ตอนที่ 11 เริ่มหวั่นไหว

ปราณขับรถพาฉันออกมาแถวชานเมือง เลี้ยวเข้ามาจอดที่คาเฟ่สไตล์ลอฟต์ บรรยากาศเงียบสงบ ต่างจากในเมืองลิบลับ

เขาเดินกลับมาที่โต๊ะ วางแก้วอเมริกาโน่เย็นลงตรงหน้าฉัน

"ร้ายนะ..." ฉันยกกาแฟขึ้นจิบ มองหน้าคนตรงข้าม 

"ไปหักหน้าพี่สาวตัวเองกลางวงแบบนั้น ไม่กลัวยัยนั่นดิ้นตายเหรอ?"

ปราณยิ้มมุมปาก เขานั่งพิงเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออก ท่าทางดูจริงจังขึ้นผิดกับไอ้เด็กกวนประสาทเมื่อชั่วโมงก่อน

"พี่เป้ก็งี้แหละ ทำเหมือนคุมชีวิตผมได้ ทั้งที่เราแทบไม่ได้โตมาด้วยกัน" เขาหันมองออกไปนอกกระจก 

"ผมย้ายไปอยู่อเมริกากับแม่ตั้งแต่อายุสิบสอง"

"ห้ะ.. เด็กขนาดนั้น พ่อยอมเหรอ?"

"ยอมดิ..." ปราณหัวเราะในคอ สายตาดูว่างเปล่า 

"เพราะสำหรับพ่อ ผมไม่ใช่ตัวเต็ง ไม่มีค่าพอให้รั้งไว้ด้วยซ้ำ"

เราเงียบกันไปพักหนึ่ง ฉันมองหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้าที่นิ่งไปผิดปกติ

"อยู่ที่นู่น ผมจะทำอะไรก็ได้ จะเรียน จะเละเทะ หรือใช้ชีวิตพังแค่ไหน พ่อก็ไม่เคยสนใจ... แต่กับพี่เป้มันไม่ใช่" ปราณหันกลับมามองฉัน สายตาดูเหนื่อยหน่าย 

"พี่เป้ถูกวางตัวให้เป็นทายาทตั้งแต่เด็ก ต้องเพอร์เฟกต์ ต้องเด่น ต้องเป็นหน้าเป็นตาตลอดเวลา พ่อแม่เลิกกันเพราะแม่ทนความกดดันไม่ไหว แม่เลือกพาผมไป ส่วนพ่อก็เก็บพี่เป้ไว้ปั้นต่อ"

"เพราะงี้ใช่ไหม ปูเป้ถึงแพ้ใครไม่เป็น?" ฉันพูดขึ้นมา นึกภาพผู้หญิงที่ชอบแย่งของคนอื่นสมัยอยู่อเมริกาออกทันที

"ใช่..." ปราณมองฉันนิ่ง 

"พี่สาวผมโตมากับคำว่าต้องชนะเท่านั้นถึงจะมีตัวตนในสายตาพ่อ การแต่งงานกับพี่ภัทรไม่ใช่แค่เรื่องความรักหรอกพี่เคท แต่มันคือดีลที่ดีที่สุดที่พี่เป้ต้องคว้ามาเพื่อพิสูจน์ให้พ่อเห็นว่าทำสำเร็จ... ต่อให้ต้องเล่นสกปรก จับผู้ชาย หรือเอาเรื่องท้องมาอ้าง พี่เป้ก็ทำได้ทั้งนั้น"

ฉันนั่งนิ่ง มองแก้วกาแฟตรงหน้า ความรู้สึกเกลียดที่มีต่อปูเป้ไม่ได้หายไป แต่มีความสมเพชเข้ามาแทน ที่แท้ชีวิตที่ดูรวย เพอร์เฟกต์ เบื้องหลังก็แค่คนดิ้นรนที่กลัวจะกลายเป็นคนไร้ค่า

ฉันเงยหน้ามองเด็กหนุ่มตรงหน้า... คนที่พ่อไม่เคยสนใจ จนกลายมาเป็นคนรักอิสระและไม่แคร์ใครแบบนี้

"แล้วนายล่ะ..." ฉันถาม

"ที่ยอมช่วยพี่ปั่นประสาทพี่สาวตัวเองอยู่ตอนนี้... ทำไปเพราะสะใจ หรืออยากเอาคืนพ่อกันแน่?"

"คิดไปไกลแล้วพี่เคท" เขาส่ายหัว ยิ้มขำแบบไม่ได้ติดใจอะไรเลย

"ผมไม่ได้มีปมเรื่องพ่อขนาดนั้น แม่เลี้ยงผมมาดีจนขี้เกียจเอาเรื่องพวกนี้มาคิดให้ปวดหัว แค่รำคาญเฉย ๆ"

"อ้าว... แล้วที่กลับมานี่คือ?"

"ผมเพิ่งเรียนจบ กะว่าจะกลับมาเที่ยวชิล ๆ แต่ดูเหมือนรอบนี้จะต้องอยู่ช่วยงานพ่อที่โรงงานแทนพี่เป้สักพัก"

"ไหนว่าพ่อไม่ได้หวังอะไรกับนายไง?"

"ก็ใช่ครับ... แต่ตอนนี้พี่เป้ท้องโตขึ้นทุกวัน พ่อคงไม่อยากให้ลูกสาวคนโปรดเหนื่อย ถึงผมจะไม่ใช่ลูกรัก แต่ก็เป็นลูกชายคนเดียว พ่อเลยอยากให้มาลองดูงานที่โรงงานบ้าง"

ปราณมองหน้าฉัน เขายื่นมือมาเขี่ยผมที่ปรกแก้มฉัน แค่นั้นก็ทำเอาหน้าร้อนขึ้นมาดื้อ ๆ

"ตอนแรกผมกะจะเผ่นกลับเมกาทันทีที่งานแต่งจบ เบื่อความประสาทแดกของบ้านนี้จะแย่..."

เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ สายตาเลื่อนลงมองปากฉัน ก่อนจะเงยขึ้นมาสบตา

"...แต่ดันมีของดีมาขัดจังหวะซะก่อน"

ฉันยิ้มมุมปาก ไม่ได้กลัวสายตานั้นเลยสักนิด เอื้อมมือไปดึงคอเสื้อเชิ้ตเขาเข้ามาใกล้จนหน้าแทบชนกัน

"ของดีที่ว่า... คิดว่ามีปัญญาแตะได้นานแค่ไหนล่ะ?"

ฉันจ้องหน้าคนอวดดี

"บอกไว้ก่อนนะปราณ... นอกจากเรื่องบนเตียงที่ทำได้ดี พี่ก็ยังไม่เห็นว่านายจะชนะใจพี่ตรงไหนเลย"

ปราณหัวเราะในคออย่างชอบใจ ก่อนจะยื่นแขนเข้ามารวบเอว ดึงตัวฉันเข้าไปเบียดชิดกับเขาข้ามมุมโต๊ะหน้าตาเฉย

"ผมชอบเวลาพี่มั่นหน้าแบบนี้ว่ะ"

เขาขยับหน้าเข้ามากระซิบข้างแก้ม ลมหายใจอุ่น ๆ ทำเอาฉันขนลุกไปหมด

"ผมมีเวลาอีกเยอะพี่เคท... ชนะใจมันยากก็จริง แต่ถ้าทำให้พี่ติดเซ็กส์ผมจนไปไหนไม่รอด น่าจะง่ายกว่าเยอะ"

"มั่นใจเหลือเกินนะ..." ฉันพูดชิดปากเขา มองกลับแบบไม่ยอมแพ้

"ไม่เชื่อก็ลองดูครับ... รอบหน้าผมไม่ปล่อยให้พี่เดินออกจากห้องน้ำเหมือนวันนี้แน่"

เรามองตากันนิ่ง ต่างคนต่างรู้ทันกันหมด เขาอยากเอาชนะ ส่วนฉันแค่อยากสนุก... แต่นั่นแหละคือเสน่ห์ การปะทะกันแบบไม่มีใครยอมใคร

"ถามจริงเถอะ... เท่าที่เห็น พี่สาวนายแทบจะสแกนผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้นายเลยไม่ใช่เหรอ?"

"พี่เป้ไม่เคยชอบผู้หญิงที่ผมคุยด้วยสักคน" ปราณยิ้มขำปนเหนื่อยหน่าย 

"อยากให้ผมคบคนที่เขาเลือกให้ คนเรียบร้อย มีหน้ามีตาในสังคม... พูดง่าย ๆ คืออยากปั้นผมให้เป็นหุ่นยนต์เหมือนที่พ่อทำกับเขานั่นแหละ"