ตอนที่ 36 ความห่วงใย

โชว์รูมหลักบรรยากาศที่เคยสงบวันนี้กลับเสียจังหวะด้วยเสียงตำหนิจากลูกค้าวีวีไอพี

“นี่มันไม่ใช่มาตรฐานเดิมนะครับ”

พนักงานตรงนั้นยืนเกร็ง ก้มหน้าเงียบตอบไม่ถูก ระบบที่เคยมีดูเหมือนจะรวนไปหมดเพียงเพราะไม่มีคนคุมหน้างานที่รู้ใจลูกค้าจริง ๆ

พนักงานคนหนึ่งรีบเดินออกไปที่มุมเคาน์เตอร์ มือสั่นเล็กน้อยขณะกดต่อสายด่วนลงไปที่ชั้นห้าสิบแปด

พรีมใช้เวลาเพียงห้านาทีเดินเข้ามาในโชว์รูม ทุกสายตาหันมาที่เธอทันที

“ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้ไม่สบายใจ” เสียงเธอเรียบและนุ่มนวล

ลูกค้าที่กำลังหัวเสียชะงักไป 

“รายละเอียดที่คุณแจ้งมา ดิฉันดูให้ตรงนี้เลยได้ไหมคะ”

เธอรับชิ้นงานจากมือลูกค้ามาถือไว้ พลิกดูอย่างใจเย็น นิ้วแตะลงตรงจุดเล็กๆ ที่เป็นปัญหา 

“ตัวนี้เป็นล็อตใหม่ค่ะ แต่ถ้าคุณต้องการแบบเดิม….” เธอเงยหน้าขึ้นสบตา 

“ดิฉันจัดให้ได้ค่ะ”

ความเงียบเข้าแทนที่ ลูกค้าจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ความไม่พอใจในตอนแรกค่อยๆ ลดระดับลงจนสัมผัสได้

“โอเค…งั้นเอาตามที่คุณพรีมว่า”

พรีมพยักหน้าเล็กน้อย 

“ขอบคุณค่ะ”

สถานการณ์ตึงเครียดจบลงอย่างง่ายดาย คิมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่พรีมตั้งแต่ก้าวแรกที่เธอเดินเข้ามา

ระเบียงกระจกด้านใน ภูผายืนอยู่ตรงนั้น เขาเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ 

“คุณยังจัดการได้ดีเหมือนเดิม” เสียงเขาดังขึ้นจากด้านหลัง

“มันเป็นหน้าที่ค่ะ”

ภูผาขยับเดินเข้ามาใกล้

“หรือเพราะตอนนี้…” เขาหยุดเว้นจังหวะไปเล็กน้อย 

“ไม่มีอะไรมารบกวน”

ลมหายใจของพรีมสะดุดไปเสี้ยววินาที มือของคิมขยับเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาหนีไปทางอื่นในที่สุด….

หลายครั้งในสัปดาห์เดียว ชั้นบนยังคงเกิดปัญหาไม่จบไม่สิ้น

“การประสานงานชุ่ยมาก ผมเสียเวลา” 

“ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยนะคะ เดี๋ยวดิฉันดูแลเคสนี้ให้เองโดยตรงเลยค่ะ” 

พรีมยืนฟังจนจบ น้ำเสียงยังเรียบเหมือนเดิม เธอแก้ปัญหาได้ ทุกอย่างกลับมาเข้าที่เหมือนเดิม 

แต่หลังจากลูกค้าเดินออกไป พรีมกลับหยุดยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง เธอเงียบไปเฉยๆ ไม่สั่งงานต่อทันที ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย ไหล่ตึง มันเป็นความล้าที่ซ่อนไม่มิดในเสี้ยววินาทีที่เธอคิดว่าไม่มีใครเห็น 

คิมเห็นทุกอย่าง เขายืนอยู่ไกลเหมือนเดิม เขาไม่ควรสนใจ แต่ละสายตาไม่ได้ รู้สึกถึงบางอย่างที่ไม่ใช่หน้าที่ ความรู้สึกที่ไม่ควรมี และมันหนักขึ้นเรื่อย ๆ เขากำมือเล็กน้อยแล้วคลายออก

พรีมถอนลมหายใจสั้นๆ ปรับสีหน้ากลับมานิ่งสนิทก่อนจะหันไปสั่งพนักงานตรงหน้า

“ลิสต์เอกสารส่งมอบทั้งหมด เอามาวางบนโต๊ะฉันภายในสิบนาที”

“ได้ค่ะคุณพรีม” พนักงานรีบก้มหน้ารับคำ 

“คราวหน้าถ้ายังไม่อัปเดตสถานะกับลูกค้าจนเกิดเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะไม่ขึ้นมาเคลียร์ให้แล้วนะคะ... ไปจัดการได้แล้วค่ะ”

ภายในห้องทำงานชั้นห้าสิบแปด พรีมนั่งฟุบหน้าลงกับโต๊ะ สองมือกุมหน้าท้องที่บีบเกร็งเป็นพักๆ เหงื่อซึมตามไรผมจากอาการปวดประจำเดือนที่กำเริบขึ้นมาพร้อมความล้าสะสม

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่แม่บ้านประจำชั้นจะเดินถือถาดเข้ามา

“คุณพรีมคะ ป้าเอายาแก้ปวดกับน้ำอุ่นมาให้ค่ะ”

พรีมค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สีหน้าซีดเซียว เธอขมวดคิ้วมองแก้วน้ำตรงหน้าด้วยความแปลกใจ 

“ขอบคุณค่ะป้า... แต่พรีมไม่ได้สั่งนะคะ ใครให้เอามาเหรอคะ”

“อ๋อ... ไม่มีใครสั่งหรอกค่ะ พอดีป้าเห็นคุณพรีมดูเพลียๆ หน้าซีดตั้งแต่ตอนลงมาจากชั้นบน เลยเอายามาให้เผื่อไว้ ทานสักหน่อยนะคะจะได้ดีขึ้น” ป้าแม่บ้านยิ้มอย่างใจดี พลางวางแก้วลงแล้วขอตัวเดินออกไป

พรีมนั่งมองแผงยาชนิดออกฤทธิ์เร็วกับแก้วน้ำอุ่นนิ่งๆ

ป้าแม่บ้านไม่ได้อยู่ตรงหน้าโชว์รูมตอนที่เธอเคลียร์ปัญหากับลูกค้า และไม่มีทางรู้ว่าเธอเริ่มปวดท้องตอนไหน คนที่ยืนมองเธออยู่ตลอดเวลาจากมุมไกลมีอยู่แค่คนเดียว

เธอหยิบมือถือขึ้นมา เปิดแอปไลน์กดเข้าไปที่ช่องแชท ก่อนจะพิมพ์ ขอบคุ... นิ้วเธอชะงัก แล้วกดลบทิ้ง

พรีมเอื้อมมือไปหยิบแผงยาขึ้นมา ถอนหายใจยาว นิ้วแตะลงบนฟอยล์เย็นๆ หัวใจที่เหนื่อยล้ากระตุกวูบขึ้นมาอีกครั้ง….

ช่วงสายของวันถัดมา บรรยากาศในที่ทำงานยังคงดำเนินไปตามความเคยชิน แสงแดดส่องมุมโต๊ะทำงานองศาเดิม เสียงรองเท้ากระทบพื้นในจังหวะเดิม แต่วันนี้พรีมกลับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป

“อันนี้ไม่ต้องส่งมาชั้นห้าสิบแปดแล้วนะคะ ให้ทีมข้างบนจัดการต่อได้เลย” พนักงานคุยกันผ่านหน้าเคาน์เตอร์

พรีมหยุดมองจังหวะนั้นพอดี 

“ใครเป็นคนเปลี่ยนคำสั่งคะ” 

“คุณภูผาค่ะ” พนักงานตอบ

พรีมพยักหน้า แต่สายตายังค้างอยู่เสี้ยววินาที ปัญหาจุกจิกที่เคยหลุดมาถึงมือเธอถูกดักไว้ก่อนอย่างเป็นระบบ ทีมชั้นหกสิบเริ่มรับมือกันเองได้มากขึ้น และไม่มีใครต่อสายด่วนเรียกเธอขึ้นไปแก้งานเฉพาะหน้าอีกแล้ว….