บทที่ 2

บทที่ 2

หากโลกของใครบางคนเป็นเหมือนกับไฟที่ปิดเอาไว้ โลกของจ้าวก็คงเป็นเหมือนหน้าต่างที่เปิดรับแสงแดดในยามเช้าให้เข้ามาภายในห้องที่มืดมน ทั้งเสียงหัวเราะ และผู้คนมากมายเข้ามาเติมเต็มให้ห้องนั้นสดใสขึ้น ไม่มีทางที่จะปล่อยให้ความเงียบครอบงำได้อย่างแน่นอน

เสียงนาฬิกาปลุกยังไม่ทันดัง ร่างบอบบางของหญิงสาวก็สะดุ้งตื่นขึ้นจากความฝัน พร้อมกับความแตกตื่นที่คิดว่าตัวเองนั้นสายแล้ว

“ตายแล้ว สายแน่ ๆ “

เสียงใสดังขึ้นภายในห้องนอนที่ตกแต่งไปด้วยสีพาสเทล ผ้าปูเตียงยับยู่ยี่จากความรีบร้อนของเธอ เสื้อผ้าบางตัวที่พาดอยู่บนเก้าอี้ทำให้รู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เรียบร้อยมากเท่าไหร่นัก เพียงแค่มีใบหน้าที่สวยใส จิ้มลิ้มเป็นตัวปกปิดเท่านั้น

มือเรียวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูเวลา ก่อนที่จะค่อย ๆ พรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“โอ๊ย ฝันบ้านี่ทำให้ตื่นก่อนเวลาอีกแล้ว!”

จ้าวพูดออกมาอย่างหัวเสียเพราะการที่เธอต้องมาตื่นก่อนเวลามันไม่ใช่เรื่องดีเลยด้วยซ้ำ การนอนของเธอต้องมาก่อนเรื่องอื่นอยู่แล้ว ทว่าหลายวันที่ผ่านมาจ้าวเอาแต่ฝันถึงเรื่องเดิมซ้ำ ๆ และการสะดุ้งตื่นของเธอก็เป็นผลพวงที่เกิดขึ้นตามมาโดยที่ไม่รู้ว่าต้องแก้อย่างไร

เมื่อรู้อย่างนั้นเธอก็ยังไม่ลุกไปอาบน้ำในทันที เล่นโทรศัพท์ดูคลิปต่าง ๆ ไปเรื่อยเพื่อให้นาฬิกาปลุกดังแล้วจึงจะไปจัดการตัวเอง

เพื่อเพื่อนเห็นว่าเธอตื่นเช้ากว่าปกติก็อดไม่ได้ที่จะต้องทักมาแซวคุณนายตื่นสายของกลุ่ม

เส้นด้าย : อะไรกันคะเนี่ย ทำไมคุณนายตื่นเช้าจังคะ

JAO : กูไม่ได้อยากตื่นเช้าหรอกจ้า แต่สะดุ้งตื่นติดกันมาหลายวันแล้วเนี่ย

เส้นด้าย : ฝันเห็นผีเหรอวะ มันบอกเลขปะ

JAO : อีบ้า ไม่ใช่เว้ย เดี๋ยวกูไปเล่าให้ฟังอีผิงจะได้ฟังด้วย

เส้นด้าย : เออ ๆ นี่กูเตรียมตัวละ เดี๋ยวโดนพ่อด่าอีก

หลังจากจ้าวกดออกจากแชตเพื่อนเสียงนาฬิกาปลุกก็ดังขึ้นทันที เธอถอนหายใจออกมาอย่าง

เซ็ง ๆ ก่อนที่จะหยิบผ้าเช็ดตัวลายการ์ตูนเรื่องโปรดเข้าไปในห้องน้ำ

กระจกสะท้อนภาพหญิงสาวอายุยี่สิบสองปีกำลังฮัมเพลงเบา ๆ ไปพร้อมกับเพลงที่เธอเปิดเอาไว้ ผมยาวขลับดำถูกรวบขึ้นอย่างลวก ๆ ดวงตากลมใสมาพร้อมกับรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเธอตลอดเวลา

แม้บางครั้งการกระทำจะสวนทางกับหน้าตาที่จิ้มลิ้มน่ารักของเธอก็ตาม

จ้าวเป็นคนที่สวยสะดุดตาอย่างที่เดินผ่านแล้วทุกคนต้องหันกลับมามอง แต่เธอกลับเลือกที่จะไม่สนใจใครและใช้ชีวิตโสดมาเรื่อย ๆ จนขึ้นมหาวิทยาลัย ความสดใสอันน่าสบายใจของเธอนั้นทำให้ใคร ๆ ก็อยากเข้าใกล้

ทว่าจ้าวกลับมีเส้นบาง ๆ ในการเลือกคนเข้ามาในชีวิตของเธอ จึงทำให้มีเพียงแค่เพื่อนที่ไว้ใจในคณะเท่านั้นที่จะพูดคุยกับเธอได้อย่างเปิดเผยและไม่ต้องเกรงใจที่จะปรึกษาเรื่องต่าง ๆ

เธอแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย พร้อมกับการแต่งหน้าบาง ๆ ที่ทำให้ผิวได้ผ่อนคลาย เพราะถึงแม้จะแต่งหน้าหนักไปเหมือนสาว ๆ คณะอื่นเธอก็ไม่ได้ใช้งานกับมันอยู่แล้ว คณะที่เธอเรียนมันช่างสวนทางกับใบหน้าของเธอ ไม่แปลกที่การกระทำจะดูกร้านโลกราวกับเด็กผู้ชาย

เห็นตัวเล็กน่ารักแบบนี้เธอสอบติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาคอมพิวเตอร์ ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของผู้เป็นพ่อที่มาทดแทนการเป็นลูกผู้หญิงของเธอได้เป็นอย่างดี

ร่างบอบบางเดินลงมาชั้นล่างของบ้าน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งออกมาจากในครัว แม่ของเธอจัดเตรียมอาหารเช้าเอาไว้ให้เหมือนกับทุกวัน และไม่มีวันไหนเลยที่จะไม่ทำด้วยความรัก…

“แม่จ๋า” จ้าวเข้าไปกอดแม่จากทางด้านหลัง

หญิงวัยกลางคนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกว้าง พร้อมหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ลูกคนนี้นะ แม่ตกใจหมดเลย”

จ้าวบุ้ยปากเล็กน้อย ก่อนจะพาตัวเองมาลงที่เก้าอี้โต๊ะทานข้าว

“วันนี้ทำไมตื่นเช้าจัง ปกตินะสายจนวิ่งวุ่น ทำแม่ปวดหัวทุกวัน” แม่ส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะวางข้าวต้มกุ้งของโปรดลงตรงหน้าเธอ

“จ้าวฝันไม่ดีมาหลายวันแล้วอะแม่” เธอทำหน้าเซ็ง ๆ

“หืม? ฝันเรื่องอะไร” แม่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

“ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี แต่คนในฝันเขาเป็นผู้ชายแล้วก็…”

“ไหน ไอ้ผู้ชายหน้าไหนมันมาจีบลูกสาวพ่อ จะเอาปืนเป่ากระบาลมันเดี๋ยวนี้แหละ!”

ยังไม่ทันได้เล่าจบเสียงของพ่อก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางหน้าห้องน้ำ จ้าวและแม่พร้อมใจกันส่ายหน้าเบา ๆ กับการกระทำของพ่อ ซึ่งเธอก็ชินมากแล้วกับการที่พ่อฟังอะไรไม่เคยจบแล้วตีโพยตีพายไปเอง

“โอ๊ย พ่อไม่มีใครมาจีบลูกหรอก จ้าวมันฝันไม่ดีเฉย ๆ “ แม่พูด

พ่อทำท่ากระฟัดกระเฟียดเดินเข้ามานั่งข้างเธอ

“ฝันก็แล้วไป แต่ใครมาจีบรีบบอกเลยนะ ถ้ารู้ทีหลังไอ้นั่นหูขาดแน่”

จ้าวหัวเราะออกมากับคำพูดของพ่อ เขาก็น่าจะรู้ดีว่าเธอแทบจะไม่สนใจผู้ชายคนไหนอยู่แล้ว และไม่เคยมีเรื่องผู้ชายมาทำให้พ่อปวดหัวเลยสักนิด

“แต่ถึงจะมีจริง ๆ เขาจะกลัวพ่อกันเหรอ ก็ดูทำตัวสิ” ว่าแล้วเธอก็มองไปยังที่คาดผมที่มีตัวการ์ตูนแพนด้าเกาะอยู่ เธอจำได้ดีว่าซื้อมาเป็นของขวัญให้กับแม่

แต่ที่ไหนได้มันดันไปอยู่บนหัวพ่อเสียอย่างนั้น

“อะไร อันนี้พ่อขอแม่แล้วนะโว๊ย” พ่อทำเป็นไม่รู้ชี้ก่อนที่จะหันไปทานข้าวต้มฝีมือแม่ที่อร่อยที่สุดในโลก

ครอบครัวของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขแบบนี้ทุกวัน เติมเต็มความรักไม่ขาดแม้แต่น้อยนั่นจึงเป็นสิ่งที่ทำให้จ้าวสดใสอยู่ตลอด แม้ว่าเธอจะมีเรื่องเครียดอะไรมาพ่อกับแม่ก็เป็นที่ปรึกษาที่ดีให้กับเธอ ทั้งยังทำให้เธอเป็นที่ปรึกษาให้กับคนอื่นได้ด้วย

นี่สินะ คนที่เกิดมาพร้อมกับความรักเป็นอย่างนี้นี่เอง…

หลังจากที่มื้อข้าวจบลง พ่อของเธอก็เป็นคนมาส่งถึงหน้าคณะทุกวัน แม้ว่าที่ทำงานของเขาจะต้องขับรถย้อนกลับไปหลายกิโลเมตรก็ตาม

“บ๊ายบายนะพ่อ ตอนเย็นเจอกัน” เธอโบกมือให้กับผู้เป็นพ่อก่อนจะเดินเข้าไปในตึก

“ตั้งใจเรียนนะ พ่อไปก่อน”

เสียงรถของพ่อเคลื่อนออกไป จ้าวก็เดินเข้ามาถึงม้านั่งหินอ่อนที่ประจำของกลุ่มเธอพอดี ผิงผิงและเส้นด้ายนั่งรออยู่ก่อนแล้วพร้อมกับเพื่อน ๆ ในคณะของเธอที่อยู่บริเวณนั้นเหมือนกัน

“กูว่านะวันนี้ฝนตกน้ำท่วมแหง ๆ เลย” ผิงผิงเอ่ยแซว

“ชีตื่นมาเล่นไอจีตั้งแต่เช้าจ้า” เส้นด้ายเสริมทัพ

จ้าวกลอกตามองบนเล็กน้อย ก่อนที่จะหย่อนกายนั่งลงพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่

“แหม คิดว่ากูอยากตื่นเช้าเหรอ”

“เออ แล้วสรุปฝันว่าอะไรยะ ถ้าไม่เด็ดพอกูไม่ฟัง” เส้นด้ายเชิดหน้าขึ้นทันที

“เรื่องผู้ชาย เด็ดพอไหม?” จ้าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ เพราะรู้ดีว่าอย่างไรเพื่อนของเธอก็ต้องสนใจเรื่องแบบนี้เป็นพิเศษอยู่แล้ว

“เหรอมึง! หล่อไหม เป็นไงพูดมา”

แล้วดูเหมือนว่าความคิดของเธอจะไม่ผิดด้วยซ้ำ

“กูไม่เห็นหน้าหรอก แต่เหมือนเขาพยายามจะช่วยอะไรกูสักอย่าง แล้วพอกูจะถามชื่อนะก็สะดุ้งตื่นเลยเว้ย”

เพื่อนทั้งสองคนตาเบิกโพลง ไม่ใช่เพราะเรื่องผู้ชายที่คิดเอาไว้ในตอนแรกแต่เป็นเพราะความฝันแปลก ๆ ที่จ้าวกำลังพูดถึง

“อีจ้าว! ผีเปล่าวะ แบบเจ้ากรรมนายเวรงี้อะมึง” ผิงผิงพูดโพล่งขึ้นมา ทำเอาเส้นด้ายแตกตื่นไปด้วย

“เออจริงมึง วันหยุดไปทำบุญเก้าวัดเลยนะจะได้หาย” เส้นด้ายทำท่าทางขนลุกขนพอง

จ้าวส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอาในความคิดของเพื่อน ๆ

“ไม่ใช่หรอกมึง กูไม่ได้คิดแบบพวกมึงเลย ความรู้สึกกูมันไม่ใช่ผีว่ะ ก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่อยากจะช่วยกู แต่ก็นั่นแหละตื่นก่อนรู้ชื่อทุกที”

แม้จ้าวจะว่าอย่างนั้น แต่เพื่อนของเธอก็ยังปักใจเชื่อว่านั่นเป็นผีเจ้ากรรมนายเวรอยู่ดี

“ไม่อะ กูว่าผีชัวร์ ๆ “ เส้นด้ายยืนยันเสียงแข็ง

“โอ๊ย อีบ้ามึงไม่คิดหน่อยเหรอว่าบางทีอาจจะเป็นผัวกูในอนาคต” จ้าวสวนทันที

เพื่อนทั้งสองนิ่งอึ้งไปสักพัก ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างไม่ได้เกรงใจคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ตรงนั้น ทว่าก็โชคดีไปเพราะเป็นเพื่อน ๆ ที่เคยเห็นหน้าคร่าตาและรู้นิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี ทำให้สิ่งเหล่านั้นเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

แต่ก็มีอยู่กลุ่มหนึ่งที่ยังไม่ค่อยซึมซับกับพฤติกรรมของพวกผู้หญิงเสียเท่าไหร่ จึงทำให้เขาต้องหันมามองพวกเธอเป็นสายตาเดียวกัน

“อะไรกันวะ หัวเราะดังขนาดนั้นมันตลกมากรึไง” ไนท์ที่กำลังนั่งทำงานอยู่พูดออกมาอย่างหัวเสีย

“ปกติของผู้หญิง มึงจะเอาไรมาก” อาชิเสริมขึ้น

“กูก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงสวย ๆ มาเรียนคณะนี้เหมือนกัน เนี่ยกลุ่มแรกเลย” ไนท์ยังคงพูดต่อแม้ว่าสายตาของเขาจะไม่ได้มองไปที่กลุ่มของจ้าวก็ตาม

แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีใครสนใจพวกเธอ ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดถึงผู้หญิงกลุ่มนั้น มาเก๊าก็หันไปดูการกระทำของพวกเธอ แต่ไม่น่าเชื่อว่าเจอคนที่สะดุดตาเข้าอย่างจัง ถึงแม้ว่าการกระทำและคำพูดของเธอจะดูสวนทางกับหน้าตาก็ตาม

ราวกับมีเรื่องดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขาไม่สามารถละสายตาจากเธอได้ แม้ว่าในกลุ่มนั้นจะมีเพื่อนเธออีกสองคนเขาก็ไม่ได้สนใจ

“แหม มองตาเป็นมันเลยนะครับพี่มาเก๊า” อาชิแซว

มาเก๊าที่เพิ่งได้สติก็หันกลับมาที่เดิม แล้วทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“แต่อย่างน้อยก็ถือว่าดี จะได้มีอาหารตาอยู่ใกล้ ๆ ไม่ต้องเดินไปคณะอื่นให้เหนื่อย” ไนท์หัวเราะออกมา

“มึง คนนั้นชื่ออะไรเหรอ” จู่ ๆ มาเก๊าที่เงียบที่สุดก็เอ่ยคำถามที่ไม่คิดว่าจะออกมาจากปากเขาออกมา

เพื่อนทั้งสองคนมองไปตามที่มาเก๊าชี้ หญิงสาวผมตรงสลวยขลับดำ ใบหน้าจิ้มลิ้ม ผิวขาวเนียนสว่างไม่ต่างจากหลอดไฟ ทั้งริมฝีปากยังแต้มไปด้วยสีชมพูระเรื่อ เห็นแล้วชวนใจสั่น

“อ๋อ ไอ้จ้าว ตัวจี๊ดเลยนะเว้ย แต่ก็ว่าไม่ได้เห็นแบบนี้มันโคตรใจดี” อาชิแนะนำราวกับคนที่รู้ดี

มาเก๊ายังคงไม่ละสายตาจากหญิงสาวที่เขากำลังจ้องมอง แม้ความรู้สึกจะบอกว่าไม่ได้สนใจเธอมากขนาดนั้น แต่มันก็เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขาต้องทำตรงข้ามกับความรู้สึกไปหมด

อาจจะเป็นเพราะความสดใสของเธอมันจูนเข้ากับโลกที่มืดมนของเขาจนเกิดแสงสว่างบางอย่าง ที่เขาเองไม่เคยมีมาก่อน…