บทที่ 3 ซื้อของกลับไปเยี่ยมลูกชาย

แม้มื้อนี้จะทำให้จิ้นอิ๋งเสียเงินไป 50 เฟิน แต่บอกตามตรงว่า...เธอยังรู้สึกกินไม่ค่อยอิ่มเลย พูดก็พูดเถอะ...ราคานี้จริง ๆ ก็ไม่ได้แพงอะไรนักหรอก เพียงแต่เงินเดือนของเธอในแต่ละเดือนมีแค่15 หยวนเท่านั้น ถ้าจะกินแบบนี้ทุกวันจริง ๆ คงเลี้ยงตัวเองไม่ไหวแน่

แต่ตอนนี้...จิ้นอิ๋งกลับไม่รู้สึกเสียดายเงินเลยสักนิด เพราะเงินเดือนของเหวินหงเยอะกว่าเงินเดือนเธอนี่นา เดือนหนึ่งได้มากถึง 35 หยวน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา...เงินเดือนของเขา เจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนเก็บไว้หมด แล้ว...แม่ของเธอก็มาขอยืมเงินจากเธอไปจนหมด

ตอนนี้จิ้นอิ๋งยังเหลือเงินติดตัวอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่มากนักหรอก ร่างระหงเดินเข้าไปในห้อง หยิบเอาสมุดบัญชีเงินฝากของธนาคารออกมาดู ทันทีที่เห็นตัวเลขในสมุด เธอถึงกับหุบยิ้ม พอรวมทั้งเงินเดือนของเธอแล้ว ก็พอแค่ใช้จ่ายดูแลตัวเองไปวัน ๆ ส่วนค่าใช้จ่ายหลักในบ้าน ล้วนแต่ต้องใช้เงินของหานเหวินหงเกือบทั้งสิ้น

หานเหวินหงทำงานเป็นคนขับรถบรรทุกระหว่างเมือง รายได้ค่อนข้างดี เพราะนอกจากเงินเดือนหลักแล้ว ยังมีเงินค่ากิน ค่าเบี้ยเลี้ยงอีก เขาจึงมีเงินส่งกลับมาที่บ้านครบ 35 หยวนทุก ๆ เดือน ที่จริงแล้วเงินค่าแรงเขาแต่ละเดือนแค่ 30 หยวนเท่านั้น

ถ้าคำนวณค่าใช้จ่ายภายในบ้านแล้ว เดือนหนึ่งใช้จ่ายอยู่ประมาณ 15 หยวน ค่าใช้จ่ายเยอะพอสมควร ในความเป็นจริงแล้ว เหวินหงไม่ได้กลับมาที่บ้านบ่อยนัก วันหยุดเขาถึงได้กลับมาทานข้าวที่บ้าน เดือนหนึ่งกลับมาเยี่ยมครอบครัวแค่ 3 ครั้ง

ปกติแล้ว...เขามักจะกลับไปเยี่ยมลูกที่บ้านแม่ แล้วก็พาลูกมาพักอยู่ในเมืองสองสามวัน ก่อนจะส่งกลับไปที่บ้านแม่เมื่อเขาต้องกลับไปทำงาน ถึงแม้เขาจะกลับบ้านไปเยี่ยมลูกอยู่บ่อย ๆ ก็ใช่ว่าจะได้กินดีอยู่ดีอะไรนัก ส่วนลูกชายทั้งสองคนนั้น...จิ้นอิ๋งเป็นคนรับผิดชอบ ส่งเงินกลับให้พ่อกับแม่สามี 3 หยวนทุก ๆ เดือน

ลองกลับมาคำนวณเงินในบัญชีดูแล้ว เดือนหนึ่งแบ่งเงิน 15 หยวนเก็บไว้ในบัญชีเป็นจำนวณเงินที่น้อยมาก ๆ เดือนละ 15 หยวน ปีหนึ่งก็ต้องมีเงินเก็บ 180 หยวนสิ จิ้นอิ๋งแต่งงานกับเหวินหง 5 ปี อย่างน้อย...ก็ต้องมีเงินเก็บสัก 800-900 หยวนสิ

ทว่า...พอเปิดสมุดบัญชีเงินฝากดู กลับมีเงินเก็บแค่ 300 หยวนเท่านั้น ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จิ้นอิ๋งรู้ดีว่า...เงินอีกกว่าครึ่งนั้นตกอยู่ในมือแม่เจ้าของร่างเดิมเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องถามก็รู้ว่าไขมันที่หุ้มห่อร่างของน้องชายเจ้าของร่างเดิมได้มาจากไหน

ที่แย่ไปกว่านั้น...จิ้นอิ๋งเพิ่งจะนึกได้ว่า ในโลกนี้เธอยังมี น้องชายอีกหนึ่งคน และดูเหมือนว่าไอ้น้องชายคนนี้จะถูกเลี้ยงดูแบบตามใจจนกลายเป็นคนไร้ความสามารถไปแล้ว เอาเถอะ...ไว้มีเวลาว่างค่อยกลับไปบ้านแม่ดูให้เห็นกับตาสักหน่อย เธอเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าลูกรักของพ่อกับแม่ที่เธอเคยเป็นในชาติก่อน มาชาตินี้จะแสบได้ขนาดไหน

แต่พรุ่งนี้...ก่อนอื่น เธอต้องกลับไปหาลูกชายของเจ้าของร่างเดิมก่อน เธอมีระบบเถาเป่านี่นา เธอจะใช้ระบบนี่แหละให้เกิดประโยชน์ คิดไปคิดมา...การที่เธอทะลุมิติมายังช่วงเวลานี้ก็ไม่เลวนี่นา อย่างน้อยก็ข้ามพ้นด่านคลอดลูกที่เสี่ยงตายที่สุดของชีวิตมาได้ แถมยังได้ระบบมือทองสุดวิเศษมาอีกด้วย

ถึงจะไม่มีงานทำ ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ เพราะเธอยังสามารถนำสินค้าจากระบบไปขายต่อเอากำไรได้อยู่ดี ต้องรู้ไว้นะว่า...ที่ตลาดมืด ไข่ไก่ 1 ชั่งขายกันตั้ง 5-6 เหมาเชียวนะ แพงกว่าราคาตลาดเป็นเท่าตัว แต่ถึงอย่างนั้น...จิ้นอิ๋งก็ไม่ได้คิดจะไปขายของเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ยุ่งยากหรอก เพราะเธอยังมีงานประจำอยู่ จะใช้ชีวิตแบบคนปกติไปก่อนก็ไม่ได้เสียหายอะไร

และก็ยังมีหานเหวินหง...สามีที่ทั้งหล่อทั้งขยัน แม้ตอนนี้จะยังไม่มีความรู้สึกรักใคร่กันก็ตาม แต่เรื่องของหัวใจ...ค่อย ๆ พัฒนากันไปก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนอะไรเลย...

หลังจากหลับสนิทมาตลอดทั้งคืน เช้าวันถัดมา...จิ้นอิ๋งตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวเรียบร้อย ล้างหน้า หวีผม แต่งหน้าเบา ๆ ก่อนจะยืนมองตัวเองในกระจก อาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนได้กินขาหมูตุ๋นชิ้นใหญ่มื้อดึก ทำให้เช้านี้ผิวพรรณของเธอดูสดใสกว่าเมื่อวานอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อคืนเพิ่งทะลุมิติมา...เลยยังไม่มีเวลาทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่จากวันนี้เป็นต้นไป...เธอสาบานว่าจะดูแลผิวพรรณของตัวเองให้ดี เพราะเธออายุน้อยกว่าหานเหวินหงแค่ปีเดียวเท่านั้น และผู้หญิงมักดูแก่กว่าผู้ชาย ถ้าไม่ดูแลตัวเองให้ดี เวลายืนข้างกันคนอื่นอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นแม่ลูกกันได้ เธอไม่ยอมให้คนอื่นเข้าใจผิดเธอแบบนั้นหรอกนะ

จิ้นอิ๋งสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว แล้วเปิดแอปเถาเป่าขึ้นมา กดสั่งของเตรียมไว้สำหรับเดินทางกลับไปเยี่ยมบ้านสามีที่อยู่ไกลจากที่นี่ เธอกดสั่งมันหมูก้อนใหญ่หนึ่งก้อน ยุคนี้...มันหมูถือเป็นของล้ำค่า แทบจะเรียกได้ว่าเป็นเนื้อระดับพรีเมียมเลยก็ว่าได้ เดิมทีเธอคิดจะซื้อแค่ 1 ชั่ง

แต่พอเห็นปริมาณแล้วก็รู้ว่าไม่พอแน่นอน สุดท้ายเลยตัดสินใจซื้อไปเลย 2 ชั่ง กว่าจะได้กลับไปอีกทีก็คงอีกนาน จะซื้อเยอะหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร นอกจากมันหมูแล้ว เธอยังซื้อเนื้อแดงเพิ่มอีก 1 ชั่ง มันหมูจะใช้สำหรับเจียวเอาน้ำมัน ส่วนเนื้อแดงก็ตั้งใจจะเอาไปให้ลูกชายสองคนได้กินให้อิ่มท้อง

ตอนแรก...จิ้นอิ๋งก็คิดอยากจะซื้อไก่ตัวหนึ่งกลับไปทำอาหารด้วย แต่พอนึกถึงสภาพยุคนี้ที่ของกินหายากแล้ว ก็เกิดลังเลจนตัดใจแค่ถือมันหมู 2 ชั่งกับเนื้อแดง 1 ชั่งกลับไป ก็น่าจะพอแล้วแหละ ถ้าถือของเยอะกว่านี้อีก กลัวว่าแม่สามีจะตกใจจนพูดไม่ออก

นอกจากของที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ จิ้นอิ๋งยังสั่งนมผงเพิ่มอีก 1 กระป๋อง เอาไว้เสริมโภชนาการให้ลูกชายทั้งสองคน โดยเฉพาะเจ้าตัวเล็กที่ยังอยู่ในวัยดื่มนม ส่วนพี่ชายถึงแม้จะโตกว่า แต่ก็ยังเด็กอยู่ จึงสามารถดื่มด้วยกันได้ทั้งคู่ เธอซื้อเพิ่มอีกอย่างคือน้ำตาลทรายแดง1 ถุง ตั้งใจจะให้แม่สามีเอาไว้ชงดื่มบำรุงร่างกาย แค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว

ว่าแต่...ซื้อแค่น้ำตาลทรายแดงถุงเดียวจะน้อยไปไหมนะ ? ที่จริงแล้ว หนึ่งถุงก็ถือว่าไม่น้อยเลย เพราะเมื่อก่อน...ไม่สิ อย่าไปพูดถึงเจ้าของร่างเดิมเลยดีกว่า เพราะที่ผ่านมาเจ้าของร่างเดิมไม่เคยซื้ออะไรติดไม้ติดมือกลับบ้านเลย มีแต่ตัวเปล่ากลับไป แล้วก็โยนเงิน 3 หยวนให้แบบขอไปที ใช้เป็นค่ากินอยู่ของลูก ๆ

ทั้งที่ให้แค่นั้น...แต่แม่สามีก็ยังอุตส่าห์ทำไข่เจียวให้เธอกินอยู่บ่อย ๆ ทุ่มเทให้กับลูกสะใภ้คนนี้แบบไม่หวงของเลย ไม่คิดเลยว่าความหวังดีของแม่สามีจะถูกมองข้ามและเหยียบย่ำอย่างไม่ใยดีเจ้าของร่างเดิมไม่เคยสำนึกบุญคุณแม่สามีผู้ซื่อ ๆ จากชนบทคนนี้เลยสักครั้ง

คราวนี้จิ้นอิ๋งเลยตั้งใจจะตอบแทนน้ำใจนั้น ด้วยการซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือกลับไปอย่างน้ำตาลทรายแดง ซึ่งในยุคนี้...นับเป็นของหายาก จึงเหมาะจะใช้เป็นของฝากชั้นดี หลังจากจัดการเก็บของทั้งหมดใส่ตะกร้า ปิดด้วยผ้าคลุมเรียบร้อยแล้ว จิ้นอิ๋งก็เริ่มปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับไปที่บ้านสามี

บ้านหานตั้งอยู่ในหน่วยผลิตอู่ซิง ซึ่งเป็นหนึ่งในหลายหน่วยของสหกรณ์การผลิตแห่งตำบลหงฉี เมื่อเธอปั่นจักรยานมาถึงบ้าน...ก็พบว่าคนในบ้านหานออกไปทำงานกันหมดแล้ว