บทที่7.ทวงสิทธิ์

ดินแดนย่ำเท้าหนักๆ ลงบนพื้นพรมราคาแพงของโซนวีไอพี รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ทำให้การ์ดชุดดำที่ยืนคุมพื้นที่อยู่ถึงกับชะงักและไม่กล้าก้าวเข้ามาขวาง ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งแหวกกลุ่มนักท่องราตรีไฮโซไปจนถึงโต๊ะของอิงดาว

ในวินาทีที่ฝ่ามือขาวสะอาดของปอนด์กำลังจะเลื่อนลงต่ำไปแตะที่บั้นเอวเปลือยเปล่าของอิงดาวนั้น

หมับ!

"เฮ้ย! อะไรวะ!" ปอนด์อุทานเสียงหลง เมื่อข้อมือของเขาถูกบีบอย่างแรงราวกับถูกคีมเหล็กหนีบจนกระดูกแทบแหลก

อิงดาวสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองต้นเหตุของความวุ่นวาย แล้วดวงตากลมโตของเธอก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าคร้ามแดดที่แสนคุ้นเคยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง ดินแดนในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงยีนส์ตัวเก่ง ใบหน้าของเขาตึงเครียด สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน แววตาที่มองมาที่เธอและผู้ชายข้างกายนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาเห็นเธอได้ยังไง

"แกเป็นใครวะ! ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้นะโว้ย!" ปอนด์พยายามสะบัดมือออก แต่แรงของนักธุรกิจหนุ่มหรือจะสู้แรงของคนที่ทำงานใช้แรงมาทั้งชีวิต ดินแดนออกแรงบีบเพิ่มขึ้นอีกนิดจนปอนด์หน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด

"อย่าเอามือสกปรกของมึง..มาแตะต้องคนของกู" น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังลอดไรฟัน มันไม่ได้ดังแข่งกับเสียงเพลง แต่มันกลับทรงอำนาจและน่าเกรงขามจนทุกคนในโต๊ะได้ยินชัดเจน

คำพูดของเขาทำเอาอิงดาวชาวาบไปทั้งร่าง หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัว ความตื่นเต้นและความพึงพอใจแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน วิศวกรหน้าตายคนนี้ เขากำลังหึงเธอจนสติแตก!

"คนของแก! พูดบ้าอะไรวะ ดาวไม่เคยรู้จัก... โอ๊ย!" ปอนด์ยังพูดไม่ทันจบ ดินแดนก็สะบัดข้อมือของนักธุรกิจหนุ่มทิ้งอย่างแรงจนร่างโปร่งนั้นเซถลาไปชนกับโต๊ะเครื่องดื่มจนแก้วค็อกเทลล้มระเนระนาด

"กรี๊ด! พี่ปอนด์!" พิมมาและเพื่อนๆ ในโต๊ะกรีดร้องด้วยความตกใจ ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้ามาช่วยปอนด์เลยสักคน เพราะรูปร่างที่สูงใหญ่กำยำและแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนของดินแดนนั้นน่ากลัวเกินกว่าที่พวกลูกคุณหนูเหล่านี้จะกล้าต่อกร

ดินแดนไม่สนใจเสียงนกเสียงกา เขาก้าวประชิดตัวอิงดาว มือหนาหยาบกร้านตวัดรวบเข้าที่เอวคอดกิ่วของหญิงสาว แล้วดึงกระชากร่างบางในชุดเดรสสีแดงรัดรูปให้เข้ามาปะทะกับแผงอกแกร่งของเขาอย่างแรง!

"อ๊ะ! คุณ!" อิงดาวอุทาน ร่างกายของเธอแนบชิดกับเขาทุกสัดส่วน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อและบุหรี่อันเป็นเอกลักษณ์ของเขาปะทะจมูก มันปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้ตื่นตะลึง

"กลับ!" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

"เดี๋ยวสิ! ฉันเพิ่งมาถึงเองนะ แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาลากฉันกลับ!" อิงดาวแกล้งขืนตัวไว้ เชิดหน้าขึ้นเถียงเขาทั้งที่ในใจกำลังเต้นระรัวด้วยความชอบใจที่เห็นเขาฟิวส์ขาด

"สิทธิ์ที่ผมตือนคุณไว้เมื่อตอนบ่ายไง..หรือต้องให้ทบทวนความจำให้ตรงนี้เลยฮะ!" ดินแดนก้มหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากบาง สายตาคมกริบกวาดมองเนินอกอวบอิ่มที่ดันทะลักคอเสื้อวีลึกออกมาอย่างหวงแหน ก่อนจะเลื่อนไปมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่ทำให้เขาหงุดหงิดจนแทบคลั่ง 

"ใส่ชุดบ้าอะไรของเธอฮะ อยากโดนรุมโทรมมากหรือไง!"

พูดจบ โดยไม่รอให้หญิงสาวได้เถียงกลับ ดินแดนก็จัดการรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้ด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างก็โอบรัดเอวบางแน่นหนา ออกแรงกึ่งลากกึ่งอุ้มกระชากร่างของอิงดาวให้เดินตามเขาออกไปจากโซนวีไอพีทันที

"นี่! ปล่อยนะ! ยัยพิม ช่วยดาวด้วย!" อิงดาวแกล้งร้องขอความช่วยเหลือไปอย่างนั้นเอง เธอสะบัดตัวดิ้นรนพอเป็นพิธีเพื่อให้ดูแนบเนียน แต่เพื่อนของเธอทุกคนต่างยืนตัวแข็งทื่อ ปากอ้าตาค้าง มองตามร่างของเพื่อนสาวไฮโซที่ถูกชายหนุ่มลุคกรรมกรสุดเถื่อนลากออกไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่มีใครกล้าปริปากห้าม

เมื่อพ้นประตูผับออกมาปะทะกับอากาศร้อนชื้นยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ดินแดนก็ลากแม่คุณหนูจอมดื้อมาจนถึงลานจอดรถด้านหลัง อิงดาวต้องสับขารองเท้าส้นสูงตามแรงดึงมหาศาลของเขาจนแทบจะสะดุดล้มหลายครั้ง แต่เขาก็ใช้ท่อนแขนแกร่งรั้งเอวเธอไว้ได้ทันทุกครั้ง

เบื้องหน้าของพวกเขาคือรถกระบะขับเคลื่อนสี่ล้อคันใหญ่ยักษ์สไตล์ออฟโรดที่ถูกยกสูงจนดูดุดัน ตัวรถสีดำสนิทเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นจากไซต์งาน มันช่างแตกต่างจากรถปอร์เช่หรูหราของเธอราวฟ้ากับเหว

ดินแดนกระชากประตูฝั่งผู้โดยสารเปิดออก เขาจับตัวอิงดาวยกขึ้นราวกับเธอเป็นเพียงตุ๊กตาตัวเบาหวิว แล้วโยนร่างบางเข้าไปนั่งบนเบาะหนังสีเข้มอย่างไม่ออมแรง

"โอ๊ย! เบาๆ สิ ฉันเจ็บนะ!" อิงดาวแหวเข้าใส่ ลูบสะโพกตัวเองป้อยๆ

"ยังมีเจ็บกว่านี้!" 

ดินแดนตวาดกลับ เขาโน้มตัวตามเข้าไปในห้องโดยสาร กลิ่นกายบุรุษเพศแผ่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่แคบๆ มือหนาเอื้อมไปดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดทับหน้าอกอวบอิ่มของเธอแล้วกระแทกตัวล็อกเสียงดังคลิก! จมูกโด่งสันเฉียดผ่านพวงแก้มใสไปเพียงนิดทำเอาอิงดาวถึงกับกลั้นหายใจ

ปัง!

เขาปิดประตูกระแทกใส่หน้าเธอ ก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับ ก้าวขึ้นรถและสตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่ม

บรื้นนนน!

รถกระบะยกสูงกระชากตัวพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถด้วยความเร็วที่ทำเอาหลังของอิงดาวกระแทกติดเบาะ ดินแดนเหยียบคันเร่งมิด สับเกียร์ด้วยความเกรี้ยวกราด ใบหน้าคมคายตึงเครียด สายตาจ้องเขม็งไปที่ถนนเบื้องหน้าโดยไม่หันมามองคนข้างๆ แม้แต่นิดเดียว

บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบกริบจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่คำรามก้อง และเสียงลมแอร์ที่เป่าปะทะใบหน้า อิงดาวลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่ม ทร่ดูบึงตึง มือหนาที่กำพวงมาลัยรถแน่นราวกับจะบีบมันให้แหลกคามือ บ่งบอกถึงอารมณ์ที่กำลังเดือดปุดๆ อยู่ภายใน

ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาเงียบไปแบบนี้ ความเงียบของพายุที่กำลังก่อตัวมันน่ากลัวกว่าการตะคอกด่าเป็นไหนๆ

"นี่.. คุณจะพาฉันไปไหน" อิงดาวตัดสินใจทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอแผ่วลงกว่าปกติเล็กน้อย ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนตอนอยู่ในผับ

ไม่มีเสียงตอบรับจากคนขับ

"ฉันถามว่าคุณจะพาฉันไปไหน! ป๊าฉันรู้เรื่องนี้เข้าคุณตายแน่!" เธอเริ่มขู่ ยกชื่อบิดาขึ้นมาอ้าง

"หุบปาก" น้ำเสียงเยือกเย็นและเฉียบขาดดังหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก "ถ้าไม่อยากให้ผมจอดรถแล้ว 'เอา' คุณข้างถนนตรงนี้ ก็นั่งเงียบๆ ไปซะ"

คำขู่ที่แสนจะดิบเถื่อนและตรงไปตรงมาทำเอาอิงดาวหน้าเหวอ ความร้อนซู่แล่นปราดขึ้นมาบดบังความกลัวจนหมดสิ้น เธอเม้มริมฝีปากแน่น กอดอกเชิดหน้าหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้หัวใจเต้นโครมครามด้วยความคาดหวังที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกๆ

รถกระบะคันใหญ่แล่นฝ่าการจราจรยามค่ำคืนด้วยความเร็วสูง ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในซอยแห่งหนึ่ง และพุ่งลงไปยังลานจอดรถของคอนโดมิเนียมระดับกลางๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งไม่ได้หรูหราอลังการเหมือนคฤหาสน์ของเธอ แต่ก็ดูเป็นส่วนตัวและเงียบสงบ

ดินแดนจอดรถเข้าซองอย่างรวดเร็ว ดับเครื่องยนต์ แล้วลงจากรถเดินอ้อมมากระชากประตูฝั่งอิงดาวเปิดออก

"ลงมา" เขาออกคำสั่งสั้นๆ

"ฉันไม่ลง คุณพาฉันมาที่ไหนเนี่ย ส่งฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ!" อิงดาวแกล้งดื้อดึง ขืนตัวจับสายเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น

"ชอบให้ใช้กำลังนักใช่ไหม ได้..."

ดินแดนไม่เสียเวลาพูดพร่ำทำเพลง เขาปลดเข็มขัดนิรภัยของเธอออก สอดท่อนแขนแกร่งเข้าไปใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังเนียน แล้วช้อนอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดายราวกับเธอไม่มีน้ำหนัก!

"ว้าย! ปล่อยนะ! ไอ้คนบ้า ไอ้คนเถื่อน!" อิงดาวกรีดร้องเสียงหลง สองแขนเรียวรีบตวัดกอดรอบคอแกร่งของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณเพราะกลัวตก ขาทั้งสองข้างดิ้นรนไปมา

"ดิ้นไปเถอะ ยิ่งดิ้นผมยิ่งชอบ" ดินแดนกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ เขาใช้เท้าเตะประตูรถให้ปิดลง แล้วอุ้มร่างบางเดินตรงไปยังลิฟต์โดยสารอย่างไม่สะทกสะท้านต่อแรงดิ้นของเธอเลยสักนิด

ภายในลิฟต์ที่กำลังเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบน บรรยากาศเงียบงันและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อิงดาวหยุดดิ้นรนแล้ว เพราะยิ่งเธอขยับ หน้าอกหน้าใจที่ไร้บราของเธอก็ยิ่งเบียดเสียดสีกับแผงอกกว้างของเขาจนยอดปทุมถันแข็งขืนขึ้นมาอย่างน่าอาย สายตาคมกริบของดินแดนจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ แววตาที่เต็มไปด้วยความหิวกระหาอย่างเปี่ยมล้น

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด ดินแดนอุ้มเธอเดินไปตามโถงทางเดินจนถึงหน้าห้องๆ หนึ่ง เขาใช้มือข้างที่ประคองหลังเธอล้วงคีย์การ์ดออกมาแตะที่ประตู เมื่อได้ยินเสียงปลดล็อก เขาก็ใช้ไหล่ผลักประตูเข้าไป แล้วใช้เท้าเตะปิดประตูตามหลังเสียงดังสนั่น

ปัง!

ความมืดมิดและกลิ่นอายความเป็นชายในห้องพักส่วนตัวของชายหนุ่มโอบล้อมรอบตัวอิงดาวทันทีที่ก้าวพ้นประตู ดินแดนไม่ยอมเปิดไฟ เขาปล่อยร่างบางให้ยืนลงบนพื้น ก่อนจะผลักร่างของเธอให้แผ่นหลังเปลือยเปล่าแนบชิดไปกับบานประตูไม้ที่เพิ่งปิดลง!

ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนไม่มีช่องลมหายใจร้อนระอุของเขาเป่ารดอยู่ที่ปลายจมูกของเธอ

"เก่งนักใช่ไหม..ชอบยั่วนักใช่ไหม"

น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากที่สั่นระริก

"คืนนี้ผมจะสอนให้คุณรู้เอง... ผลของการยั่วผมต้องเจอกับอะไร"