บทที่ 1

บทที่ 1

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นจากโทรศัพท์ส่วนตัวภายในห้องเช่าขนาดไม่ใหญ่มากเหมาะสำหรับการอยู่เพียงแค่คนเดียว มาเก๊าลืมตาขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปกดปิดเสียงนั้นอย่างเคยชิน เพดานห้องสีขาวหม่นมีรอยร้าวพาดผ่านยาวเหมือนรอยแผล พัดลมตั้งพื้นเก่า ๆ หมุนครืดคราดส่งเสียงดังสม่ำเสมอ

เขานอนนิ่งอยู่บนเตียงเหล็กครู่หนึ่งปล่อยให้สติค่อย ๆ กลับมา ทว่าวันนี้มันต่างไปจากวันอื่น ๆ เพราะมันเป็นวันที่เขาต้องเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยครั้งแรก

มาเก๊าลุกขึ้นนั่ง มองรอบ ๆ ห้องที่เริ่มคุ้นตา ที่นี่ไม่เหมือนห้องนอนเก่าของเขา ไม่มีความสะดวกสบาย ไม่มีคนคอยปรนนิบัติรับใช้ มีเพียงแค่ตัวของเขาที่ต้องทำเองทุกอย่างแม้ว่าจะไม่เคยทำ…

แต่เขาก็จำยอม เพราะกำลังรับโทษในสิ่งที่ตัวเองได้ทำ

เขาไปอาบน้ำในห้องน้ำแคบ ๆ กระจกเงาขึ้นเป็นฝ้า ใบหน้าสะท้อนกลับมาไม่ได้ดูเหมือนลูกชายมาเฟียผู้ทรงอำนาจเหมือนเมื่อก่อน

การแต่งตัวของเขามีเพียงแค่ เสื้อยืดสีเทาเรียบ ๆ กางเกงยีนส์ตัวใหม่ราคาถูก รองเท้าผ้าใบคู่เดิมที่ใส่มาจากประเทศจีน ทั้งหมดไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้ แต่มันเป็นของจำเป็นที่ต้องมี…

มาเก๊าหยิบเอกสารการลงทะเบียนเรียนขึ้นมาเช็กอีกครั้ง คณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เขาเลือกเรียนสาขานี้ไม่ใช่เพราะความฝันแต่อย่างใด ทว่าเป็นเพราะค่าใช้จ่ายในการเรียนถูกที่สุดต่างหาก

ส่วนมหาวิทยาลัยที่เขาเลือกก็เป็นเพียงแค่มหาวิทยาลัยรัฐบาลธรรมดา ๆ เพื่อรองรับกับค่าเทอมที่เขาต้องจ่ายในราคาที่ถูก เพราะงานของเขาก็ไม่ได้เงินเยอะมากพอที่จะทำให้ไปเรียนที่ต้องการได้

เขาเก็บทุกอย่างลงกระเป๋าเป้ก่อนที่จะเดินออกจากห้องเช่าราคาถูกท้ายซอยไป

ภายในซอยตอนเช้าเต็มไปด้วยเสียงของผู้คนที่ออกมาใช้ชีวิต อย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ว่าจะเคยมาอยู่ไทยในตอนเด็ก ๆ แต่แม่ก็ไม่เคยพาออกมาดูโลกความเป็นจริงว่าคนอื่น ๆ เขากินอยู่และใช้ชีวิตกันอย่างไร

กระทั่งจนเขาได้มาอยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง จึงได้เห็นอีกด้านมุมหนึ่งของสังคมที่ไม่ได้สวยหรูเหมือนสิ่งที่เขาคิดจินตนาการเอาไว้ตลอด

ก่อนที่จะขึ้นรถไปมหาวิทยาลัยเขาแวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งสองไม้ แล้วยืนกินเงียบ ๆ ข้างร้านคนเดียว เป็นขณะเดียวกันกับที่รถเมล์มาจอดเทียบพอดี

มหาวิทยาลัยในสายตาของเขาไม่ต่างจากรูปในอินเทอร์เน็ตมากนัก ตึกเรียนเก่า ๆ สนามหญ้าที่เพิ่งได้รับการปรับปรุงมาใหม่ กับนักศึกษาที่เดินจับกลุ่มหัวเราะเสียงดัง ทุกคนที่นี่ดูมีความสุขกับชีวิตของตัวเอง ไม่ได้มีปัญหากับสถานที่ที่พวกเขาเรียนเลยสักนิด

มาเก๊าเดินผ่านกลุ่มนั้นไปเหมือนเงาที่ไม่มีตัวตนและไม่มีใครสนใจ

เขามองดูป้ายอาคารเรียนก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังห้องห้องเรียนของนักศึกษาปีสาม เขาเลือกนั่งแถวหลังสุดมุมริมหน้าต่าง ไม่สนใจใครเพราะไม่รู้ว่าจะเข้าหาคนอื่นอย่างไร

และใช่… การที่เขาเข้ามาเรียนกลางเทอมอย่างนี้ได้ก็เพราะอิทธิพลสุดท้ายที่พ่อได้มอบให้กับเขา จึงทำให้มาเก๊าได้มาอยู่ตรงนี้

เสียงพูดคุยกันดังทั่วห้อง ทุกคนต่างก็รู้จักกันเป็นอย่างดี มีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ไร้เพื่อนฝูง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจที่จะเข้าไปทักทายใครเพื่อให้ตัวเองได้มีเพื่อน

เขาอยู่ตัวคนเดียวได้…

คำพูดมากมายลอยผ่านหูเขาไป แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะเข้าไปร่วมวงสนทนา เขาไม่อยากรู้จักใคร และไม่ได้อยากให้ใครมารู้จัก เพราะหากยิ่งสนิทความเสี่ยงก็จะยิ่งมากขึ้น อีกทั้งความลับที่เขาไม่อยากบอกใครมันก็จะหลุดออกไปง่ายมากขึ้น

อาจารย์ประจำรายวิชาเดินเข้ามาทำให้ภายในห้องกลับมาสู่ความสงบ การแนะนำรายวิชาผ่านไปเรื่อย ๆ ทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบง่ายแต่สำหรับมาเก๊าแล้ว ที่นี่ทุกอย่างมันใหม่สำหรับเขามาก การปรับตัวต้องใช้เวลาอีกเยอะกว่ามันจะปกติเหมือนทุกคน

เขาไม่ได้เริ่มจากศูนย์ทั้งหมด เพียงแค่ไม่เคยมีคนปูทางมาให้ก่อนเท่านั้น ต่างจากที่ประเทศจีนที่มีคนคอยทำให้ทุกอย่าง

ระหว่างช่วงพักนักศึกษาทุกคนลุกออกจากที่นั่ง แยกย้ายกันไปพักผ่อนใช้ชีวิตของตัวเอง มาเก๊ายังคงนั่งอยู่ที่เดิมเขาเปิดโน้ตบุ้คเพื่อทำงานที่รับมาเป็นจ๊อบเล็ก ๆ ให้เสร็จภายในวันนี้

“เฮ้ย มึงไม่ไปพักเหรอ”

เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้นอยู่ตรงหน้าของเขา มาเก๊าค่อย ๆ ละสายตาจากโน้ตบุ้คเพื่อมองไปยังต้นเสียง

“ไม่อะ” เขาตอบสั้น ๆ

“กูชื่ออาชินะ ได้ข่าวว่ามึงเพิ่งเข้ามาใหม่” อีกฝ่ายยิ้มกว้าง

มาเก๊ารับรู้ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแค่กลับไปโฟกัสที่งานของเขาเหมือนเดิม

แต่ยังไม่ทันที่บรรยากาศรอบข้างจะเงียบลง ใครอีกคนก็เดินเข้ามาสมทบ

“อ้าว มาอยู่นี่เอง”

ชายรูปร่างสูงโปร่ง ใส่แว่น หน้าตานิ่ง ๆ วางกระเป๋าลงข้าง ๆ มาเก๊า

“เออนี่ กูชื่อไนท์นะ”

เขาหันมามองมาเก๊า ไม่ได้อยากรู้อยากเห็นในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังทำ เพียงแค่แนะนำตัวให้มาเก๊ารู้เพียงเท่านั้น

“กูมาเก๊า” เขาแนะนำตัวกลับสั้น ๆ

“ชื่อเท่ดีว่ะ แต่หน้าตามึงตี๋จัด เป็นคนจีนเหรอวะ” อาชิหัวเราะเล็กน้อย

“เออ” มาเก๊าตอบความจริง ไม่คิดจะโกหกปิดบังในเรื่องนี้อยู่แล้ว

“อ๋อ” อาชิลากเสียงยาว “เออ งั้นกูสองคนขอนั่งด้วยนะตอนเช้ามาไม่ทันวะ ไม่มีที่เหลือเลย”

“ก็ดี เวลาทำงานอะไรจะได้ไม่ต้องแยกกัน” ไนท์พยักหน้าเห็นด้วย

มาเก๊ามองทั้งสองคนอย่างพิจารณา ความคิดแรกของเขาคือไม่จำเป็นที่จะต้องมีสองคนนี้อยู่ด้วยก็ได้ ทว่าปากดันตอบกลับอีกอย่างไป…

“เออ แล้วแต่”

ช่วงบ่ายในรายวิชาแล็บทุกคนถูกสั่งให้แบ่งกลุ่มกัน แต่ไม่รู้ด้วยความบังเอิญหรือถูกลิขิตมาไว้อยู่แล้ว แม้นั่นจะทำให้มาเก๊าถอนหายใจออกมาอย่างเลือกอะไรไม่ได้

“เป็นอย่างที่มึงพูดเลยว่ะไอ้ไนท์ ดีกว่าอยู่กลุ่มกับพวกเหี้ยนั่น” อาชิเอ่ยเสียงดัง

มาเก๊านั่งลงหน้าจอคอม มือวางบนคีย์บอร์ดราวกับกำลังจะค้นหาอะไรบางอย่าง เขาปล่อยให้เวลามันทำงานไปเรื่อย ๆ ความคุ้นชินของทั้งสามคนก็เริ่มเข้ากันได้ดี เพราะมีหัวกะทิอย่างมาเก๊าอยู่ในกลุ่มด้วยกัน

“เฮ้ย สุดยอดว่ะโคตรเก่ง” ไนท์เอ่ยขึ้นหลังจากที่มองการทำงานของมาเก๊าอยู่สักพักใหญ่

“ตั้งนานทำไมมึงไม่มาวะ นี่คือเพื่อนที่กูกำลังตามหาเลยนะเว้ย” อาชิเสริม

มาเก๊าชะงักไปเล็กน้อย เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยได้รับคำชมมากขนาดนี้มาก่อน

“กูก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น พอทำได้เฉย ๆ “

“ถ้างั้นงานนี้ กูขอฝากชีวิตไว้กับมึงเลยนะ” อาชิเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้

มาเก๊าไม่ได้ตอบอะไร แต่ในใจก็กลับรู้สึกแปลก ๆ ที่เขาสำคัญกับใครสักคน ความรู้สึกที่ไม่ได้รับมานาน มันเป็นความรู้สึกที่มีคนอยู่ข้าง ๆ

เย็นวันนั้นหลังเลิกคลาส มาเก๊าและกลุ่มเพื่อนก็เดินออกมาจากมหาวิทยาลัย

“มึงกลับยังไงวะ” อาชิหันมาถามเขา

“รถเมล์”

“จริงเหรอวะ เหมือนกูเลย” ไนท์พูดออกมาอย่างตื่นเต้น เพราะเขาไม่เคยมีเพื่อนร่วมทางมานานแล้ว

“งั้นกลับด้วยกันเลยไหม”

ไนท์พยักหน้าเห็นด้วย ต่างจากมาเก๊าที่ไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่รู้ว่าเพื่อนจะกลับทางเดียวกับเขา

ทั้งสามคนเดินไปยังป้ายรถเมล์และยืนรอท่ามกลางผู้คนมากมาย มาเก๊ามองสิ่งรอบตัวที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน ชีวิตธรรมดา นักศึกษาคนหนึ่งที่ไม่ได้มีอำนาจเหมือนเมื่อก่อน…

แต่อย่างน้อยสำหรับเขาแล้วก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดี แม้จะต้องปรับตัวให้เข้ากับคนอื่น ๆ ได้ก็ตาม