บทที่9. ความดิบเถื่อนอันแสนหวาน

แสงเช้าของวันใหม่สาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงสีเทาเข้มเข้ามาตกกระทบลงบนพื้นห้องนอน ที่ยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ ผสมผสานกับเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอของคนสองคนที่นอนตระกองกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา

อิงดาวค่อยๆ ปรือตากลมโตขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สติสัมปชัญญะที่ล่องลอยไปไกลแสนไกลเมื่อคืนนี้ค่อยๆ กลับคืนมาสู่ร่าง ใบหน้าเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เมื่อเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมามันคือความจริง ไม่ใช่ความฝัน ห้องนี้ไม่ใช่ห้องนอนของเธอ

ความรู้สึกหนักอึ้งบริเวณช่วงเอว เมื่อเธอก้มลงมองก็พบกับท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของดินแดน พาดทับกอดรัดเอวของเธอเอาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเธอแผ่นหลังแนบสนิทไปกับแผงอกกว้างที่ร้อนระอุราวกับเตาผิง ทุกครั้งที่เขาสูดลมหายใจ แผ่นอกนั้นก็จะขยับขึ้นลงเสียดสีกับแผ่นหลังของเธอ สร้างความซาบซ่านระคนอบอุ่นอย่างประหลาด

หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อยเพื่อพลิกหันหน้ากลับไปหาเจ้าของอ้อมกอด ทันทีที่ขยับตัว ความร้าวระบมก็แล่นปราดขึ้นมาจากช่วงล่างและสะโพกจนเธอต้องสูดปากเบาๆ มันเป็นความเจ็บปวดที่ผสมผสานกับความเมื่อยล้า แต่น่าแปลกที่ลึกๆ แล้ว เธอกลับรู้สึก ‘อิ่มเอม’ และมีความสุขจนแทบจะหุบยิ้มไม่ได้

อิงดาวนอนตะแคง หนุนหมอนใบเดียวกันกับเขา ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง บัดนี้กลับทอดมองใบหน้าคร้ามแดดของวิศวกรหนุ่มในยามหลับใหลด้วยความ ‘หลงใหล’ อย่างปิดไม่มิด

ดินแดนในยามที่ไม่มีมาดวิศวกรขาโหด ไม่มีคำพูดผรุสวาทหยาบคาย และไม่มีแววตาดุดันที่พร้อมจะฆ่าคน เขาก็คือผู้ชายที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างร้ายกาจ แพขนตาของเขายาวและหนากว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักลึกที่เมื่อคืนนี้เพิ่งจะบดขยี้และกลืนกินเธอไปนับครั้งไม่ถ้วน ไรหนวดเขียวครึ้มตามแนวกรามคมที่เสียดสีกับซอกคอและยอดอกของเธอจนเกิดรอยแดงช้ำ มันดูเซ็กซี่และดิบเถื่อนในแบบที่ผู้ชายหน้าขาวลูกคุณหนูพวกนั้นไม่มีวันเทียบติด

ปลายนิ้วเรียวสวยที่เคลือบสีพีชค่อยๆ ยกขึ้นมาไล้ไปตามโครงหน้าของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงความสากระคายของไรหนวดที่ปลายนิ้ว ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาลูบไล้รอยขีดข่วนสีแดงจางๆ บนแผงอกกว้างและหัวไหล่หนา... รอยเล็บของเธอเอง ร่องรอยแห่งความเร่าร้อนที่เธอฝากไว้บนตัวเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านแทบขาดใจ

เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน หัวใจของอิงดาวก็เต้นรัวแรงขึ้นมาอีกครั้ง เลือดฝาดสูบฉีดจนพวงแก้มขาวเนียนซับสีเลือด

‘รสชาติเซ็กซ์’ ของวิศวกรขาโหดคนนี้มันยอดเยี่ยม ทรงพลัง และถูกใจเธอเป็นที่สุด!

ตลอดชีวิตยี่สิบสี่ปีที่ผ่านมา เธอถูกปฏิบัติราวกับเป็นตุ๊กตาแก้วราคาแพงที่แสนเปราะบาง ผู้ชายทุกคนที่เข้าหาเธอต่างก็ทะนุถนอม เอาอกเอาใจ และระมัดระวังไปเสียทุกอย่างจนเธอมองว่ามันน่าเบื่อและจืดชืด เธอโหยหาใครสักคนที่สามารถกำราบความพยศของเธอได้ โหยหาความรุนแรงที่แฝงไปด้วยความหวามไหว โหยหาผู้ชายที่กล้าจะกระชากเธอแล้วกดลงบนเตียงโดยไม่สนว่าเธอจะยิ่งใหญ่มาจากไหน

และดินแดน ก็ตอบโจทย์นั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ

เขาไม่ทะนุถนอมเธอ เขาโถมเข้าใส่เธอด้วยสัญชาตญาณดิบของหมาป่าที่หิวโซ ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเอาแต่ใจ ทุกการสอดใส่ ทุกจังหวะการกระแทกกระทั้น มันหนักหน่วง ลึกล้ำ และบ้าคลั่งจนร่างกายของเธอแทบจะแหลกสลายคามือเขา เขาบังคับให้เธอครางชื่อเขา บังคับให้เธอร้องขอความเมตตา และพาเธอพุ่งทะยานแตะขอบสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่าจนสมองขาวโพลน สลบไสลคาอกกว้างไปในตอนรุ่งสาง

มันเป็นความรู้สึกของการถูก ‘ครอบครอง’ อย่างแท้จริง เป็นครั้งแรกที่อิงดาวรู้สึกว่าตัวเองพ่ายแพ้ แต่เป็นการพ่ายแพ้ที่เธอเต็มใจและมีความสุขที่สุด

“มองพอหรือยัง...”

เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับเปลือกตาสีเข้มที่ปรือเปิดขึ้นมา นัยน์ตาสีนิลประสานเข้ากับดวงตากลมโตของหญิงสาวที่กำลังแอบมองเขาอยู่ อิงดาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจับได้ แต่แทนที่เธอจะหลบตาหรือเขินอาย เธอกลับคลี่ยิ้มหวานส่งสายตายั่วยวนที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจกลับไปให้เขา

“ยังค่ะ..มองยังไงก็ไม่เบื่อ” อิงดาวขยับตัวเข้าไปซุกหน้าอกกว้างอย่างออดอ้อน ริมฝีปากบางจูบซับลงบนรอยข่วนที่เธอทำเอาไว้เมื่อคืนอย่างเอาใจ 

“ใครจะไปคิดล่ะคะ ว่าผู้ชายเถื่อนๆ หน้าตาดุๆ แบบคุณพออยู่บนเตียงแล้วจะ ‘ดุ’ ได้เร้าใจขนาดนี้”

ดินแดนชะงักไปเล็กน้อย เขานึกว่าตื่นมาแล้วแม่คุณหนูจอมหยิ่งจะโวยวาย ร้องไห้ฟูมฟาย หรืออย่างน้อยก็ต้องมีอาการเขินอายที่เสียความบริสุทธิ์ให้เขา แต่ผิดคาด ยัยตัวแสบกลับทำหน้าตาระรื่น แถมยังเอ่ยปากชมเรื่องบนเตียงของเขาอย่างหน้าไม่อาย!

วิศวกรหนุ่มขบกรามแน่น ความหมั่นเขี้ยวแล่นพล่านขึ้นมาในอก เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ทันที ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงไปกองที่เอว เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งสงครามรักเมื่อคืน

“ปากดีนักนะ...” ดินแดนกดเสียงต่ำ ใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านบีบปลายคางมนเบาๆ ให้เธอเชิดหน้าขึ้นสบตา 

“โดนเข้าไปขนาดนั้น ยังมีแรงมาพูดจายั่วประสาทผมแต่เช้าอีกหรือไง ไม่ปวด ไม่ร้าวระบมตรงไหนเลยใช่ไหม”

“ปวดสิคะ..ร้าวไปหมดทั้งตัวเลย” อิงดาวทำหน้างอแง แต่แววตากลับพราวระยับ เธอจงใจยกเรียวขาขึ้นเกี่ยวกระหวัดรอบเอวสอบของเขา สัมผัสได้ถึง ‘ความแข็งแกร่ง’ ที่เริ่มตื่นตัวขึ้นมารับอรุณ 

“แต่ดาวชอบความเจ็บปวดแบบเมื่อคืนนี้นะคะ...มันเจ็บแต่มันเสียวจนลืมหายใจเลยล่ะ”

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและโคตรจะร่านร้อนในความรู้สึกของดินแดน ทำเอาเส้นความอดทนของวิศวกรหนุ่มขาดผึงตั้งแต่เช้าตรู่ สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาก้มหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่มที่บวมเจ่อจากการถูกบดขยี้มาทั้งคืน

“ในเมื่อชอบ...งั้นผมก็จะจัดให้จนกว่าคุณจะลุกจากเตียงนี้ไม่ขึ้นเลย อิงดาว!”

จบคำขู่ ดินแดนก็ประกบริมฝีปากลงมาปล้นจูบแสนหวานและดุดันอีกครั้ง มือหนาเคล้นคลึงหน้าอกอวบอิ่มที่เด้งสู้มืออย่างมันเขี้ยว อิงดาวครางอื้ออึงในลำคอ สองแขนตวัดกอดรอบคอแกร่ง ตอบรับจังหวะรักบทใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นด้วยความเต็มใจ

พายุอารมณ์แห่งความดิบเถื่อนและหวามไหวพัดกระหน่ำขึ้นอีกครั้งเสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังสลับกับเสียงครางกระเส่า ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วโมง กว่าที่วิศวกรขาโหดจะยอมปล่อยให้ลูกสาวเจ้านายได้พักผ่อนจริงๆ

ช่วงสายของวัน...

อิงดาวเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีขาวของดินแดนเพียงตัวเดียว ชายเสื้อยาวปกปิดต้นขาเนียนไว้เพียงหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องที่เต็มไปด้วยรอยจ้ำแดง ผมสีน้ำตาลดัดลอนถูกรวบขึ้นลวกๆ กลิ่นสบู่ผู้ชายที่ติดกายยิ่งทำให้เธอดูเซ็กซี่ยั่วใจอย่างร้ายกาจ

ดินแดนที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วในชุดทำงานกางเกงยีนส์และเสื้อยืดสีเทา กำลังยืนชงกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัวขนาดเล็กในห้องนั่งเล่น เขาปรายตามองร่างบางที่เดินนวยนาดเข้ามากอดเอวเขาจากด้านหลังแล้วเอาแก้มแนบกับแผ่นหลังกว้าง

“หิวหรือยัง” เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ ไม่ได้ดุดันเหมือนตอนอยู่ที่ไซต์งาน

“หิวค่ะ..แต่หิวอย่างอื่นมากกว่าข้าว” อิงดาวตอบเสียงอู้อี้ แกล้งลากปลายนิ้วไปตามหน้าท้องที่มีซิกซ์แพ็กซ่อนอยู่ใต้เสื้อยืด

ดินแดนจับมือซนๆ ของเธอออก หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือหนายกขึ้นกอดอก จ้องมองหญิงสาวด้วยแววตาจริงจังที่ทำให้อิงดาวต้องหยุดเล่น

“เรื่องเมื่อคืน.. และเรื่องเมื่อเช้า” เขาเริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

“ผมรู้ว่าคุณเป็นใคร และผมรู้ว่าผมทำอะไรลงไป... ผมไม่ใช่คนขี้ขลาดที่จะกินแล้วทิ้ง ในเมื่อผมเป็นคนแรกของคุณ ผมก็จะรับผิดชอบ”

อิงดาวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แอบแปลกใจที่ผู้ชายดิบๆ อย่างเขาจะมีความรับผิดชอบขนาดนี้ 

“รับผิดชอบ? รับผิดชอบยังไงคะ เดินไปบอกป๊าฉันว่าคุณได้ลูกสาวแกแล้วงั้นเหรอ ป๊าเอาปืนมายิงคุณไส้แตกแน่ๆ”

“ผมไม่กลัวลูกปืนเสี่ยดำรงหรอก ถ้าต้องพูดผมก็กล้าพูด” ดินแดนตอบสวนทันควัน แววตาไม่มีความล้อเล่น 

“แต่ประเด็นคือ..คุณต้องการแบบนั้นหรือเปล่า อิงดาว คุณแค่อยากลองของแปลก หรือคุณพร้อมจะลงเรือลำเดียวกันกับวิศวกรที่ไม่มีสมบัติอะไรไปอวดใครแบบผม”

คำถามนั้นแทงทะลุเข้ามาในใจของอิงดาว เธอชะงักไปชั่วขณะ นั่นสิ เธอต้องการอะไร? ตอนแรกเธอแค่อยากเอาชนะ อยากสยบความอวดดีของเขา แต่ตอนนี้ร่างกายและหัวใจของเธอมันเรียกร้องหาแต่เขา หลงใหลในความดิบเถื่อนนี้จนไม่อยากปล่อยไป

ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มร้ายกาจ อิงดาวเขย่งปลายเท้าขึ้น ยกสองแขนคล้องคอชายหนุ่มแล้วกระซิบข้างหู

“ตอนนี้ ดาวไม่อยากให้ป๊ารู้หรอกค่ะ มันหมดสนุก” แววตาของเธอทอประกายเจ้าเล่ห์ 

“เรามาเก็บเรื่องนี้เป็น ‘ความลับ’ กันก่อนดีกว่า ความลับระหว่างลูกสาวเจ้านาย กับวิศวกรคุมงาน คิดดูสิคะ ว่าถ้าเราต้องแกล้งทำเป็นไม่ชอบหน้ากันที่ไซต์งาน ทั้งๆ ที่เมื่อคืนเราเพิ่งจะร้อนแรงกันบนเตียงมันจะตื่นเต้นและเร้าใจแค่ไหน”

ดินแดนหรี่ตาลงมองผู้หญิงตรงหน้า รอยยิ้มมุมปากกระตุกขึ้นอย่างรู้ทันความร้ายกาจของแม่นางพญาหงส์คนนี้

“ชอบเล่นเกมเสี่ยงตายว่างั้นเถอะ?”

“คุณก็ชอบความท้าทายไม่ใช่เหรอคะ...” อิงดาวจูบเบาๆ ที่สันกรามของเขา 

“เตรียมตัวรับมือดาวที่ไซต์งานให้ดีนะคะ คุณวิศวกร เพราะดาวจะไม่ยอมเป็นแค่ฝ่ายถูกคุณรังแกอยู่บนเตียงฝ่ายเดียวแน่ๆ”