ตอนที่ 10 แค่คนติดรถมา

ฉันเลือกเดรสรัดรูปสีครีม คอลึกพอให้เห็นร่องอก ทาปากแดงแบบที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าตั้งใจมาฟาด

รถปราณมาถึงหน้าร้านอาหารตอนเที่ยงตรง เราสองคนเดินเข้ามาข้างในพร้อมกัน ทุกคนในโต๊ะหันมามองทันที

ปูเป้ที่นั่งข้างภัทรชะงัก ช้อนในมือหล่นกระทบจานจนเสียงดัง หน้าเธอเปลี่ยนสีทันที ส่วนภัทรที่นั่งข้าง ๆ มองฉันนิ่ง เขากัดฟันแน่นจนเห็นสันกราม

"ปราณ... ทำไมมากับคุณเคท?" ปูเป้ถามเสียงแข็ง พยายามยิ้ม... แต่หน้าตึงจัด

ปราณไม่ตอบพี่สาวทันที เขาเดินมาเลื่อนเก้าอี้ข้างนิสาให้ฉัน มือเขาแตะเอวฉันเบา ๆ ดันให้นั่งลง สัมผัสชัดเจนจนคนทั้งโต๊ะเริ่มมองหน้ากัน ก่อนที่เขาจะลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งติดฉัน

"ทำไมจะมาด้วยกันไม่ได้อะพี่เป้" ปราณยิ้มกวน 

"คนรู้จักกัน ติดรถมาด้วย มีปัญหาอะไรปะ?"

"รู้จักกันเร็วดีจังนะ..." ปูเป้เน้นเสียง มองหน้าฉันสลับกับน้องชาย 

"เห็นเต้นนัวกันเมื่อคืน นึกว่าแค่ขำ ๆ ไม่คิดว่าจะถึงขั้นติดรถกันมา"

ประโยคนั้นทำเอาคนอื่นเงียบกริบ ภัทรที่นั่งข้างปูเป้บีบแก้วน้ำในมือแน่นจนแทบแตก เขามองตรงมาที่ฉันนิ่ง

แต่ปราณกลับหัวเราะออกมา เขานั่งพิงพนัก พาดแขนไว้บนพนักเก้าอี้ฉันหน้าตาเฉย

"ก็ติดใจไงครับ..." ปราณสบตาพี่สาวตรง ๆ

"เต้นด้วยแล้วถูกคอดี... เลยอยู่ยาวถึงเช้า แปลกตรงไหนอะพี่เป้?"

ปูเป้หน้าชา พูดไม่ออกไปเลย ฉันนั่งไขว่ห้าง จิบไวน์ มองหน้าสองคนนั้นที่เริ่มเก็บทรงไม่อยู่ แล้วเอี้ยวตัวไปกระซิบด่านิสาข้าง ๆ

"นิสา... มึงลากกูมาดูผัวเมียประสาทแดกเหรอ ทำไมไม่บอกว่าสองคนนี้มาด้วย?"

"กูขอโทษ..." นิสารีบกระซิบตอบหน้าเสีย 

"กูนึกว่ามึงไม่คิดอะไรไง"

"เออ ไม่ได้คิดอะไร" ฉันยิ้ม มองสบตาภัทรที่จ้องฉันอยู่ก่อนแล้ว 

มื้ออาหารน่าอึดอัดจบลง ทุกคนเริ่มลุกยืนคุยกัน นิสาเลยรีบดึงแขนฉันแยกออกมาทันที

"ไปมึง ไปตรงนู้นกัน อึดอัดชะมัด" นิสากระซิบ

แต่ยังเดินไม่พ้นโซน กลุ่มเพื่อนผู้ชายก็เดินเข้ามาทัก

"นิสา... ไม่คิดจะแนะนำเพื่อนคนสวยให้รู้จักหน่อยเหรอครับ?"

ผู้ชายหน้าตาดีใส่สูทลำลองก้าวเข้ามา เขายิ้มให้ฉันตรง ๆ ก่อนจะยื่นมือมาข้างหน้า

"ผมภพครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณเคท..."

ฉันกำลังจะยื่นมือไปจับตามมารยาท แต่จู่ ๆ ก็มีมือโผล่มาตัดหน้า คว้ามือฉันดึงไปไว้ข้างหลัง แล้วยื่นมืออีกข้างไปจับกับภพแทนหน้าตาเฉย

"อ้าว พี่ภพ..."

ปราณออกแรงเขย่ามือรุ่นพี่ตรงหน้า เขายิ้ม แต่สายตากลับนิ่งจนน่ากลัว

"พอดีพี่เคทมือไม่ว่างน่ะครับ... จับมือผมแทนไปก่อนแล้วกัน"

ภพชะงักไปนิดก่อนจะหัวเราะออกมา เขาเหลือบมองมือปราณที่ยังจับข้อมือฉันแน่น สลับกับมองหน้าปราณอย่างรู้ทัน

"ไอ้ปราณ... มึงนี่กวนตีนไม่เปลี่ยน หวงตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?"

"ไม่ได้หวงครับ..." ปราณยิ้ม ปล่อยมือภพแล้วยกแขนขึ้นมาพาดไหล่ฉัน ดึงตัวฉันเข้าไปเบียดชิดกับเขาต่อหน้าทุกคน 

"...แค่รู้ว่าพี่ชอบแย่งของคนอื่น เลยกันไว้ก่อน"

คำพูดกวนทำเอาพวกเพื่อนผู้ชายในกลุ่มส่งเสียงแซวกันลั่น ภพส่ายหัวขำ ๆ แต่สายตายังดูไม่ยอมแพ้

ปราณไม่รอให้ใครพูดต่อ เขาคว้ากระเป๋าถือในมือฉันไปช่วยถือหน้าตาเฉย แล้วก้มลงมากระซิบข้างหู

"ไปกินขนมกันดีกว่า... อยู่นี่นาน ๆ เดี๋ยวมีคนดิ้นตาย"

เขาหันไปโบกมือลากลุ่มรุ่นพี่ ก่อนจะแตะหลังให้ฉันเดินออกมาด้วยกัน

พอพ้นสายตาคน ฉันก็เอาศอกกระทุ้งเอวคนข้าง ๆ ทันที

"โอ๊ย พี่เคท ศอกคมชะมัด" ปราณร้องโอดโอย แกล้งทำหน้าเจ็บ แต่แขนยังกอดคอฉันไม่ยอมปล่อย

"เล่นบ้าอะไรของนาย?" ฉันหันไปมองดุ

"เอากระเป๋าคืนมา เดี๋ยวนี้"

ปราณไม่คืน แต่ยิ้มกวน

"ไม่คืน... แล้วก็ไม่ได้เล่นด้วย เมื่อกี้ผมพูดจริง"

เขาโน้มหน้าลงมาใกล้ ยื่นหน้ามากระซิบชิดปาก

"...ผมกลัวพี่ไปติดใจคนอื่น จนลืมเรื่องเมื่อคืนต่างหาก"

ฉันยืนนิ่ง จ้องหน้าไอ้เด็กเวรตรงหน้า

"แต่ดูทรงแล้ว..." ปราณยิ้ม มือเลื่อนลงมาบีบสะโพกฉัน 

"...พี่คงติดใจเรื่องเมื่อคืน ไม่งั้นจะยอมให้ผมลากออกมาง่าย ๆ แบบนี้เหรอ?"

'ไอ้เด็กเวร...'

ฉันด่ามันในใจ แต่แทนที่จะทำหน้านิ่งใส่ กลับเผลอหลุดขำออกมาจนได้ หมั่นไส้ความหน้าด้านและรู้ทันของมัน

หน้าร้อนวูบขึ้นมาทันทีจนคุมไม่อยู่ ภาพเรื่องเมื่อคืนแวบเข้ามาในหัวจนต้องรีบกะพริบตาไล่

ขืนยืนอยู่ต่อ มีหวังหน้าแดงให้มันล้อแน่

ฉันกลั้นยิ้ม ปรับสีหน้าให้นิ่งที่สุด เอื้อมมือไปฟาดมือที่จับสะโพกฉันอยู่จนเขายอมปล่อย

"เพ้อเจ้อ… จะไปไหนก็รีบเดิน ร้อนจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

พูดจบฉันก็ดึงกระเป๋าคืนมาจากมือเขา แล้วเดินตรงไปที่รถทันที เดินเร็วขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย เร็วพอที่จะไม่ให้คนข้างหลังจับได้ว่าฉันกำลังรีบหนีสายตาล้อเลียนคู่นั้น

เสียงหัวเราะแบบคนชนะดังตามหลังมาติด ๆ

"เดินช้า ๆ ก็ได้ครับพี่เคท รถไม่หนีไปไหนหรอก..."