เข้าสู่ระบบขณะเดียวกัน มืออีกข้างของเขาก็เลื่อนต่ำลงไปลูบไล้บั้นท้ายงอนงาม ก่อนจะสอดแทรกปลายนิ้วเข้าสู่กึ่งกลางกายที่กำลังเปียกชุ่มจนสัมผัสได้ถึงความฉ่ำแฉะที่เอ่อล้นออกมา ซึ่งเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเธอเองก็ต้องการเขาไม่แพ้กัน ริวค่อยๆ กรีดนิ้วไปตามร่องสวาทก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปภายในช่องทางคับแคบ ช้าๆ เพื่อเตรียมความพร้อมให้กับคนบนร่าง“อ๊ะ... ริว... อื้อ...” เพลิงครางเสียงสั่น มือเล็กที่กำลังรูดรั้งความแข็งขืนชะงักไปชั่วขณะเมื่อถูกจู่โจมกลับทั้งบนและล่างจนตั้งรับไม่ทัน“แฉะขนาดนี้แล้ว... เลิกเล่นได้แล้วครับคนดี”ริวกระซิบเสียงพร่า แววตาคมจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้กัดปากหลับตาพริ้มด้วยความเสียวซ่าน เขาขยับปลายนิ้วเบิกทางเข้าออกเป็นจังหวะช้าๆ สลับกับบดขยี้จุดกระสัน จนร่างกายของเพลิงอ่อนระทวยและเปิดรับสัมผัสของเขาอย่างเต็มใจ เมื่อเห็นว่าช่องทางรักพร้อมสำหรับการสอดใส่แล้ว ริวก็ค่อยๆ ถอนปลายนิ้วออก จัดการถอดเสื้อเชิ้ตที่เกะกะของเพลิงออกไปให้พ้นทาง เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่น่าชม ก่อนจะหยิบถุงยางมาสวมแล้วขยับสะโพกจัดแจงให้ส่วนหัวหยักที่กำลังร้อนระอุจ่อเข้ากับปากทางรักที่ชุ่มฉ่ำของเพลิงและค่อยๆ กดสะโพกเธ
เมื่อเพลิงได้ยินสิ่งที่ริวพูดออกมาอย่างไม่ปิดบังรวมถึงเห็นสายตาอันร้อนแรงของชายหนุ่มตรงหน้าที่จ้องเธออย่างไม่วางตาทำให้ใจของเธอเริ่มเต้นรัวและแรงขึ้นเรื่อยๆ “หึ้ย นายนี่มัน”“หรือไม่จริงล่ะ หืม” มือหนาของริวยังคงลูบไล้เรียวขาเนียนของร่างบางพร้อมทั้งใช้สายตาโลมเลียมไปทั่วทุกส่วน“ตาบ้า เลิกจ้องได้แล้ว ทำไมชอบเอาเปรียบกันอยู่เรื่อยเลย”เพลิงบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ ริวที่เห็นท่าทางไม่พอใจละคนเขินอายของเพลิงนั้นได้แต่หัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะถอดเสื้อของตนออกเผยให้เห็นรูปร่างที่มีแต่มวลกล้ามเนื้อซิกแพ็คที่เรียงตัวสวยรวมถึงรอยสักมังกรที่เลื้อยพาดตั้งแต่หัวไหล่ไปจนถึงลำคอ “ทีนี้ ก็ไม่ได้เอาเปรียบคุณละเนอะ”เพลิงที่พึ่งได้สังเกตร่างกายของริวแบบเต็มๆ ตาในตอนที่มีสติ ถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ให้กับรูปร่างที่สามารถดึงดูดให้สาวได้ง่ายๆ โดยเฉพาะส่วนกลางกายที่ดูแล้วขนาดจะไม่ธรรมดาเลยด้วยซ้ำ เพราะขนาดตอนที่มันอยู่ในกางเกงยังโดดเด่นสะดุดตาได้ขนาดนี้ แล้วถ้ามันถูกปลดพันธนาการออกมานี่มันจะขนาดไหน จนเธอเผลอนึกย้อนไปถึงคืนก่อนหน้าที่เธอมีสัมพันธ์ครั้งแรกกับริว จนหน้าเริ่มเห่อร้อนขึ้นมาอีกรอบ เพราะตอนนั้น
“จะไปไหน ลืมไปแล้วหรือไงว่าเมื่อกี้พวกพี่ชายคุณเขาฝากคุณไว้กับผมแล้ว”“นายตกลงกับพวกเฮียเองนี่ แต่ฉันไม่ได้ตกลงกับนายด้วยสักหน่อย”เพลิงเถียงและพยายามดิ้นขลุกขลักเพื่อให้ตัวเธอหยุดจากอ้อมกอดของริว“งั้นเรามาตกลงกัน นี่ก็ดึกมากแล้ว นอนพักที่เถอะ”เพลิงถอนหายใจอย่างหงุดหงิดที่ทำอะไรไม่ได้ เธอกวาดสายตามองสภาพตัวเองที่ทั้งเปื้อนคราบแอลกอฮอล์และรอยเลือดจางๆ“แล้วจะให้ฉันนอนยังไง ชุดก็ไม่มีเปลี่ยน เนื้อตัวก็มอมแมมไปหมดแล้วเนี่ย” เพลิงบ่นอุบริวมองท่าทางฟึดฟัดที่ไม่ได้ปฏิเสธคำชวนของเขาอย่างชอบใจ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเชิ้ตสีดำตัวโคร่งของเขาออกมาส่งให้เธอ“อ่ะ ใส่เสื้อของผมไปก่อน ถ้าคุณรู้สึกเหนียวตัวก็เข้าไปเช็ดตัวในห้องน้ำผมก่อนก็ได้ แต่อย่าให้แผลโดนน้ำเด็ดขาดนะ ไม่งั้นผมจะเข้าไปช่วยเช็ดตัวให้คุณเอง”เพลิงรีบคว้าเสื้อเชิ้ตแล้วเดินสะบัดหน้าหนีเข้าห้องน้ำไปทันที ผ่านไปครู่ใหญ่เพลิงก็เดินออกจากห้องน้ำมาด้วยท่าทางประหม่า ริวที่นั่งรออยู่บนเตียงถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย ภาพตรงหน้าของเขา คือเพลิงที่อยู่ในเสื้อเชิ้ตสีดำตัวใหญ่ที่ยาวลงมาคลุมต้นขาเพียงเล็กน้อย กระดุมเม็ดบนที่ถูกเปิดทิ้งไว้เ
ภายในลิฟต์ส่วนตัวที่กำลังเคลื่อนที่ขึ้นสู่ชั้นบน มีเพียงเสียงทุบหลังและเสียงโวยวายของเพลิงที่ดังไม่หยุด ริวยังคงทำเป็นไม่สนใจและกอดหิ้วร่างบางพาดบ่าไว้แน่นราวกับน้ำหนักตัวของเธอไม่ได้เป็นภาระสำหรับเขาเลยสักนิด"ปล่อยเดี๋ยวฉันนี้นะ! นายกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ พี่ชายฉันยังไม่เคยหิ้วฉันเป็นกระสอบข้าวแบบนี้มาก่อนเลยนะ!" "ผมไม่สน แล้วถ้าคุณไม่ยอมหยุดดิ้นละก็ ผมจะตีก้นคุณแล้วนะเด็กดื้อ" “ใครเป็นเด็กดื้อกัน ฉันโตแล้วนะปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้” เพลิงทั้งดิ้นทั้งด่า แต่กระโปรงเดรสที่รั้งขึ้นมาทำให้เธอทำอะไรไม่ได้ถนัดนัก“คุณเด็กกว่าผม 2 ปีถ้าไม่ให้เรียกว่าเด็กดื้อแล้วจะให้ผมเรียกว่าอะไรล่ะ เอาเถอะ ถ้าคุณอยากจะดิ้นต่อก็ตามใจเลย เพราะผมก็ไม่ติดหรอกที่จะได้เห็นต้นขาเนียนๆ ของคุณขณะที่หิ้วคุณไปด้วยแบบนี้น่ะ”ริวพูดน้ำเสียงจริงจัง จนคนบนบ่าถึงกับยอมหยุดขยับตัวแต่โดยดี แต่ก็ยังไม่วายเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความหงุดหงิดพลางนึกสบถด่าในใจเมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ริวก็เดินตรงเข้าไปในห้องนอนกว้างก่อนจะค่อยๆ วางเพลิงลงบนเตียง แต่ทันทีที่เพลิงเท้าแตะพื้น เธอก็ตั้งท่าจะพุ่งตัวหนีออกจากห้องทันที"จะไปไหน!" ริว
พนักงานสาวที่กำลังขวัญเสียหันมามองเพลิงด้วยความซึ้งใจ ก่อนรีบก้มหน้าแล้วอาศัยจังหวะที่กลุ่มผู้ชายกำลังงงกับการมาของเพลิงสลัดตัววิ่งหนีออกไปทันที ทิ้งให้เพลิงยืนประจันหน้ากับแขกขี้เมากลุ่มนั้นเพียงลำพัง“เฮ้ย! อะไรเนี่ย กำลังสนุกเลย” หนึ่งในกลุ่มผู้ชายที่ดูท่าทางกร่างที่สุดก้าวเข้ามาดักหน้าเพลิง “แกเป็นใครเนี่ย เข้ามาแส่ทำไม”“ฉันแค่มาเรียกพนักงานให้ไปทำงานต่อ หลีกทางด้วย ฉันจะกลับโต๊ะ” เพลิงตอบเสียงเย็น แววตาเริ่มมีความไม่พอใจฉายชัดออกมา“ไม่หลีกแล้วจะทำไม? ปากดีแบบนี้สงสัยอยากจะมาแทนที่เด็กคนเมื่อกี้สินะ”ชายคนนั้นไม่พูดเปล่า แต่มันกลับพุ่งเข้ามากระชากแขนของเพลิงอย่างแรง ด้วยความที่เธอใส่ส้นสูงและไม่ได้ระวังตัวจึงเสียหลักเซไปกระแทกกับโต๊ะด้านข้าง จนขวดและแก้วเหล้าตกลงมาแตก ทำให้เศษแก้วกระเด็นมาบาดแถวๆ แขนของเธอเข้า แต่ก่อนที่การ์ดที่ริวสั่งมาให้ช่วยดูแลเพลิงจะเข้ามาถึงตัวพวกผู้ชายเหล่านั้น เพลิงกลับทำในสิ่งที่ทำให้ผู้ชายทั่วไปไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะทำได้ พลัวะ!“พูดดีดีไม่ชอบ งั้นก็ไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลเลยไป!”เธอไม่ได้รอให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวแต่กลับคว้าเก้าอี้ทรงสูงท
คำถามของศิลาทำให้เพลิงที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นจิบถึงกับสำลักออกมา ในขณะที่ริวกลับยิ้มมุมปากเมื่อได้เห็นปฏิกิริยาลนลาน ของคนตัวเล็ก “ครับ ผมพูดจริง” “ผมตั้งใจจะจีบเพลิงจริงๆ และหวังว่าพี่ชายอย่างพวกคุณจะเปิดทางให้ผมด้วย”ริวตอบก่อนจะหันไปสบตาของศิลาตรงๆ เพื่อแสดงความจริงใจวาโยที่นั่งข้างๆ ถึงกับผิวปากหวืออย่าชอบใจ แต่ในขณะที่ริวกำลังคุยกับศิลาอยู่ วาโยก็ได้สังเกตเห็นว่าต่างหูที่ริวใส่นั้นคล้ายกับของเพลิงน้องสาวของเขามาก“เออ... จะว่าไป ต่างหูนายนี่มันแบบเดียวกับที่ยัยเพลิงใส่เลยนี่หว่า”เพลิงหน้าร้อนวาบ เธอรีบตวัดสายตาดุๆ ไปที่ริวทันที เป็นเชิงเตือนว่าห้ามปากมากเรื่องคืนนั้นเด็ดขาด แต่ริวเห็นท่าทางพยศนั่นแล้วก็ยิ่งนึกสนุก เขาหันไปตอบวาโยด้วยท่าทีที่ปกติ“อ๋อ... อันนี้ผมทำขึ้นมาเองน่ะ ชิ้นนั้นผมตั้งใจให้เพลิงไว้เป็นของแทนใจ เพราะเห็นว่าเธอชอบมันมากเลย”“ของแทนใจเหรอ?” วาโยขมวดคิ้วหันขวับไปมองน้องสาวตัวเองทันที “เดี๋ยวนะเพลิง ไม่กี่วันก่อนตอนเฮียถาม แกยังบอกเฮียอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่า แกซื้อมาใส่เองน่ะ แถมตอนนั้นแกก็พึ่งเจอคุณริวด้วยนี่ สรุปแล้วมันยังไงกันแน่ แกแอบไปกิ๊กกับริวก่อนพามาเจอพ
บรรยากาศภายในรถสปอร์ตหรูที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากอู่นั้นเต็มไปด้วยความมาคุ เพลิงนั่งกอดอกหน้าบึ้ง สายตาจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าโดยไม่คิดจะหันไปมองไปสบตากับริวแม้แต่นิดเดียว ชุดกระโปรงสีน้ำเงินแขนตุ๊กตาที่เธอสวมอยู่ยิ่งขับให้ท่าทางฮึดฮัดนั่นดูเหมือนแมวพยศที่ถูกจับใส่เสื้อผ้าแล้วขยับตัวไม่สะดวกไม่มีผิด
เช้าวันรุ่งขึ้นในห้องนอนที่เงียบสนิทของริว จู่ๆ เสียงเรียกเข้าจากมือถือที่วางอยู่ข้างเตียงของเขาก็ดังขึ้น ริวครางงึมงำในลำคออย่างขัดใจ มือหนาควานหามือถือก่อนจะหยิบมันขึ้นมากดรับสายทั้งที่ยังไม่ได้ลืมตา“ฮัลโหล”น้ำเสียงทุ้มติดแหบเอ่ยออกไปอย่างงัวเงีย“สวัสดีครับคุณคาซึยะ ริว หรือเปล่าครับ ผมจ๊อดจาก
หลังจากที่รถของริวขับออกจากอู่ไป เพลิงยังคงยืนอยู่ที่เดิมและใช้มือยกขึ้นถูแก้มข้างที่ถูกริวหอมอย่างแรงราวกับจะลบสัมผัสอุ่นๆ นั่นออกไปให้พ้น ใบหน้าที่เคยเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องตอนนี้กลับแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู“ไอ้บ้า ไอ้คนฉวยโอกาส! หนอย... ฝากไว้ก่อนเถอะ” เพลิงสบถออกมา แววตาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดบ
ทางฝั่งเพลิงที่ได้สติหลังจากเห็นว่าเรนะได้ออกไปพ้นจากอู่แล้ว เธอจึงรีบสะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของริวก่อนที่จะประเคนหมัดหลุนๆ ตรงเข้าที่หน้าของริวอย่างแรงด้วยความไม่พอใจที่ถูกฉวยโอกาสตอนที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว จนทำให้คนที่ตัวโตกว่าถึงกลับเซเล็กน้อยผลัวะ!“โอ๊ย!” ริวอุทานออกมาพลางยกมือขึ้นแตะมุมปากที่เ







