง ๆ!ชั่วพริบตานั้นดวงตาของหลิงอวี๋ก็พลันรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา นางตั้งครรภ์บุตรของเซียวหลินเทียนอีกครั้งแล้วจริง ๆเพียงแต่บุตรคนนี้ มายามไหนมิมา ดันมาในยามนี้นางยังต้องเข้าร่วมการประลองชิงตำแหน่งเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ ย่อมต้องเผชิญกับอุปสรรคเกินจินตนาการมากมายมิแน่ว่าอาจจะกระทบกระเทือนถึงบุตรได้!ความตื่นเต้นของหลิงอวี๋ลดทอนลง นางสูดลมหายใจลึกเพื่อบังคับให้ตนเองสงบใจลงในเมื่อบุตรมาเกิดแล้ว นางจักต้องให้กำเนิดเขาให้ได้นี่คือบุตรที่นางเฝ้ารอกว่าจะได้มา นางจั

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2972

    หลิงหว่านกล่าวอย่างกระตือรือร้นว่า “ผู้อาวุโสอูหม่านั้นเอ็นดูผู้ใดก็พลอยเอ็นรอบข้างคนผู้นั้นด้วยเพราะเห็นแก่หน้าของท่าน จึงได้ปฏิบัติกับพี่เขยและพวกเผยอวี้เป็นพิเศษ!”“เผยอวี้บอกว่าอยากจับสัตว์เทพสักตัว ผู้อาวุโสอูหม่ายังช่วยสอนเคล็ดลับการจับสัตว์เทพให้แก่เขาด้วย!”ครั้นหลิงอวี๋ได้ยินว่าทุกคนล้วนได้รับประโยชน์จากอูหม่าจือ ในใจก็ยิ่งเคารพนับถืออาจารย์ผู้นี้ขึ้นไปอีกยามนี้นางมิได้เพียงแบกรับชีวิตของคนในครอบครัวหยวนเฉี่ยนเฉี่ยนเท่านั้น ทว่ายังแบกรับความแค้นของอูหม่าจือไว้บนบ่าอีกด้วยมีเพียงหมั่นเพียรศึกษาเล่าเรียน และก้าวขึ้นเป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ให้สำเร็จเท่านั้น จึงจะคู่ควรกับความทุ่มเทของอูหม่าจือ หลิงอวี๋อ่านตำราจนดึกดื่น เมื่อกลับมาถึงห้องพักเพื่อจะพักผ่อน เซียวหลินเทียนยังมิได้เข้านอน เขายังนั่งสมาธิรอนางอยู่“อาอวี๋ ข้าคิดว่าพวกเรามิอาจฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ป่าหมื่นอสูรได้ ข้าได้ให้เผยอวี้แจ้งแก่ลู่หนาน ให้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดตามหาตัวเจี่ยงชิงแล้ว!”เซียวหลินเทียนกล่าว “หมอกพิษนั้นเจี่ยงชิงเป็นผู้สร้างขึ้น นางย่อมต้องรู้สูตรส่วนผสมอย่างแน่นอน!”“หากชาติก่อนของเจี่ย

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2971

    อูหม่าจือชะงักไปครู่หนึ่ง ทว่าต่อมาเขาก็เข้าใจในเจตนาของหลิงอวี๋เขานั้นได้ให้สัตย์ปฏิญาณไว้ว่า จะมิเป็นศัตรูกับสำนักเซียนแพทย์ไปชั่วชีวิตทว่าการรับหลิงอวี๋เป็นลูกศิษย์ก็มิได้หมายความว่าจะเป็นศัตรูกับสำนักเซียนแพทย์หากว่าหลิงอวี๋ไปแข่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก และได้เป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ขึ้นมา ก็ถือว่าตัวเขาได้บ่มเพาะบุคลากรล้ำค่าให้แก่สำนักเซียนแพทย์อูหม่าจือลังเลเพียงชั่วครู่ ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะฮ่า ๆ ออกมาเขาหัวเราะอย่างสำราญใจยิ่ง ราวกับเรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกฮึกเหิมเป็นที่สุดเขาหัวเราะจนน้ำตาถึงกับไหล แม้เซียวหลินเทียนจะมองมิเห็น ทว่าก็สามารถสัมผัสได้ถึงความฮึกเหิมดีใจของอูหม่าจือจากน้ำเสียงหัวเราะได้“ดี... ดี ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์!”อูหม่าจือหัวเราะเสร็จ ก็ปาดน้ำตาพลางกล่าวว่า “ในอดีตสำนักเซียนแพทย์ข่มเหงรังแกกันเกินทน ยามข้าจะแยกตัวออกจากสำนักยังใช้ชีวิตของฮูหยินข้ามาบีบบังคับให้ข้าต้องสาบานต่อหน้าธารกำนัล”“ชั่วชีวิตนี้ข้าได้แต่รู้สึกว่าเรื่องนี้คือความอัปยศที่สุดในชีวิต ทว่ากลับหรือไม่โอกาสได้ล้างอายเสียที”“หากเจ้าสามารถเป็นเจ้าสำนักสำนักเซียนแพทย์ได้ นั่นก็ค

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2970

    ขณะที่หลิงอวี๋กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หนานซวงซึ่งมิอาจข่มใจไหวจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ท่านผู้อาวุโสอูหม่า ท่านล่วงรู้ได้อย่างไรว่าชิงหมิงถูกลอบทำร้ายเจ้าคะ?”อูหม่าจือกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เพราะชิงหมิงได้ฝ่าฟันไปจนถึงด่านสุดท้ายแล้ว ข้าได้เห็นอักษรที่นางสลักไว้บนพื้นก่อนสิ้นใจ”“นางจารึกไว้ว่า นางขอสาปแช่งเซวียนหยวนหัว หากนางหวนคืนกลับมาได้เมื่อใด นางจะทำลายล้างสำนักเซียนแพทย์ให้ย่อยยับ!”“ข้าได้ตรวจสอบโครงกระดูกของชิงหมิงแล้ว พบว่านางสิ้นชีพเพราะถูกพิษ!”“ตัวนางเองคือนารีผู้เลิศล้ำด้วยวิชาพิษ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ถูกวางยาพิษโดยที่นางมิรู้ตัว!”“ความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียว คือเซวียนหยวนหัวเป็นผู้ลงมือวางยาด้วยตนเอง เพราะเขาคือบุรุษที่นางรักสุดหัวใจ นางมิอาจคาดฝันว่าเซวียนหยวนหัวจะอำมหิตลงมือสังหารนางได้ เช่นนี้นางจึงมิได้ระแวดระวังตัว!”อูหม่าจือส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าคงคาดคิดมิถึงว่า พิษที่ชิงหมิงได้รับนั้นแท้จริงแล้วคือพิษที่นางคิดค้นขึ้นมาด้วยตนเอง เฉกเช่นหมอกพิษที่น้องเซียวกล่าวถึงเมื่อครู่นี้!”“นี่คือสิ่งที่ชิงหมิงบังเอิญค้นพบโดยมิได้ตั้งใจ แม้แต่ตัวนางเองก็ยังมิอาจปร

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2969

    หลิงหว่านหวนรำลึกถึงความหลัง ยามที่หลิงอวี๋มีใจปฏิพัทธ์ต่อเซียวหลินเทียน นางทำทุกวิถีทางโดยมิได้คำนึงถึงสิ่งใดเพื่อให้ได้ออกเรือนกับเขาผลลัพธ์กลับกลายเป็นที่รังเกียจของผู้คน แม้แต่เซียวหลินเทียนเองก็มิได้โปรดปรานนางทว่าหลิงอวี๋กลับอาศัยความเพียรพยายามของตน มุมานะบากบั่นก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว จนสามารถกอบกู้เกียรติยศ ช่วงชิงความนับถือจากผู้คน และครอบครองหัวใจของเซียวหลินเทียนได้ในที่สุดกว่าที่หลิงอวี๋จะมีวันนี้ได้ ความเหนื่อยยากที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังนั้นจะมีผู้ใดล่วงรู้บ้าง!ยกตัวอย่างเพียงสมุนไพรที่นางท่องจำเมื่อครู่นี้เถิด หากมิใช่เพราะต้องการรักษาดวงตาของเซียวหลินเทียนให้หายดี นางหรือจะสามารถจดจำสมุนไพรมากมายเพียงนี้ได้ภายในชั่วระยะเวลาอันสั้น?อูหม่าจือฟังด้วยความตั้งใจ พลางทอดสายตามองหลิงอวี๋อย่างครุ่นคิดเมื่อหลิงอวี๋ท่องจนจบ เขาก็ตกอยู่ในห้วงภวังค์หลิงอวี๋เองก็มิได้รบกวนเขา เพียงนั่งรอคอยอยู่อย่างเงียบงันเนิ่นนานผ่านไป อูหม่าจือจึงถอนหายใจออกมา แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พิจารณาจากสมุนไพรที่เจ้ากล่าวมา ผนวกกับรูปแบบการหลอมโอสถของเจี่ยงชิงแล้ว เจี่ยงชิงผู้นี้ เห็นทีคงจะเป็นคนของส

  • ยอดหมอหญิงทะลุห้วงเวลา   บทที่ 2968

    วันต่อมา เมื่อคณะของหลิงอวี๋ตื่นนอนและก้าวเท้าพ้นจากกระโจมที่พักก็พบว่าด้านนอกมีข้าวสารและผักสดวางเตรียมไว้ให้โม่ถงที่ยืนเฝ้ารออยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นว่า “ฮูหยินหลิง เดิมทีพวกท่านเดินทางมาไกล พวกข้าสมควรดูแลต้อนรับพวกท่าน”“ทว่า ณ ที่แห่งนี้มีเพียงข้าและอาจารย์ พวกเราล้วนมิถนัดงานครัว คงต้องรบกวนพวกท่านดูแลตนเองแล้ว!”“โรงครัวอยู่ทางด้านโน้น พวกท่านสามารถใช้งานได้ตามสะดวก!”“รอจนพวกท่านกินอาหารเสร็จเรียบร้อย อาจารย์ของข้าจึงจะออกมาพบ!”หลิงหว่านได้ยินดังนั้นจึงกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะไปทำอาหารเองเจ้าค่ะ!”นางเรียกเผยอวี้ให้มาช่วยยกผักสดไปยังโรงครัว จากนั้นจึงร่วมมือกับจั่วชิวและคนอื่น ๆ ลงมือปรุงอาหารให้แก่ทุกคนหลิงอวี๋และเซียวหลินเทียนไม่มีธุระอันใด จึงพากันเดินไปดูอาการของเจ้าสิงโตขนขาวทั้งสองเดินไปถึงบริเวณมิไกลจากถ้ำนัก ก็เห็นเจ้าสิงโตขนขาวกำลังเดินกะเผลกวนเวียนอยู่แถวปากถ้ำบาดแผลภายนอกของมันสมานกันดีแล้ว ทว่าอาการบอบช้ำภายในยังคงต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกสักระยะครั้นเจ้าสิงโตขนขาวเห็นหลิงอวี๋ มันก็ส่งเสียงร้องคำรามแผ่วเบา ก่อนจะวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาใช้หัวขนาดมหึมาของมันดันที่ท่

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status