บทที่ 4 ตระกูลหาน

คนในครอบครัวหานนั้นซับซ้อนพอสมควร หานเหวินหงมีพี่น้องทั้งหมด 7 คน ชายสี่หญิงสอง และตัวเขาเป็นคนสุดท้องของบ้านหาน พี่ชายคนโตคือ ‘หานเหวินต้า’ พี่ชายรอง ‘หานเหวินเอ๋อ’ พี่ชายสาม ‘หานเหวินซาน’ พี่สาวคนที่สี่ชื่อ ‘หานเหวินซือ’ พี่สาวคนที่ห้าคือ ‘หานเหวินอวี่’ ส่วนพี่ชายคนที่หกคือ ‘หานเหวินเหลียว’

หานเหวินหงคือลูกสาวสุดท้องคนที่ 7 ลูกชายคนสุดท้องที่เกิดตอนพ่อแม่เริ่มแก่แล้ว ก็เลยไม่ได้รับการตั้งชื่อตามลำดับตัวเลขเหมือนพี่ ๆ น้อง ๆ แต่ได้ชื่อว่าหานเหวินหงแทน

หานเหวินต้าอายุ 41 ปี แต่งงานมีลูกด้วยกัน 4 คนเป็นชายสาม หญิงหนึ่ง ลูกสาวคนโตชื่อ ‘หานโส่วอวี่’ แต่งงานออกเรือนไปแล้ว มีลูกหนึ่งคน หานเหวินต้าได้กลายเป็นคุณตาอย่างเป็นทางการแล้ว ลูกชายคนแรกของเขาชื่อ ‘หานโส่วกั๋ว’ คนที่สองชื่อ ‘หานโส่วเจีย’ คนสุดท้องชื่อ ‘หานโส่วปิ้ง’ ตอนนี้หานโส่วกั๋วอายุ 20 ปีแล้ว กำลังเตรียมตัวจะแต่งงานในปีนี้

หานเหวินเอ๋อ วัย 38 ปี แต่งงานมีลูกสามคนเช่นกัน ลูกชายคนโตชื่อ ‘หานโส่วฮา’ ลูกสาวคนกลางชื่อ ‘หานโส่วชุ่ย’ และลูกชายคนเล็กชื่อ ‘หานโส่วไห่’ แม้หานโส่วฮาจะเป็นลูกชายของพี่ชายรอง แต่เขาคือหลานชายคนแรกของตระกูลหาน

แม้ว่าพี่สะใภ้รองจะแต่งเข้าบ้านช้ากว่าพี่สะใภ้ใหญ่ แต่...พี่สะใภ้รองท้องก่อนพี่สะใภ้ใหญ่ โส่วฮาจึงกลายเป็นหลานชายคนแรกของตระกูลหาน ด้วยเหตุนี้...หานโส่วฮาจึงอายุมากกว่าหานโส่วกั๋วหนึ่งปี เมื่อปีที่แล้ว...หานโส่วฮาแต่งงาน ปีนี้ก็มีลูกสาวคนแรก ถือว่าเป็นเหลนสาวคนแรกของตระกูลหานอีกคน

ลูกชายคนรองอย่างหานเหวินเอ๋อ กลายเป็นคุณปู่ก่อนพี่ชายใหญ่หานเหวินต้าเสียอีก ไม่ว่ายังไง...ทั้งสองคนก็ได้เลื่อนขั้นเป็นปู่กันทั้งคู่ พูดถึงบ้านพี่ชายคนที่สามหานเหวินซานแล้ว ปีนี้อายุ 36 ปี เขาแต่งงานมีลูกถึง 4 คน เรียงจากคนโตหาคนเล็ก ‘หานโส่วมู่’, ‘หานโส่วหลิน’, ‘หานโส่วเซิน’ และคนสุดท้ายคือลูกสาวชื่อ ‘หานโส่วซิ่ว’

ส่วนพี่สาวคนที่สี่หานเหวินซือและพี่สาวคนที่ห้าหานเหวินอวี่ เป็นฝาแฝด ทั้งสองแต่งงานออกเรือนแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องพูดถึง หานเหวินเหลียวพี่ชายคนที่หกกับภรรยาชีวิตดูเรียบง่ายกว่าพี่น้องคนอื่น ๆ พวกเขามีลูกแค่ 2 คน หญิงหนึ่งชายหนึ่ง ลูกสาวชื่อ ‘หานโส่วเฟย’ ส่วนลูกชายคนเล็กชื่อ ‘หานโส่วกัง’

ภรรยาของหานเหวินเหลียวสุขภาพไม่ค่อยดี หลังจากคลอดหานโส่วกัง ร่างกายก็อ่อนแอลงมาก หลายปีผ่านไปก็ยังไม่มีลูกคนที่ 3 สักที ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะตระกูลหานนั้น มีหลานชายมากพอที่จะสืบสกุลแล้ว

ยุคสมัยนี้...เวลามีเรื่องทะเลาะกัน มักจะเรียกพี่น้องมาช่วย ไม่ว่าจะเป็นพี่น้องแท้ ๆ หรือลูกพี่ลูกน้อง ย่อมต้องพึ่งพากันได้ ส่วนคนสุดท้องของบ้านก็คือหานเหวินหง มีลูกสองคน ลูกชายคนโตชื่อ ‘หานโส่วฟง’ (ต้าเป่า) , คนเล็กชื่อ ‘หานโส่วฮวน’ (เอ้อร์เป่า)

มีลูกหลานเยอะขนาดนี้ พ่อกับแม่ของเหวินหงอายุไม่น้อยแล้ว พ่อกับแม่ของเขาอายุเท่า ๆ กัน ปีนี้พวกท่านอายุ 58 ปีแล้ว พ่อกับแม่เหวินหง แต่งงานกันเมื่อตอนอายุ 16 และมีลูกชายคนโตหานเหวินต้าตอนอายุ 17 ในยุคนี้...ถือว่าเป็นเรื่องปกติทั่วไป ไม่ได้แปลกใหม่อะไร

แม้อายุท่านทั้งสองจะมากแล้ว แต่สุขภาพของท่านทั้งสองก็ยังแข็งแรงดี เช้านี้...แม่ของเหวินหานกำลังยืนอยู่หน้าบ้าน ป้อนโจ๊กใส่ไข่ให้หลานชายคนเล็กเอ้อร์เป่ากินอย่างใจเย็น ส่วนต้าเป่าหรือหานโส่วฟง ลูกชายคนโตของจิ้นอิ๋ง ตื่นแต่เช้า กินข้าวเสร็จแล้วก็วิ่งออกไปเล่นกับเพื่อน ๆ

“เอ้อร์เป่า เด็กดีของย่า กินเยอะ ๆ นะลูก กินเสร็จแล้วจะได้ไปเก็บผักป่ากับย่า เที่ยงนี้...ย่าจะทำเกี๊ยวอร่อย ๆ ให้กินนะลูก”

กุ้ยฮวาเอ่ยปลอบหลานชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เต็มไปด้วยความรักความห่วงใย เอ้อร์เป่าอายุเพิ่งจะ 1 ขวบ แต่ก็เริ่มฟังผู้ใหญ่รู้เรื่องบ้างแล้ว ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่ชอบกินโจ๊กไข่เท่าไหร่ กินช้ามาก กว่าจะกลืนได้แต่ละคำก็ใช้เวลานาน

ครู่นั้น...ยายข้างบ้านซึ่งก็กำลังป้อนข้าวหลานตัวเองอยู่เหมือนกัน พอเห็นกุ้ยฮวาต้องมานั่งป้อนแล้วปลอบหลานอย่างนั้น ก็อดแขวะไม่ได้

“เอ้อร์เป่าหลานเธอนี่กินยากไปหน่อยไหม ? มีโจ๊กใส่ไข่ให้กินแล้วแท้ ๆ ยังไม่ยอมกินอีก ดูหลานฉันสิ...แค่โจ๊กมันเทศยังยิ้มไม่หุบเลย หลานฉันไม่เรื่องมากเหมือนหลานเธอหรอกนะ กินหมดก็อ้าปากรอกินคำต่อไปทันที”

กุ้ยฮวาเหยียดยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยบอกออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“จะเหมือนกันได้ยังไงล่ะ เอ้อร์เป่าของฉันโตในเมือง ได้รับการเลี้ยงดูแบบลูกหลานในเมืองก็ต้องถูกเอาใจเป็นธรรมดา ไม่เหมือนหลานเธอเกิดมาก็ลำบากแล้ว ให้เอ้อร์เป่าหลานฉันกินแค่โจ๊กมันเทศน่ะเหรอ ? ไม่มีทางหรอก หลานฉันชอบกินเนื้อ ส่วนโจ๊กไข่ก็แค่มื้อธรรมดากินเล่นแค่นั้นแหละ”

ยายข้างบ้านถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ทำหน้าบึ้งแล้วหันไปบ่นกับเพื่อนบ้านอีกคนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจแทน

“ลืมไปแล้วรึไงว่าไม่กี่ปีก่อนเรายังอด ๆ อยาก ๆ กันอยู่เลย โจ๊กมันเทศยังแทบจะไม่มีจะกิน นี่เพิ่งจะลืมตาอ้าปากได้ไม่เท่าไหร่ก็เริ่มลำพอง มีลูกสะใภ้โตในเมืองหน่อยก็ทำเป็นยกยอปอปั้น คงหวังจะย้ายไปอยู่ในเมืองตอนแก่ล่ะสิท่า !!” เพื่อนบ้านอีกคนพูดเสริมขึ้นมาทันทีว่า

“จริงด้วย กุ้ยฮวารักหลานไม่เท่ากัน หวงลูกของเหวินหงเหมือนทอง หลานคนอื่น ๆ กลับมองข้าม ลูกทั้งสองของเหวินหงได้กินไข่ไก่ทุกวัน ส่วนหลานคนอื่น ๆ ได้กินแค่น้ำข้าว เป็นย่าประสาอะไร ทำกับหลานตัวเองได้ลงคอ”

“กุ้ยฮวาน่ะ เป็นคนชอบสร้างภาพมาตั้งแต่สาว ๆ แล้ว ชอบเอาใจลูกสะใภ้เพราะอยากจะย้ายไปอยู่ในเมืองน่ะสิ แต่ลูกสะใภ้กลับไม่เห็นหัว เดือนนึงกลับมาที แถมกลับมาก็ไม่เคยซื้ออะไรติดไม้ติดมือมาด้วยเลย”

“แต่ก็ส่งเงินให้ตั้ง 3 หยวนนะ ไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะ ไข่ไก่ 1ชั่งราคา 3 เหมา 3 หยวนซื้อไข่ไก่ได้ตั้ง 10 ซั่ง ฉันไม่แปลกใจเลยที่ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าจะมีไข่กินทุกวัน”

“จริงสิ แล้วกุ้ยฮวาลำเอียงยังไง ? ลูกชายคนโตแยกบ้านแล้วไม่ใช่หรือ ? อีกอย่าง...ตามธรรมเนียมบ้านเราก็รู้กันอยู่ว่าสุดท้ายแล้วพ่อกับแม่ก็ต้องอยู่กับลูกคนสุดท้อง ในอนาคตกุ้ยฮวากับหานจิ้งต้องย้ายไปอยู่กับเหวินหงในเมืองอยู่แล้ว ไม่เห็นแปลกเลยที่กุ้ยฮวาจะช่วยลูกสะใภ้เลี้ยงหลาน แม่ไก่ที่เลี้ยงไว้ ไว้เอาไข่ไก่ให้หลานกินไม่ใช่หรือ ? กุ้ยฮวากับหานจิ้งยังไม่กล้ากินไข่พวกนั้นเลย ฉันไม่เห็นแปลกเลยนะ ก็ปกตินี่”

หญิงวัยกลางคนที่เคยทำแบบเดียวกันกับกุ้ยฮวาออกโรงปกป้องทันที ในความคิดของตน สิ่งที่กุ้ยฮวาทำอยู่ไม่ได้ผิดอะไรเลย มันเป็นเรื่องปกติของบ้านที่มีลูกหลายคนต่างหาก

“เรื่องแบบนี้เรียกว่าปกติได้ยังไง ? เธอไม่เห็นหรือไงว่าภรรยาของเหวินเหลียวไม่พอใจขนาดไหน” อีกคนพูดแทรก

“ภรรยาเหวินเหลียวจะไม่พอใจอะไรนักหนา ? เรื่องพวกนี้เกี่ยวอะไรกับภรรยาเหวินเหลียวล่ะ ? ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าก็ไม่ได้กินไข่ไก่จากบ้านนั้นสักหน่อย ลูกชายรองของกุ้ยฮวาแยกเรือนตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ ?” เพื่อนบ้านอีกคนสวนกลับทันควัน