บทที่ 4 พระเอกขี่ม้าขาวมาช่วย

วันแรกที่ซื่อหงได้ย้อนเวลากลับมา...เตียงนอนยังคงเป็นเตียงของเธอ อาจจะเป็นเพราะว่าเธอได้รู้ความจริงแล้วถึงได้รู้สึกดีมากขนาดนี้ ซื่อหลินนอนอยู่อีกเตียงหนึ่งพลิกกายไปมาข่มตานอนไม่หลับ มีเรื่องมากมายอยากจะถามพี่สาวแต่ก็ไม่กล้า พี่สาวไม่พูดให้ฟัง ซื่อหลินก็ไม่อยากจะเซ้าซี้

คืนนั้นซื่อหงหลับสบาย เช้าวันต่อมาเธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ หลังจากที่ทานมื้อเช้าเสร็จ เธอก็กลับเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะบอกกับแม่ว่าเธอจะไปที่เขตชุมชนสักหน่อย วันนี้เป็นวันที่ชาวบ้านนำของไปขายที่ตลาดพอดี มีรถโดยสารวิ่งผ่าน พอซื่อหงเดินออกมาที่หน้าหมู่บ้าน รถโดยสารเคลื่อนตัวไปแล้ว เธอรีบวิ่งตามรถโดยสารไป

วันนี้ซื่อหงตื่นเช้า ผู้คนที่อยู่บนรถไม่แออัดเหมือนทุก ๆ วัน แต่...ที่นั่งไม่มีที่ว่างให้เธอเลย ทว่าครู่นั้นก็มีเสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ซื่อหง หนูกลับมาที่บ้านแม่อีกแล้วหรือ? ” เสียงนี้คุ้น ๆ ดวงตากลมโตกวาดสายตามองดูรอบ ๆ เธอก็เห็นเป็น ‘หม่าเถียนฮวา’ ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันกับเธอ ซื่อหงรู้สึกไม่ดีแปลก ๆ

“กลับมาที่บ้านแม่บ่อยแบบนี้ แม่สามีไม่ว่าอะไรหรือ? ” ซื่อหงไม่อยากจะเสวนากับเถียนฮวาเลยสักนิด ไม่อยากจะให้เถียนฮวาพูดอะไรไปมากกว่านี้ เธอก็ได้เอ่ยตอบออกไปว่า

“กลับมาที่บ้านแม่ไม่ใช่เรื่องน่าอายนิ แม่สามีจะว่าฉันทำไม? ” ซื่อหงคิดว่าบอกออกไปแบบนั้นแล้วอีกฝ่ายจะปิดปากเงียบเสียอีก แต่เถียนฮวากลับไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ

“ก็จริงอย่างที่หนูบอก แล้ว...แม่สามีหนูยังบังคับหนูหย่ากับเจียวหมิงอยู่อีกไหม? ”

ทุกคนที่อยู่บนรถต่างก็อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเจียวหมิง ทั้งสองหมู่บ้านต่างก็รู้จักกัน ไม่แปลกใจที่เถียนฮวาจะรู้เรื่องนี้ แต่...เถียนฮวาไม่ได้คิดดีกับเธอตั้งแต่แรก คิ้วสวยเลิกสูง ใบหน้าเรียวสวยเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ซื่อหงไม่อยากพูดเรื่องส่วนตัวต่อหน้าคนอื่น

“แม่สามีไม่ได้บังคับอะไรฉัน ชีวิตคู่ของพวกเรามีความสุขดี” พูดจบซื่อหงอยากจะเดินเข้าไปข้างในอยู่ให้ห่างจากเถียนฮวา ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ก็ได้เดินมาดักหน้าเธอไว้ เถียนฮวารู้ว่าซื่อหงอยากจะหลบหน้าตน ก็ตั้งใจเอ่ยเสียงดัง

“จะว่าไปเรื่องนี้จะโทษตระกูลเหอก็ไม่ได้ ร่างกายหนูไม่แข็งแรงเอง แต่งงานสามปีแล้วแต่กลับมีลูกไม่ได้ แม่สามีจะต้องไม่ชอบหนูแน่ ๆ มีเรื่องอะไรหนูก็ต้องรู้จักอดทนบ้างนะ ถ้าหนูหย่ากับเจียวหมิงจริง ๆ ขายขี้หน้าแย่”

รถโดยสารเล็ก ๆ แค่นี้ เถียนฮวาตั้งใจพูดเสียงดัง ผู้คนที่อยู่ในรถต่างก็ได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับเถียนเฟยกันหมด สายตาที่ทุกคนมองมาที่เธอนั้นทำให้เธอไม่พอใจมาก สายตาที่มองมาส่วนใหญ่จะมองเธอด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม เถียนฮวาเห็นสายตาของทุกคนที่มองที่ซื่อหงแล้วก็ยิ่งชอบใจ ตระกูลเหอฐานะดีก็จริง

แต่...พวกเขาตาไม่มีแวว ถ้าเลือกลูกสาวหล่อนตั้งแต่แรก ป่านนี้คงมีหลานชายให้เชยชมแล้ว ซื่อหงมีอะไรดี? สะโพกใหญ่ ใหญ่แล้วมีประโยชน์อะไร? ลูกคนเดียวก็ยังมีให้ไม่ได้ ไร้ประโยชน์กว่าไก่ที่เลี้ยงไว้เสียอีก ตอนนี้ทุกคนที่อยู่บนรถรู้แล้วว่าซื่อหงไม่อาจมีลูกได้ พวกเขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าหย่ากับลูกชายตระกูลเหอไปแล้วจะเจอผู้ชายที่ดีอย่างเจียวหมิงหรือไม่? ซื่อหงไม่คิดว่าเถียนฮวาจะกัดไม่ปล่อยแบบนี้ เธอจ้องหน้าเถียนฮวาตาเขม็ง

“น้าเถียนฮวาคะ น้าพูดอะไรของน้า? ”

“หนูอย่าได้เข้าใจฉันผิดไป ฉันเป็นคนพูดไม่คิดแบบนี้แหละ เดี๋ยวไปถึงที่เขตชุมชนฉันจะตามหาหมอยาดี ๆ ให้เธอนะ รับรองว่าได้ลูกชายแน่นอน”

ซื่อหงรู้ว่าทำไมเถียนฮวาถึงพูดแบบนั้นกับเธอ เพราะก่อนหน้านี้ วันที่ดูตัวตระกูลเหอได้เลือกเธอไม่ได้เลือกลูกสาวของเถียนฮวา พอรู้ว่าแม่สามีของเธอบังคับเธอหย่ากับเจียวหมิงทุกวัน ถึงได้นำเรื่องนี้มาทำลายชื่อเสียงของเธออย่างไรล่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธออาจจะโกรธและรู้สึกอาย แต่ตอนนี้เธอไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอไม่ชอบให้ใครมาว่าเธอต่อหน้าคนอื่นแบบนี้

“น้าเถียนฮวาคะ น้ารู้เรื่องสุนัขบ้าข้างเรือนน้าไปกัดลูกสาวคนโตบ้านต้วนไหมคะ? หลังจากนั้นสุนัขบ้าตัวนั้นก็ถูกตีจนตายน่ะ”

เถียนฮวานิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ ๆ ซื่อหงถึงได้พูดเรื่องนี้กับตน เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่พวกเขาสองคนกำลังคุยกันอยู่นี่นา

“เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย? ” ซื่อหงแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ สีหน้าและแววตาพลันเปลี่ยนไป

“แล้วฉันหย่าหรือไม่นั้นเกี่ยวอะไรกับน้าด้วย เรื่องที่ฉันมีลูกได้หรือไม่นั้นก็เหมือนกัน เกี่ยวอะไรกับน้า? ”

สิ้นประโยค เถียนฮวาก็เข้าใจได้ทันทีว่าซื่อหงสื่อถึงอะไร ซื่อหงกำลังหลอกด่าหาว่าตนเป็นสุนัขบ้าอย่างนั้นหรือ? ถูกด่าว่าเป็นสุนัขบ้าต่อหน้าทุกคน เถียนฮวาก็เดือดมาก

“หยางซื่อหง เธอว่าใครคือสุนัขบ้า?!!” หลายวันมานี้เธอต้องทนอะไรมามาก ไม่คิดว่าจะต้องมาทนกับคนแบบนี้ด้วย

“ใครเอ่ยตอบฉันก็คนนั้นแหละค่ะ น้าชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นทำไมไม่ตาย ๆ ไปซะ!”

ทันทีที่ซื่อหงพูดจบ ทุกคนที่อยู่บนรถก็ส่งเสียงหัวเราะดังลั่น สายตาที่มองมาที่ซื่อหงก็เปลี่ยนไปมองที่เถียนฮวาแทน เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

“นังซื่อหง!!” เถียนฮวาโกรธมากพูดอะไรไม่ออกจึงผลักไหล่ซื่อหงอย่างแรง

“เธอนั่นแหละคือสุนัขบ้า ฉันหวังดีแต่เธอกลับคิดว่าฉันประสงค์ร้าย ไม่แปลกใจเลยที่เธอมีลูกให้เจียวหมิงไม่ได้ สมควรแล้วที่ถูกแม่สามีบังคับหย่า!!”

ซื่อหงเชไถลไปหลายก้าว บังเอิญล้มทับชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอได้ยินเสียงร้องเบา ๆ จากปากชายคนนั้น นอกจากเจียวหมิงแล้ว ซื่อหงไม่เคยโดนตัวผู้ชายคนอื่นมาก่อน เธอรีบลุกพรวดจากตักของชายหนุ่มคนนั้น ไม่รู้ว่าเมื่อกี้ร่างกายของเธอโดนส่วนนั้นของเขาหรือไม่นะ เห็นอีกฝ่ายสีหน้าเรียบนิ่ง ซื่อหงก็ทำตัวไม่ถูก

“ฉะ...ฉันขอโทษค่ะ” เห็นใบหน้าเรียวสวยแดงระเรื่อ ‘หลี่มู่เหยียน’ ก็ผลิยิ้มอย่างอ่อนโยนเอ่ยตอบ

“ไม่เป็นไรครับ” รถเคลื่อนตัวไปข้างหน้าโหยกเหยกไปมา มู่เหยียนเห็นซื่อหงเหมือนจะสูญเสียการทรงตัวอีกครั้งเขาก็รีบคว้าร่างบางเธอไว้

“ระวังครับ” เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก เขาเองก็ไม่ทันจะได้คิดอะไร เขาแค่อยากจะคว้าแขนเรียวเธอไว้ แต่มือหนาของเขาดันไปสัมผัสตรงที่หน้าอกอวบเข้าพอดี

ซื่อหงรู้ว่าร่างกายของเธอแตกต่างจากผู้หญิงในหมู่บ้าน หน้าอกและสะโพกใหญ่เกินตัว ชายหนุ่มคนอื่น ๆ มักจะมองมาที่เธอด้วยสายตาที่หื่นกระหาย แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีเจตนาร้าย แต่อยู่ต่อหน้าผู้คนแบบนี้ ซื่อหงก็รู้สึกอึดอัดไม่พอใจ รีบผลักชายหนุ่มให้ออกห่าง มู่เหยียนอยากจะช่วยพยุง แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่แล้ว เขาก็รีบชักมือกลับ

“คุณไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ? เท้าล่ะ ได้รับบาดเจ็บหรือไม่? ถ้าคุณอยากจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจผมเป็นพยานให้คุณได้นะครับ” ซื่อหงโกรธเถียนฮวามากที่ทำให้เธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้

“ไปค่ะ แขนฉันเจ็บ เท้าก็เจ็บเหมือนกัน อยากจะไปถามเจ้าหน้าที่ตำรวจเหมือนกันว่าตั้งใจผลักคนอื่นแบบนี้จะต้องโทษอะไรบ้าง? ” เถียนฮวาใช่ว่าจะเชื่อคำพูดอีกฝ่ายง่าย ๆ ก่อนจะรีบเอ่ยขึ้น

“หึ ~ แจ้งความอย่างนั้นหรือ? ฉันอายุปูนนี้แล้วอย่าคิดมาขู่ฉันให้ยาก เธอไม่ระวังเอง ฉันไม่เห็นเธอจะได้รับบาดเจ็บตรงไหน? ”

“ขู่อย่างนั้นหรือ? เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่รับคำขอโทษจากน้า น้าจะถูกจับขังไม่ต่ำกว่า 10 วัน” พูดจบ มู่เหยียนก็รีบล้วงเอาหนังสือยืนยันตัวตนออกมาให้เถียนฮวาดู

“นี่คือหนังสือยืนยันตัวตนของผม ถึงที่เขตชุมชนแล้ว น้าไม่ยอมให้ความร่วมมือ ผมก็จะลากน้าไปที่สถานีตำรวจให้ได้ครับ”

ซื่อหงปรายตามองก็เห็นอักษรเขียนว่า ‘หลี่มู่เหยียน’ คือชื่อของเขา ผู้คนที่อยู่บนรถประหลาดใจอ้าปากค้าง

“คือพนักงานรัฐหรือ? ”

“เป็นถึงพลเอกเลยหรือ? ”

“เขาไม่ได้โกหกเรา” สีหน้าของเถียนฮวาเปลี่ยนไป

“ฉัน...ฉันก็แค่พูดไม่คิดน่ะ เรื่องไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นเสียหน่อย”

พูดจบ เถียนฮวาก็หมุนตัวกำลังจะเดินไปที่อื่น แต่มู่เหยียนกลับไม่ปล่อยไปง่าย ๆ คว้าไหล่เถียนฮวาไว้

“จะไปไหน ขอโทษผู้หญิงคนนี้ซะ ถ้าไม่ขอโทษก็ไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ เลือกเอาเองก็แล้วกันนะครับ”

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำไมทุกคนจะไม่รู้ว่าเถียนฮวามีจุดประสงค์อะไร อยากจะพูดอะไรก็พูดไป ทำไมจะต้องผลักคนอื่นแบบนี้ก็ไม่รู้ ตั้งใจหาเรื่องคนอื่นชัด ๆ

“ผู้หญิงคนนี้จะหย่าหรือไม่นั้นเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยเถียนฮวา เธอเองนั่นแหละที่อยากจะทำร้ายคนอื่น”

“ใช่ ๆ เธอกำลังกล่าวร้ายคนอื่นอยู่นะ พอซื่อหงพูดความจริงเธอกลับรับไม่ได้ หน้าไม่อายกล้าบอกว่าตัวเองหวังดี”

“รีบ ๆ ขอโทษซื่อหงซะสิ ถ้าเธอไม่ขอโทษซื่อหงนะ พวกเราจะลากเธอไปที่สถานีตำรวจ”

ไม่มีใครเข้าข้างเถียนฮวาเลยสักคน ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซื่อหงเป็นถึงนายทหารตำแหน่งสูงก็อยู่ข้างซื่อหง ทำให้เถียน ฮวาแอบกลัวอยู่ อยู่มาจนอายุปูนนี้แล้ว หล่อนไม่เคยรู้สึกอับอายขายขี้หน้าแบบนี้มาก่อน ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ เถียนฮวาจำใจต้องขอโทษซื่อหง ก่อนจะเดินหายไปนั่งอยู่ข้างหน้ารถ

เรื่องวุ่น ๆ ได้จบลงแล้ว ซื่อหงก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย เธอแอบคิด ถ้าไม่ได้เขายื่นมือเข้ามาช่วย เธอเกรงว่าเรื่องคงไม่จบแค่นี้แน่ กำลังจะหันไปขอบคุณอีกฝ่าย อยู่ ๆ คนขับก็หักเลี้ยวอย่างกะทันหัน เธอเกือบจะล้มทับเขาเป็นครั้งที่สามแล้ว โชคดีที่มีถุงใบใหญ่รองรับเธอไว้อยู่

“ขะ...ขอบคุณนะคะสำหรับเรื่องเมื่อครู่นี้”

“เรื่องเล็กแค่นี้เอง คุณไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหมครับ? ”

“ค่ะ ฉันไม่เป็นไร” ซื่อหงรีบขยับห่างจากเขา มู่เหยียนอยากจะอธิบายให้เธอได้เข้าใจว่าเมื่อกี้เขาไม่ได้ตั้งใจจะไปโดนส่วนนั้น แต่พอเห็นกิริยาทีท่าของเธอแล้ว เขาเลือกที่จะพูดอะไรดีกว่า