บทที่6. หมาป่าขี้หวง

รถปอร์เช่ 911 สีแดงเพลิงแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้ามุขคฤหาสน์หลังงามด้วยความเร็วที่ลดลงกว่าปกติ อิงดาวก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าที่ต่างไปจากทุกวัน แม้เสื้อบอดี้สูทสีเนื้อและกางเกงยีนส์รัดรูปจะเปรอะเปื้อนฝุ่นจากไซต์งานไปบ้าง แต่ใบหน้าสวยจัดกลับดูแช่มชื่น เปล่งปลั่ง และมีรอยยิ้มหวานละมุนประดับอยู่บนริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยตลอดเวลา

ปลายนิ้วเรียวยกขึ้นแตะกลีบปากของตัวเองแผ่วเบา สัมผัสหยาบกระด้างของเขายังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก เพียงแค่นึกถึงยังคงทำให้ช่องท้องของเธอวูบโหวงทุกครั้ง

“อารมณ์ดีเชียวนะเรา ไปดูงานมาสนุกขนาดนั้นเลยหรือไง”

เสียงทุ้มของเสี่ยดำรงที่นั่งจิบชาและดูแท็บเล็ตอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็นลูกสาวเดินฮัมเพลงเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ซึ่งผิดวิสัยของอิงดาวที่มักจะบ่นกระปอดกระแปดทุกครั้งที่ต้องไปเจออากาศร้อนๆ

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เธอเดินเข้าไปสวมกอดบิดาจากด้านหลัง ซบใบหน้าลงกับลาดไหล่หนาเพื่อซ่อนแววตาเจ้าเล่ห์

“ก็ สนุกดีค่ะป๊า ได้เห็นอะไรแปลกๆ ใหม่ๆ เยอะเลย” เธอตอบเสียงใส 

“แต่ที่ดาวอารมณ์ดีเนี่ย เพราะคืนนี้ยัยพิมเพื่อนสมัยมหาลัยของดาว นัดรวมแก๊งไปปาร์ตี้กันต่างหากล่ะคะ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ดาวเลยตื่นเต้นนิดหน่อย”

เธอไม่ได้โกหกเรื่องปาร์ตี้ แต่เหตุผลหลักที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงและเลือดฝาดสูบฉีดจนแก้มแดงปลั่งนั้น ป๊าไม่มีทางรู้หรอกว่ามันเกิดจาก ‘ลูกน้องคนโปรด’ ของป๊านั่นแหละ

“อ้อ มิน่าล่ะถึงได้ดูอารมณ์ดีนัก จะไปก็ระวังตัวด้วยล่ะ อย่าดื่มให้มันมากนัก ให้คนขับรถที่บ้านไปส่งแล้วกัน ป๊าไม่อยากให้ขับรถเองตอนดึกๆ” เสี่ยดำรงลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู โดยไม่ระแคะระคายถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของแม่พญาหงส์ตัวน้อยเลยสักนิด

ตกเย็น...

เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มไปทั่วทั้งโซนวีไอพีของคลับหรูใจกลางทองหล่อ แสงไฟเลเซอร์หลากสีสาดส่องตัดกับความมืดมิด สร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลงและเย้ายวน อิงดาวปรากฏตัวในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงที่ขับผิวขาวจัดให้ดูสว่างวาบราวกับหลอดไฟนีออน คอเสื้อเว้าลึกอวดเนินอกอวบอิ่ม ส่วนด้านหลังก็คว้านลึกไปจนเกือบถึงเอว เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนผ่องไร้รอยตำหนิ

ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในโต๊ะของกลุ่มเพื่อน สายตาของผู้ชายแทบทั้งโซนก็พุ่งเป้ามาที่เธอเป็นจุดเดียว

“ยัยดาว! ทางนี้แก!” 

พิมมา เพื่อนสนิทสมัยเรียนโบกมือเรียก อิงดาวเดินนวยนาดเข้าไปทักทายสวมกอดเพื่อนๆ แต่แล้วสายตาของเธอก็ต้องสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนส่งยิ้มละมุนมาให้จากอีกฝั่งของโต๊ะ

“พี่ปอนด์ มาด้วยเหรอคะ” อิงดาวเอ่ยทักทายตามมารยาท

‘ปอนด์’ คือพี่ชายแท้ๆ ของพิมมา เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มโปรไฟล์ดี ดีกรีนักเรียนนอก หน้าตาหล่อเหลาสไตล์โอปป้าเกาหลี ผิวขาวสะอาดสะอ้าน สวมเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมปลดกระดุมโชว์แผงอกขาวๆ และฉีดน้ำหอมราคาหลักหมื่น ปอนด์เคยตามจีบอิงดาวมาตั้งแต่สมัยเธอยังเรียนไม่จบ แต่หญิงสาวไม่เคยมีใจให้ เพราะรู้สึกว่าเขาดูจืดชืดและสำอาง เกินไป

“พี่ได้ยินยัยพิมบอกว่าดาวจะมา พี่ก็เลยขอตามมาด้วยน่ะครับ ไม่เจอกันนาน ดาวสวยขึ้นเป็นกองเลยนะ” 

ปอนด์ขยับเข้ามายืนซ้อนด้านหลัง แกล้งโน้มตัวลงมากระซิบใกล้ๆ หูจนอิงดาวได้กลิ่นน้ำหอมฉุนกึก มือขาวสะอาดของเขายกขึ้นแตะลงบนเอวบางของเธออย่างถือวิสาสะ อิงดาวเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นอย่างเนียนๆ หยิบแก้วค็อกเทลสีสวยขึ้นมาจิบพลางยิ้มรับบางๆ

เมื่อก่อนเธออาจจะแค่รู้สึกรำคาญผู้ชายประเภทนี้ แต่หลังจากที่เธอได้ลิ้มรสสัมผัสของ ‘ของจริง’ ที่ดิบเถื่อนและทรงพลังอย่างดินแดน เธอกลับยิ่งรู้สึกเบื่อหน่ายสัมผัสที่แสนจะประดิษฐ์ประดอยของปอนด์อย่างจับใจ

“ดาวอยากดื่มอะไรเพิ่มไหมครับ เดี๋ยวพี่ไปสั่งบาร์เทนเดอร์ให้” ปอนด์ยังคงพยายามเอาอกเอาใจ ขยับเข้าไปใกล้จนต้นแขนเบียดกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ปอนด์ดื่มเถอะ ดาวเพิ่งมาถึง ขอพักเหนื่อยก่อน” อิงดาวตัดบทอย่างรักษาน้ำใจ สายตาทอดมองลงไปยังโซนธรรมดาด้านล่างเวทีอย่างเหม่อลอย ในหัวเอาแต่คิดถึงใบหน้าคร้ามแดดและแววตาดุดันของใครบางคน ป่านนี้เขาจะทำอะไรอยู่นะ จะหงุดหงิดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่ายจนนอนไม่หลับเหมือนเธอหรือเปล่า?

ขณะที่สายตาของเธอกวาดมองลงไปเบื้องล่าง โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนถูกกระชากให้หยุดหมุนชั่วขณะท่ามกลางผู้คนที่เบียดเสียดกันแน่นขนัดในโซนธรรมดา ที่มุมมืดข้างเสาเหล็กต้นใหญ่ ชายหนุ่มร่างกำยำในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทและกางเกงยีนส์สีเข้มตัวเดิมที่เขาใส่เมื่อตอนบ่าย กำลังนั่งพิงเสา ยกขวดเบียร์เย็นเฉียบขึ้นกระดก ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดปูดโปนขยับตามจังหวะการกลืน

ดินแดน!

อิงดาวเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง เธอไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้! วิศวกรหน้าโหดที่เพิ่งจะปล้นจูบเธอไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดันมาโผล่อยู่ในผับเดียวกัน ในคืนเดียวกัน!

ทางฝั่งของดินแดน...

ชายหนุ่มเพิ่งจะเลิกงานตอนสองทุ่ม ความหงุดหงิดและความตึงเครียดที่สะสมมาตั้งแต่ตอนบ่าย โดยเฉพาะอาการปวดหนึบที่ช่วงล่างซึ่งยังไม่ได้รับการปลดปล่อย ทำให้เขาปฏิเสธคำชวนกลับบ้านของเข้ม และลากคอโฟร์แมนลูกน้องคนสนิทมาหาเบียร์เย็นๆ กระแทกปากเพื่อดับความรุ่มร้อนในผับแถวทองหล่อ

เขาไม่ได้สนใจบรรยากาศหรูหรา หรือสาวๆ นุ่งน้อยห่มน้อยที่ส่งสายตาเชิญชวนมาให้แม้แต่น้อย นัยน์ตาสีนิลยังคงเรียบนิ่งและดุดันราวกับพญาเสือที่กำลังหงุดหงิด ดินแดนยกเบียร์ขวดที่สามขึ้นกระดก หวังจะให้แอลกอฮอล์ล้างภาพริมฝีปากบวมเจ่อแดงระเรื่อของยัยคุณหนูตัวแสบออกไปจากหัวสมอง

“เชี่ยยยย...”

จู่ๆ เข้มที่ยืนโยกหัวตามจังหวะเพลงอยู่ข้างๆ ก็อุทานลากเสียงยาวแทบจะกลืนน้ำแข็งลงคอ มือหยาบๆ ของโฟร์แมนหนุ่มสะกิดแขนเจ้านายยิกๆ พร้อมกับชี้ไม้ชี้มือขึ้นไปที่ชั้นลอยโซนวีไอพี

“ลูกพี่! พี่ดูนั่นดิ! ใช่นางฟ้า เอ้ย! ใช่คุณหนูอิงดาวลูกสาวเสี่ยหรือเปล่าวะนั่น! โอ้โห แต่งตัวแบบนี้โคตรเด็ดเลยว่ะพี่ แผ่นหลังขาวจั๊วะจนตาผมจะบอดอยู่แล้วเนี่ย!”

ชื่อของอิงดาวเปรียบเสมือนสวิตช์ที่สับลงตรงกลางความรู้สึก ดินแดนชะงักขวดเบียร์ที่กำลังจะแตะริมฝีปาก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันทันที เขาตวัดสายตาคมกริบมองตามทิศทางที่เข้มชี้ไป และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ก็ทำเอาเส้นเลือดที่ขมับของวิศวกรหนุ่มเต้นตุบๆ อย่างรุนแรง

อิงดาวจริงๆ ยัยตัวแสบที่ทำให้เขาสติแตกเมื่อตอนบ่าย กำลังยืนหัวเราะร่าเริงอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัว ชุดเดรสสีแดงรัดรูปที่คว้านหลังลึกจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนนั่น มันช่างยั่วยวนจนผู้ชายทั้งผับแทบจะกลืนน้ำลาย แต่สิ่งที่ทำให้กรามของดินแดนขบเข้าหากันจนเกิดเสียงดังกรอด ไม่ใช่เสื้อผ้าที่ล่อแหลมของเธอ

แต่มันคือ ‘ไอ้หน้าจืด’ ผิวขาวที่กำลังยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอต่างหาก!ดินแดนหรี่ตาลง เพ่งมองภาพตรงหน้าด้วยอารมณ์ที่เริ่มเดือดพล่าน ไอ้หน้าตี๋ผู้นั่นกำลังโน้มหน้าลงไปกระซิบกระซาบใกล้ๆ ใบหูของเธอ ใกล้เสียจนจมูกมันแทบจะซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องที่เขาเพิ่งจะฝากกลิ่นอายเอาไว้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน! และที่เลวร้ายไปกว่านั้น มือของไอ้หมอนั่นกำลังวางทาบอยู่บนแผ่นหลังเปลือยเปล่าของอิงดาว 

“ดูดิลูกพี่ ไอ้หนุ่มหน้าใสคนนั้นแม่งท่าทางจะชอบคุณอิงดาวว่ะ ดูมันแทบจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว คุณหนูแกก็ยิ้มรับซะด้วย สงสัยจะเป็นแฟนกันชัวร์ป้าบ เหมาะสมกันดีเนอะพี่ คนรวยๆ ผิวขาวๆ เหมือนกัน” เข้มยังคงพล่ามต่อไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของคนเป็นเจ้านาย

เพล้ง!!

ไม่ใช่เสียงแก้วแตก แต่เป็นเสียงขวดเบียร์ในมือของดินแดนที่ถูกกำแน่นจนแทบจะแหลกคามือ เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอออกแรงบีบมันไปตอนไหน ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนกำลังแผดเผาอยู่ในอกมันไม่ใช่แค่ความหงุดหงิด แต่มันคือ ‘ความหวงแหน’ อย่างบ้าคลั่ง!

ผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ครางอยู่ใต้ร่างเขาเมื่อตอนบ่าย ผู้หญิงที่ถูกเขากดจูบจนริมฝีปากจนช้ำ ผู้หญิงที่ตัวสั่นระทวยเพราะสัมผัสหยาบๆ ของเขา... กล้าดียังไง ถึงปล่อยให้ไอ้ลูกแหง่หน้าขาวนั่นมาแตะต้องตัว!

“ลูกพี่... เป็นไรเปล่าพี่ ทำไมทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครแบบนั้นวะ” เข้มเริ่มเสียงสั่นเมื่อหันมาเห็นสายตาวาวโรจน์ของดินแดนที่จ้องเขม็งขึ้นไปยังชั้นวีไอพีราวกับจงอางหวงไข่

“มึงรออยู่นี่” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าหลุดลอดไรฟันออกมาอย่างเยือกเย็น

“ฮะ? แล้วพี่จะไปไหนวะลูกพี่! จะกลับแล้วเหรอ!”

ดินแดนไม่ตอบคำถาม เขากระแทกขวดเบียร์ลงบนโต๊ะข้างๆ จนเกิดเสียงดัง สันกรามคมขบแน่น นัยน์ตาสีนิลที่เคยสงบนิ่งบัดนี้ลุกโชนไปด้วยไฟหึงหวงที่ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

เขาก้าวเท้ายาวๆ ฝ่าฝูงชนที่กำลังเต้นเบียดเสียดกันอยู่ตรงกลางฟลอร์ มุ่งหน้าตรงไปยังบันไดทางขึ้นโซนวีไอพีอย่างไม่สนใจว่าใครจะขวางทาง ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเถื่อนดิบแหวกทางผ่านผู้คนราวกับรถถังที่กำลังแล่นบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางหน้า

เขาเคยบอกเธอแล้วใช่ไหม ว่าถ้าเธอกล้ามาทำอวดดีในถิ่นของเขา เขาจะไม่หยุดแค่จูบ

และคืนนี้ ไม่ว่าที่นี่จะเป็นถิ่นของใคร เขาจะบุกขึ้นไปกระชากยัยคุณหนูจอมอวดดีลงมาจากหอคอยงาช้าง แล้วลากกลับไป ‘สั่งสอน'

ให้รู้สำนึก ว่ารอยประทับที่เขาสลักไว้บนตัวเธอไม่มีผู้ชายหน้าไหนมีสิทธิ์มาทับรอยเด็ดขาด!