โลกกลมที่น่าชิงชัง

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อนหน้า...

"นี่เจ้า! แม่นางสกปรกตรงนั้นน่ะ! รีบไปอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณเดี๋ยวนี้!" เสียงกูกูไล่ตะเพิดดังไล่หลังมา เสี่ยวอวิ๋นในสภาพมอมแมมเพราะจงใจเอาโคลนป้ายหน้าเดินก้มหน้าก้มตาไปตามทางที่ถูกชี้แบบส่งๆ

นางเดินผ่านสวนหิน เลี้ยวซ้าย จนมาเจอกับเรือนไม้หลังใหญ่ที่มีไอร้อนพวยพุ่งและกลิ่นหอมดอกไม้ ‘โรงอาบน้ำนางกำนัลสมัยนี้หรูหราขนาดนี้เชียวหรือ?’ นางนึกสงสัยแต่ก็ไม่ได้เอะใจ เดินดุ่มๆ เข้าไปทันที

ภายในห้องอบอวลไปด้วยไอน้ำหนาทึบ เสี่ยวอวิ๋นวางผ้าเช็ดตัวเก่าๆ ลง เตรียมจะวักน้ำล้างหน้า ซ่า... เสียงน้ำกระเพื่อมไหวพร้อมกับร่างสูงโปร่งของบุรุษหนุ่มที่โผล่พรวดขึ้นมาจากน้ำ ฉีเฟิง เสยผมเปียกน้ำไปด้านหลัง ในมือยังถือเรือไม้ของเล่นลำเล็ก เลิกคิ้วมองผู้บุกรุกด้วยความงุนงง

"เฮ้ย! ใครน่ะ?" "ว้าย!" (ในใจ) แต่ภายนอกเสี่ยวอวิ๋นเพียงแค่ชะงักกึก ยืนตัวแข็งทื่อ

ฉีเฟิงหรี่ตามองผ่านม่านหมอก เห็นสตรีหน้าดำคร่ำเครียดเสื้อผ้าเก่าๆ ยืนจ้องเขาอยู่ "นี่เจ้า... เป็นนักฆ่าหรือ? หรือพวกถ้ำมอง? ถึงข้าจะรู้ตัวว่าข้าหุ่นดีก็เถอะ แต่เจ้าควรจะจ่ายเงินก่อนนะ"

เสี่ยวอวิ๋นตั้งสติได้ นางรีบก้มหน้า "ขออภัย... ข้าน้อยหลงทาง นึกว่าเป็นโรงอาบน้ำรวม" นางหันหลังขวับ เตรียมจะเดินจ้ำอ้าวหนีออกไปให้เร็วที่สุด แต่ทว่า... พื้นหินอ่อนในห้องอาบน้ำนั้นเปียกลื่น แถมรองเท้าผ้าเก่าๆ ของนางก็ขาดจนหาที่ปะไม่เจอ

พรืด!

เท้าของเสี่ยวอวิ๋นลื่นไถลอย่างแรง ด้วยสัญชาตญาณยอดฝีมือ กล้ามเนื้อของนางเกร็งตัวเตรียมจะดีดตัวกลับเพื่อทรงตัวโดยอัตโนมัติ ‘ไม่ได้!’ เสียงในหัวตะโกนก้อง ‘ขืนใช้วิชาตัวเบาตอนนี้ ความแตกแน่!’

นางจึงตัดสินใจ... ปล่อยตัว

"ว้ายยยย!" ตูม!!

ร่างบางร่วงลงไปในสระน้ำเต็มรัก น้ำแตกกระจายเปียกไปทั่วพื้น รวมถึงกระเซ็นใส่หน้าฉีเฟิงจนเปียกโชก เสี่ยวอวิ๋นตะเกียกตะกายโผล่พ้นน้ำขึ้นมา สภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำ ผมเผ้าเปียกลู่แนบหน้า คราบโคลนที่พอกไว้ถูกน้ำชะล้างออกไปเกือบหมด เผยให้เห็นผิวขาวผ่องและดวงตาคมกริบที่ดู "นิ่งสนิท" ผิดกับคนที่เพิ่งตกน้ำ

ฉีเฟิงยกมือเช็ดน้ำออกจากหน้า มองดูสภาพทุลักทุเลของนางแล้วหลุดขำก๊าก "ฮ่าๆๆๆ! เจ้าเป็นตัวตลกมาจากคณะไหนเนี่ย? เดินยังไงให้ตกน้ำต่อหน้าต่อตาข้า!"

เสี่ยวอวิ๋นยืนแช่น้ำอยู่ระดับอก นางไม่กรีดร้อง ไม่โวยวาย และไม่แสดงท่าทีเขินอายที่อยู่ต่อหน้าชายเปลือยท่อนบน นางเพียงแค่ปาดน้ำออกจากหน้า แล้วมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า "พื้นลื่นเจ้าค่ะ" นางตอบสั้นๆ ราวกับรายงานดินฟ้าอากาศ

ฉีเฟิงชะงักเสียงหัวเราะ เขาจ้องมองใบหน้าที่เริ่มสะอาดสะอ้านของนาง ‘ฮะ... ผู้หญิงคนนี้แปลกชะมัด ตกน้ำขนาดนี้ยังทำหน้านิ่งเป็นรูปปั้น แถมไม่กลัวข้าสักนิด’ เขาว่ายน้ำเข้ามาใกล้ๆ ยื่นหน้าเข้าไปมอง "นี่เจ้า... ไม่ตกใจหน่อยรึ? ข้าเป็นผู้ชายนะ แถมเจ้ายังเปียกไปทั้งตัว..."

"ตกใจไปเสื้อผ้าก็ไม่แห้งเจ้าค่ะ" เสี่ยวอวิ๋นตัดบท นางค่อยๆ ปีนขึ้นจากสระอย่างทุลักทุเล (แกล้งทำท่าหนักตัว) เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อทำให้เคลื่อนไหวลำบาก "ข้าน้อยขอตัว"

นางประสานมือคารวะแบบลวกๆ น้ำหยดติ๋งๆ ตลอดทาง แล้วเดินย่ำเท้าเปียกๆ ออกจากห้องไป ทิ้งรอยเท้าไว้เป็นทางยาว

ฉีเฟิงมองตามหลังนางไป อ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก เขายกเรือไม้ของเล่นขึ้นมาดู "ตกน้ำเสียงดังขนาดนั้น แต่หน้าไม่เปลี่ยนสีสักนิด..." "แถมตาดุนั่น... อย่างกับแม่เสือ"

"น่าสนใจ... นางกำนัลใหม่คนนี้ น่าแกล้งชะมัด"