ผลไม้ที่กลิ้งไปกลิ้งมา

ผลไม้ที่กลิ้งไปกลิ้งมา

วันรุ่งขึ้น ตำหนักชิงเฟิง

หิมะที่โปรยปรายเมื่อวานยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนพื้นหินนอกหน้าต่าง แต่ภายในห้องหนังสือกลับอบอุ่นด้วยเตาถ่านที่ลุกโชน องค์ชายสี่ฉีเฟิง — หรือพระนามเต็มว่าจูฉีเฟิง องค์ชายลำดับที่สี่แห่งราชวงศ์หมิง ลูกชายคนที่สี่ของจักรพรรดิว่านลี่กับพระสนมหลี่กุ้ยเฟย — นั่งเอนกายอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้ไม้แกะสลักลายมังกร ถือพัดขนนกสีขาวโบกไปมาช้า ๆ แม้อากาศจะเย็นยะเยือก

องค์ชายสี่เกิดในปีที่สี่ของรัชกาลว่านลี่ ท่ามกลางความรุ่งเรืองของราชสำนัก แต่ชีวิตของพระองค์กลับไม่เหมือนพี่น้ององค์อื่น ๆ ที่มุ่งมั่นแย่งชิงบัลลังก์ พระองค์ถูกมองว่าเป็น “องค์ชายไร้สาระ” ตั้งแต่เด็ก เพราะชอบหลีกหนีการศึกษาราชการไปเล่นสนุกกับขันทีและนางกำนัล แกล้งขุนนางด้วยกลอุบายแปลก ๆ และใช้เวลาส่วนใหญ่ในตำหนักส่วนพระองค์ แม้จักรพรรดิจะเคยทรงตำหนิ แต่พระองค์ก็ยังคงทำตัวขี้เล่นกะล่อนต่อไป จริง ๆ แล้วภูมิหลังของพระองค์ซ่อนความฉลาดหลักแหลมและฝีมือ武藝ที่ได้ฝึกฝนลับ ๆ กับอาจารย์เก่าแก่ แต่พระองค์เลือกปกปิดเพื่อหลีกเลี่ยงการเมืองที่เต็มไปด้วยการหักหลัง

ในห้องหนังสือวันนี้ ไม่ได้มีเพียงองค์ชายและเสี่ยวอวิ๋นเท่านั้น แต่ยังมีนางกำนัลอีกสามคนที่ประจำการอยู่ตามมุมห้อง พวกนางแต่ละคนมีบุคลิกโดดเด่นแตกต่างกันอย่างชัดเจน

เสี่ยวหลิง หุ่นอวบอิ่ม หน้าตาน่ารักกลมโต อายุราวยี่สิบปี ยืนยิ้มแย้มใกล้โต๊ะองค์ชาย เธอเป็นคนขี้ประจบ ชอบหัวเราะคิกคักตามทุกคำพูดขององค์ชายเพื่อเอาใจ มือเธอมักจะถือถ้วยชาหรือของว่างไว้เสมอ พร้อมที่จะเสิร์ฟทันทีที่ถูกเรียก

เสี่ยวเหมย ผอมบาง หน้าตาธรรมดาแต่ดวงตาคมกริบ อายุยี่สิบสามปี ยืนเงียบขรึมใกล้ชั้นหนังสือ เธอเป็นคนทำงานเก่ง ละเอียดรอบคอบ ชอบจัดข้าวของให้เป็นระเบียบโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง ถ้าองค์ชายถามอะไร เธอจะตอบสั้น ๆ แต่ตรงประเด็นเสมอ

เสี่ยวฮวา หุ่นผอมเพรียว หน้าตาสดใส อายุสิบเก้าปี ยืนใกล้หน้าต่าง เธอเป็นคนขี้เล่น ชอบแซวองค์ชายเบา ๆ ด้วยคำพูดตลก ๆ มักจะหัวเราะร่าและชวนคนอื่นคุย แต่ไม่เคยเกินเลยธรรมเนียม

องค์ชายหันไปมองเสี่ยวอวิ๋นที่ยืนรอคำสั่งอย่างเงียบกริบในมุมห้อง เธอยืนตรง ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังพื้น ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

“เสี่ยวอวิ๋น ปอกส้มให้ข้าสักลูกสิ ข้าอยากกิน” ฉีเฟิงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขี้เล่น มือยังคงโบกพัดไม่หยุด

เสี่ยวหลิงหัวเราะคิกคักทันที “เพคะ ท่านองค์ชาย วันนี้ส้มสดมากเลยนะเพคะ ข้าน้อยจะปอกให้ไหมเพคะ”

“ไม่ต้อง เจ้าอยู่เฉย ๆ เถอะ ข้าอยากให้คนใหม่ลองดู” องค์ชายโบกมือไล่ แล้วหันไปมองเสี่ยวอวิ๋นต่อ

เสี่ยวอวิ๋นไม่ตอบอะไร เดินตรงไปยังตะกร้าผลไม้ที่วางไว้ใกล้ ๆ หยิบส้มลูกใหญ่ขึ้นมาหนึ่งลูก มีดเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อถูกดึงออกมาในชั่วพริบตา มือของเธอเคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวกับสายลม เปลือกส้มถูกปอกออกเป็นเส้นยาวเส้นเดียวโดยไม่ขาดตอน แม้แต่กลิ่นหอมสดชื่นก็แผ่กระจายไปทั่วห้อง

เสี่ยวฮวาแซวขึ้นเบา ๆ “โอ้โห พี่เสี่ยวอวิ๋นปอกเก่งจังเลยนะเพคะ เร็วกว่าข้าน้อยอีก”

เสี่ยวเหมยเหลือบมองแต่ไม่พูดอะไร เพียงแค่ยืนจัดหนังสือบนชั้นให้เข้าที่

ฉีเฟิงมองการกระทำของเสี่ยวอวิ๋นด้วยความสนใจ ดวงตาวาบแวบ “ฝีมือดีนี่ ดูเหมือนเคยปอกให้เจ้านายคนเก่ามาเยอะเลยนะ”

“ข้าน้อยเพิ่งเข้ามาใหม่เพคะ” เธอตอบสั้น ๆ วางจานส้มที่ปอกเสร็จเรียบร้อยไว้ตรงหน้าเขา โดยไม่สบตา

ฉีเฟิงยื่นมือไปหยิบกลีบส้ม แต่จานนั้นกลับ “บังเอิญ” เอียงไปด้านข้าง จานหลุดจากมือเขากลิ้งตกลงพื้น ส้มกระจัดกระจายไปทั่วห้องราวกับถูกโยนทิ้ง

“โอ๊ย ตกหมดเลย” เขาทำหน้าตกใจเกินจริง มือยกขึ้นปิดปาก “เสี่ยวอวิ๋น ช่วยเก็บให้ข้าหน่อยสิ ข้าขี้เกียจก้ม”

เสี่ยวหลิงรีบก้มลงจะช่วยเก็บ แต่องค์ชายโบกมือ “ไม่ต้อง เจ้าทั้งสามคนอยู่นิ่ง ๆ ข้าอยากเห็นคนใหม่ทำงาน”

เสี่ยวอวิ๋นกำมือแน่นในแขนเสื้อจนข้อนิ้วขาวซีด แต่ใบหน้ายังคงเรียบเฉย เธอก้มลงเก็บส้มทีละลูกอย่างช้า ๆ เก็บได้ลูกหนึ่งก็เช็ดฝุ่นเบา ๆ ก่อนวางลงจานใหม่ ฉีเฟิงนั่งมองจากเก้าอี้ รอยยิ้มกริ่มผุดขึ้นที่มุมปาก

เมื่อเธอก้มลงเก็บลูกสุดท้ายที่กลิ้งไปใกล้เท้าเขา เขาก็แกล้งยื่นเท้าไปสะกิดเบา ๆ ส้มลูกนั้นกลิ้งห่างออกไปอีกทาง ราวกับถูกเตะเล่น

“อ้าว ขอโทษที มันกลิ้งอีกแล้ว” เขาพูดพร้อมหัวเราะในลำคอ

เสี่ยวฮวาหัวเราะร่า “ท่านองค์ชายขี้แกล้งจริง ๆ เลยเพคะ”

เสี่ยวหลิงยิ้มตาม “ใช่เพคะ ส้มลูกนี้ซนจริง ๆ”

เสี่ยวเหมยยังคงเงียบ แต่แอบขมวดคิ้วเล็กน้อย

เสี่ยวอวิ๋นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาวาบแวบด้วยประกายโมโหเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม “ไม่เป็นไรเพคะ”

เธอค่อย ๆ เดินไปเก็บลูกนั้น วางลงจานจนครบ แล้วยกจานใหม่มาวางตรงหน้าเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอใช้สองมือกดจานไว้แน่น ราวกับกลัวมันจะกลิ้งหนีไปอีก

ฉีเฟิงหัวเราะเบา ๆ ยกมือขึ้นโบกพัด “เจ้าจะโกรธข้าแล้วใช่ไหม เสี่ยวอวิ๋น”

“ข้าน้อยไม่กล้าเพคะ” เธอตอบเสียงเรียบ แต่ในใจมีบางอย่างเดือดพล่านราวกับไฟที่ถูกจุด

“แต่หน้าตาเจ้าบอกว่ากล้า” เขาพูดพร้อมหยิบส้มกลีบหนึ่งขึ้นมากิน “อร่อยดี ปอกเก่งจริง ๆ คราวหลังปอกให้ข้าทุกวันนะ ถ้าเจ้าทำได้ดี ข้าจะให้รางวัลอะไรสักอย่าง”

เสี่ยวอวิ๋นไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะสบตา แต่ในใจเธอคิดว่า ‘วันหนึ่งเจ้าจะต้องเสียใจที่มาแหย่ข้า องค์ชายสี่’

ห้องหนังสือยังคงอบอุ่น แต่บรรยากาศระหว่างทั้งสองกลับเย็นเยียบราวกับหิมะด้านนอก ขณะที่นางกำนัลอีกสามคนมองดูอย่างเงียบ ๆ แต่ละคนมีปฏิกิริยาต่างกันไป