บทที่5. ทำโทษเด็กดื้อ

ความท้าทายที่ไร้ความเกรงกลัว ทำฟางเส้นสุดท้ายของดินแดนขาดสะบั้นลง สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยไฟแห่งความโกรธ... และความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าอย่างรุนแรง

ภายในตู้คอนเทนเนอร์แคบๆ ที่มีเพียงเสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศตัวเก่าที่แทบจะสู้ความร้อนระอุจากภายนอกไม่ได้ อุณหภูมิในห้องกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าอึดอัด ปลายนิ้วเรียวสวยของอิงดาวที่ลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและหยาดเหงื่อของดินแดน เปรียบเสมือนไม้ขีดไฟก้านเล็กๆ ที่โยนลงไปในบ่อเพลิงขนาดใหญ่

นัยน์ตาสีนิลของวิศวกรหนุ่มวาวโรจน์ เขามองริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีสดที่เผยอท้าทาย แววตาหยาดเยิ้มของยัยคุณหนูจอมอวดดีที่คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า คิดว่าเสน่ห์ตื้นๆ ของเธอจะทำให้เขาหัวปั่นและยอมสยบอยู่แทบเท้าได้

เธอคิดผิดมหันต์

"อยากรู้ใช่ไหมว่าผมทำโทษคนอวดดีแบบไหน" ดินแดนกดเสียงต่ำพร่า ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดพวงแก้มขาวเนียนที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ

อิงดาวเชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มยั่วเย้ายังไม่ทันจะคลายออกจากริมฝีปาก...

"อ๊ะ!"

หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจเมื่อมือหนาหยาบกร้านราวกับกระดาษทรายตะปบเข้าที่ท้ายทอยของเธออย่างรวดเร็วและรุนแรง ออกแรงรั้งเพียงนิดเดียว ร่างบางก็ถลาเข้าหาแผงอกกว้าง ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกของชายหนุ่มจะโฉบลงมาบดขยี้กลีบปากสีสดของเธออย่างดุดันและไร้ความปรานี!

มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความรักแบบในซีรีส์โรแมนติกที่อิงดาวเคยดู แต่มันคือจูบแห่งการ ‘ลงทัณฑ์’ จูบที่เต็มไปด้วยการเรียกร้อง คุกคาม และประกาศศักดาความเป็นผู้นำ ดินแดนบดคลึงริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วงจนอิงดาวรู้สึกเจ็บแปลบที่มุมปาก รสชาติของลิปกลอสสีแดงราคาแพงถูกความดิบเถื่อนของเขากวาดต้อนและกลืนกินจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยรสชาติฝาดปร่าของบุหรี่จางๆ 

"อื้อ..." 

อิงดาวครางประท้วงในลำคอ มือเล็กยกขึ้นผลักดันแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณเมื่อขาดอากาศหายใจ ทว่าเรี่ยวแรงของเธอหรือจะสู้แรงของชายอย่างเขาได้ ดินแดนใช้มือเพียงข้างเดียวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอมากดตรึงไว้กับพนักโซฟาเหนือศีรษะ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าเบียดชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน

น้ำหนักตัวของเขาทาบทับลงมาจนแผ่นหลังของอิงดาวจมลึกติดโซฟาเก่าๆ ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อทุกสัดส่วนบดเบียดเข้ากับร่างนุ่มนิ่มของเธอ

เมื่อคนใต้ร่างเผยอปากเพื่อกอบโกยอากาศ ดินแดนก็ไม่รอช้าที่จะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนชื้นเข้าไปช่วงชิงความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นหนาเกี่ยวพันดูดดึงลิ้นเล็กที่พยายามถอยหนีอย่างเอาแต่ใจ เขาต้อนเธอจนมุม กวาดต้อนทุกหยาดหยดความรัญจวนจนอิงดาวสมองขาวโพลนไปหมด

จากที่ตั้งใจจะจูบเพื่อสั่งสอนให้ยัยคุณหนูรู้สำนึกและหวาดกลัว กลับกลายเป็นตัวดินแดนเองที่กำลังจะสูญเสียการควบคุม

ความหวานละมุนที่เขาได้รับมันเกินความคาดหมาย กลิ่นหอมของน้ำหอมผสมกับฟีโรโมนของหญิงสาวที่แตกซ่านทำเอาสติสัมปชัญญะของวิศวกรหนุ่มขาดผึง เขาไม่เคยมองผู้หญิงรวยๆ พวกนี้มาก่อน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร่างกายของอิงดาวตอบสนองต่อทุกการสัมผัสของเขาอย่างซื่อตรงและเย้ายวนที่สุด

จูบที่ดุดันเกรี้ยวกราดในตอนแรก เริ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งขึ้น ดินแดนผ่อนปรนแรงรัดที่ข้อมือ ปล่อยให้มือเล็กๆ ของอิงดาวเป็นอิสระ หญิงสาวที่ตอนแรกพยายามผลักไส บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสอดนิ้วเรียวเข้าไปในกลุ่มผมสีเข้มที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อของเขา ออกแรงขยุ้มเบาๆ ตามอารมณ์วาบหวามที่ตีตื้นขึ้นมาจุกที่อก

เธอแพ้แล้ว..อิงดาวรู้ตัวว่าเธอแพ้ราบคาบให้กับความดิบเถื่อนนี้ ร่างกายของเธออ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งลนไฟ สั่นสะท้านไปกับทุกสัมผัสที่เขาป้อนให้ มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้ เลื่อนต่ำลงมาตามส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างบาง สัมผัสถึงความร้อนผ่าวที่ทะลุผ่านเนื้อผ้าบอดี้สูทสีเนื้อบางเบา เขาเคล้นคลึงเอวคอดกิ่วอย่างหนักมือ ก่อนจะลูบไล้ต่ำลงไปที่สะโพกผายภายใต้กางเกงยีนส์รัดรูป ออกแรงบีบขยำจนอิงดาวสะดุ้งเฮือก เผลอแอ่นกายตอบรับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัว

หน้าอกอวบอิ่มที่โนบราเบียดเสียดกับแผงอกกว้างเสียดสีจนยอดปทุมถันแข็งขืนชูชัน ดินแดนครางฮึ่มในลำคออย่างพึงพอใจ มือหนาข้างหนึ่งล้วงเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่เธอสวมทับ ปลายนิ้วหยาบกร้านลากไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่ม สัมผัสของเขาหยาบกระด้างแต่มันกลับจุดไฟราคะในตัวอิงดาวให้ลุกโชนอย่างที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนทำได้มาก่อน

ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้สายใยสีใสเชื่อมต่อระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ อิงดาวหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตากลมโตที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยความปรารถนา ริมฝีปากบวมเจ่อเผยอขึ้นน้อยๆ อย่างเชิญชวน

ดินแดนก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องที่ชื้นเหงื่อ สูดดมความหอมหวานเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะขบเม้มติ่งหูของเธอเบาๆ จนร่างบางสะท้านเฮือก ท่อนล่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของบุรุษเพศเริ่มขยายตัวแข็งขืน เขาจงใจขยับสะโพกเบียดเสียดความตึงเครียดที่นูนเด่นใต้กางเกงยีนส์เปื้อนฝุ่นเข้ากับหน้าขาของหญิงสาว เพื่อให้เธอรับรู้ถึง ‘อันตราย’ ที่แท้จริง

อิงดาวเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งดุดันที่ดุนดันอยู่ตรงหน้าขา ความหวาดหวั่นผสมปนเปกับความตื่นเต้นจนแยกไม่ออก เธอรู้ว่าถ้าปล่อยให้เขาทำต่อไป มันจะไม่จบแค่การสั่งสอนแน่ๆ ที่นี่คือออฟฟิศสนาม ผนังตู้คอนเทนเนอร์บางเฉียบ และด้านนอกนั่นมีคนงานนับร้อยชีวิตเดินพลุกพล่าน

แต่วินาทีนี้สมองของเธอสั่งการให้หยุดไม่ได้ ร่างกายมันโอนอ่อนและพร้อมจะแหลกสลายไปกับความเถื่อนของเขา

ดินแดนเลื่อนมือขึ้นมาด้านหน้า ปลายนิ้วสากแตะลงบนยอดอกที่ดันเนื้อผ้าสีเนื้ออกมา เขากำลังจะตะปบขย้ำก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นที่ท้าทายสายตาเขาก่อนหน้านี้ความมืดมิดและเร่าร้อนในตู้คอนเทนเนอร์กำลังพุ่งทะยานสู่จุดวิกฤต!

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูเหล็กดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่าลงมากลางห้อง ตามมาด้วยเสียงตะโกนแหบพร่าที่คุ้นหู

"ลูกพี่! ลูกพี่แดน! อยู่ข้างในเปล่าวะพี่!"

เสียงของ ‘เข้ม’ โฟร์แมนหนุ่มลูกน้องคนสนิท ดังทะลุเหล็กเข้ามา ทำลายล้างบรรยากาศสวาทที่กำลังเดือดพล่านให้แตกสลายไปในพริบตา!

ดินแดนชะงักกึก ร่างกายสูงใหญ่ที่คร่อมทับอยู่แข็งทื่อราวกับถูกสตาฟฟ์ มือหนาที่กำลังจะบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มหยุดชะงักกลางอากาศ ชายหนุ่มหลับตาลงแน่น ขบกรามจนดังกรอดๆ สบถคำผรุสวาทออกมาในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด

"แม่งเอ๊ย..."

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์ดิบและความปวดร้าวที่ช่วงล่างอย่างหนักหน่วง ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากร่างบางที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนโซฟา

อิงดาวกระพริบตาปริบๆ สติสัมปชัญญะที่ลอยหายไปกลับคืนมาอย่างกะทันหัน เธอรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ดึงคอเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ ใบหน้าสวยจัดแดงก่ำยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก ทั้งอาย ทั้งสับสน และ เสียดายอย่างประหลาด

"ลูกพี่! รถเครนมันมีปัญหา พี่ออกมาดูหน่อยดิวะ!" เสียงเข้มยังคงตะโกนเร่งเร้าอยู่ด้านนอก พร้อมกับรัวกำปั้นทุบประตูไม่หยุด

"เออ! รู้แล้ว! เดี๋ยวกูออกไป มึงไปรอที่หน้างานเลย!" ดินแดนตะโกนสวนกลับไปเสียงห้วนจัด หงุดหงิดจนแทบอยากจะพังประตูออกไปเตะก้านคอลูกน้องตัวดีที่ดันเข้ามาขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ

เสียงฝีเท้าของเข้มเดินห่างออกไปแล้ว ทิ้งความเงียบอันน่ากระอักกระอ่วนไว้ในตู้คอนเทนเนอร์อีกครั้ง ดินแดนหันกลับมามองอิงดาวที่ยังคงนั่งกอดอกอยู่บนโซฟา สภาพของเธอตอนนี้ดูไม่จืด ริมฝีปากบวมเจ่อ เส้นผมดัดลอนยุ่งเหยิง แววตาที่เคยมั่นใจบัดนี้มีความสั่นไหวระริกซ่อนอยู่ เขารู้สึกถึงชัยชนะเล็กๆ ที่สามารถสยบความอวดดีของยัยคุณหนูลงได้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็แพ้ภัยตัวเองที่ดันไปมีอารมณ์ร่วมกับเธออย่างบ้าคลั่ง

วิศวกรหนุ่มยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าผากลวกๆ จัดระเบียบเสื้อผ้าและกางเกงที่ตึงเปรี๊ยะของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเดินเข้าไปหยุดยืนตรงหน้าเธออีกครั้ง เขาโน้มตัวลงไปใกล้ ใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเช็ดคราบลิปสติกสีแดงที่เลอะขอบปากของเธอออกให้อย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ดูเหมือนจะอ่อนโยน แต่แววตาและน้ำเสียงกลับดุดันและอันตรายยิ่งกว่าเดิม

"นี่แค่คำเตือนนะ อิงดาว" เสียงทุ้มห้าวแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบาง 

"คราวหน้า ถ้าคุณยังกล้ามาอวดดีกับผมอีก ผมจะไม่หยุดแค่จูบแน่ และต่อให้พ่อคุณเอาปืนมาจ่อหัวผมก็จะ 'เอา' คุณให้ครางจนไม่มีเสียงจะร้องเรียกหาพ่อเลย คอยดู"

พูดจบ ดินแดนก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หมุนตัวเดินไปกระชากประตูตู้คอนเทนเนอร์เปิดออก แล้วก้าวฉับๆ ออกไปเผชิญแสงแดดจ้าด้านนอก ปล่อยให้ประตูเหล็กปิดกระแทกตามหลังเสียงดัง!

ทิ้งให้อิงดาวนั่งตัวสั่นสะท้านอยู่เพียงลำพังในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเขา มือเล็กยกขึ้นแตะริมฝีปากที่ยังคงร้อนผ่าวและบวมเจ่อ หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

ความหวาดกลัว? ไม่เลย มันไม่ใช่ความหวาดกลัว

รอยยิ้มหวานค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบวมช้ำ ดวงตากลมโตทอประกายวาววับราวกับเจอเหยื่อชิ้นโตที่ถูกใจที่สุด คำขู่ที่แสนจะหยาบคายและดิบเถื่อนนั้น ไม่ได้ทำให้เธออยากถอยหนีเลยสักนิด แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นให้เธออยากกระโจนลงไปในกองไฟกองนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

"ครางจนไม่มีเสียงงั้นเหรอ..." อิงดาวพึมพำกับตัวเอง เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นในลำคอ

"ฉันจะรอดูนะว่าคุณ จะเก่งแต่ปาก หรือจะแน่สักแค่ไหน"