23.เลิกหลบซ่อน

*บริเวณห้องนั่งเล่น..บ้านยูโรเมืองเหลามาจะฟัง*

"ความจริงแม่เองก็มีเรื่องจะสารภาพด้วย.." ดีนาร์กล่าวราวกับมีเงื่อนงำ ทำให้ทุกคนหน้าเหวอหันขวับไปมองอย่างสนใจ

ห้องนั่งเล่นกลับมาเงียบงันหลังดีนาร์เอ่ยปาก ผู้คนภายในห้องต่างลุ้นระทึกต่อเหตุการณ์ มีเพียงสายลมพัดผ่านม่านบางเบาฉิวเฉียดผิวกาย ยูโรนั่งนิ่งบนโซฟากับแยม ส่วนดีนาร์รินชาอย่างใจเย็นอยู่ข้างเปโซ

"แม่มีเรื่องจะพูดคือว่า.." ดีนาร์ไม่ได้ใช้น้ำเสียงจริงจังมากนัก แต่ก็สื่อว่า..ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เช่นกัน

ยูโรมองผู้เป็นแม่ด้วยหัวใจเต้นโหวงเหวง เพราะไม่รู้ว่ากำลังจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่มันควรจบลงแบบแฮปปี้ต่างหาก

"เอ่อ..คือเรื่องอะไรเหรอครับ?"

ดีนาร์วางถ้วยชาลงก่อนจะนั่งฝั่งตรงข้ามลูกชาย

สายตาที่มองเขา… ไม่ใช่สายตาของผู้หญิงคุมเกม แต่เป็นสายตาของแม่คนหนึ่ง เธอมองลูกชายซึ่งปิดใจตัวเองมานานจนน่าเป็นห่วงยิ่ง

"แม่ไล่แกให้ไปสร้างธุรกิจเอง ที่เมืองอย่ามาซุย…" เธอหยุดเล็กน้อยก่อนยิ้มบางๆ แล้วกล่าวต่อหน่อย

"ความจริง.. แม่ไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์อะไรเป็นเรื่องเป็นราวหรอกนะ ถ้าหากจะขาดทุนยับก็ตาม เพราะลูกยังไม่เคยบริหารธุรกิจเอง และพ่อแม่ก็ไม่ได้สั่งสอนเลย แม้แต่ขั้นพื้นฐาน!!"

"สรุปคือ..แม่รู้ว่าแยมอยู่ที่นั่น!!!" ยูโรขมวดคิ้วกล่าวถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ราวกับพยายามคิดตามสถานการณ์โดยรวมทั้งหมด

"ใช่จ้า..แม่รู้มาโดยตลอด ตั้งแต่หนูแยมเรียนจบกลับมาจากต่างประเทศน่ะ!!! เคยคุยกับลุงและป้าของแยมตอนมีชีวิตอยู่ พวกเราเป็นผู้ใหญ่ย่อมหารือกันเป็นเรื่องปกติ"

"ซึ่งประเด็นสำคัญคือ.. ทั้งสองฝ่ายไม่ได้คิดจะบังคับเรื่องความสัมพันธ์กันอยู่แล้ว จึงเป็นมิตรภาพระยะยาวเลยก็ได้นะ ขนาดพิธีกรรมทางศาสนาตอนทั้งคู่เสียชีวิต พ่อกับแม่ยังแอบช่วยเหลือโดยไม่ประสงค์ออกนามด้วย" ดีนาร์ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา

"แม่แค่คิดว่า…ถ้าแกยังอยู่ที่เดิม บนโลกที่แกสร้างกำแพงขึ้นมาปิดกั้นตัวเอง แกคงไม่มีวันได้ยิ้มจริงๆ สักครั้งหรอก!"

แยมยังคงนั่งเงียบกริบฟังเรื่องราวอย่างตั้งใจ และได้รับรู้ถึงความเอาใจใส่จากดีนาร์ ซึ่งมีต่อครอบครัวตนเองอย่างซาบซึ้ง ทั้งที่จบความรักกับลูกชายของเธออย่างไม่ดี แต่ไม่ได้มีผลทำให้คุณแม่ต้องรู้สึกโกรธเกลียดเลยแม้แต่น้อย

"แม่ไม่ได้บังคับ!! ให้แกไปเลือกคบใครหรอกนะ แม่แค่พาแกไปส่งยังสถานที่หัวใจแก.. เคยรู้สึกอบอุ่น" ดีนาร์กล่าวชัดถ้อยชัดคำ จนยูโรเงียบอยู่นาน ดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้นไหววูบเล็กน้อย

"แม่ไม่เคยมีปัญหากับนิสัยของแกด้วยนะ แค่ไม่อยากเห็นลูกชาย.. ใช้ชีวิตเหมือนคนที่ไม่อนุญาตให้ตัวเองมีความสุข!" ดีนาร์กล่าวเสียงอ่อนลง เธอยิ้มเศร้าสร้อยอย่างลึกซึ้งต่อลูกชายสุดที่รัก

"แม่ครับ..ผมขอโทษ เรื่องทำให้แม่ต้องมาปวดใจมากขนาดนี้" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"แกปิดใจตัวเองมานานเกิน จนแม่กลัวว่ามันจะเยียวยาไม่ทันแล้วเสียอีก!"

ยูโรหน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้มตัวสั่นชาวาบ เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า… คนที่เอาแต่มองเขาอยู่เงียบๆ มาโดยตลอดอย่างผู้ให้กำเนิดทั้งสอง ได้เจ็บปวดทรมานร่วมกับเขามากขนาดนี้

แยมยื่นฝ่ามือเล็กสัมผัสฝ่ามือหนาแผ่วเบา ขณะนี้ได้เปียกชุ่มด้วยเม็ดเหงื่อจากยูโร เธอไม่พูดอะไรออกมาแต่การจับมือนั้น ทำให้เขารู้ว่า… เขาไม่ได้เดินคนเดียวอีกต่อไปแล้วนะ แม้กระทั่งคนรับใช้ที่รับรู้ความจริงก็น้ำตาซึม เพราะซาบซึ้งราวกับเห็นใจคนเป็นพ่อแม่

ช่วงเย็น..พวกเราทั้งสี่คนไปทำบุญที่วัดแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นครั้งแรกภายในรอบปีที่ได้มีเวลาอยู่ร่วมกัน

*งานทอดกฐินมหากุศลเมืองเหลามาจะฟัง*

เสียงฆ้องดังกังวานกับเสียงสวดมนต์ ผู้คนต่างเดินกันอย่างคึกคัก แต่จุดเด่นของงานครั้งนี้ย่อมหนีไม่พ้น.. ป้ายประกาศยอดทำบุญติดอยู่หน้าอุโบสถ

> ลำดับหนึ่งครอบครัวเศรษฐีจากตระกูลยูโร

> ลำดับสองครอบครัวท่านผู้ว่าฯ

> ลำดับสามผู้ร่วมทำบุญไม่ประสงค์ออกนาม

แยมยืนมองป้ายนั้นอย่างเงียบสงบ สีหน้าเธอนิ่งเฉยเหมือนทุกปีที่ผ่านมา แต่เสียงกระซิบกระซาบกลับดังไม่ไกลนัก

"คนบางคน.. ขายของได้ตั้งหลายล้านต่อปีนะ"

"แต่ไม่เคยจะเห็นชื่อ.."

"ขี้เหนียวสมฉายา..เมียน้อยผัวป้าตัวเองจริง ๆ !!!"

ยูโรยืนอยู่ไม่ไกลมากนักต้องกำหมัดแน่น ดีนาร์ถึงกับสูดลมหายใจแรงๆ ควันแทบออกทะลุหูตามลูกชาย เพราะมีพวกปากสว่างกล้ามาว่าร้าย ว่าที่..ลูกสะใภ้ เปโซก็พยายามข่มอารมณ์ตนเอง แม้ดวงตาเขาจะแข็งกร้าวพอสมควร

"แยม!!! เอาเงินจากเราใส่ตู้บริจาคเพิ่ม เขียนเป็นชื่อเธอเดี๋ยวนี้.. แค่หนึ่งพันที่หยอดไปเมื่อกี้ คงอุดปากคนพวกนั้นไม่ได้หรอกนะ!!!" ยูโรเอ่ยเสียงต่ำ ทั้งโกรธและอยากระบายอารมณ์ให้เธอ

"ไม่ต้องหรอกนะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส แต่กลับเลือกส่ายหน้าเบาๆ อย่างไม่เป็นไรแทน เธอเดินตรงไปหามัคนายกซึ่งเขากำลังจัดเตรียมพิธี ชายสูงวัยเงยหน้ามาเห็นก็ยิ้มแย้มอย่างคุ้นเคย

"หนูแยมจะ…?"

"ขอยืมไมโครโฟนสักครู่ จะได้ไหมคะ.." เธอกล่าวอย่างสุภาพนอบน้อมต่อผู้อาวุโส มัคนายกยกพยักหน้าอย่างสบายใจ เพราะรู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้… มาบริจาคแก่วัดทุกปีเลย และไม่เคยขอร้องให้ช่วยเหลืออะไรสักครั้ง

เสียงไมโครโฟนเริ่มดังขึ้น.. หลังจากแยมได้ทำการทดลองกล่าวลำดับตัวเลขว่าเปิดอยู่หรือยัง แต่เพราะมัคนายกยกรู้งานดี จึงเร่งเสียงให้เรื่อยๆ ผู้คนทั่วทุกสารทิศเริ่มหันมองเป็นจุดเดียวกัน

แยมยืนตรงอกผายไหล่ผึ่ง จ้องเขม็งไม่หลบสายตาใครสักคน เพราะเธอไม่ได้รู้สึกละอายแก่ใจต่อใครทั้งสิ้น และกล้ายืนหยัดอย่างเปิดเผย

"อยากจะเรียนให้ทุกคนที่เข้าใจผิดทราบนะคะ แยมเป็นหนึ่งในผู้ร่วมทำบุญ.. ที่ไม่ประสงค์ออกนามค่ะ!!!" เสียงเธอไม่สั่นแต่หนักแน่นน่าเกรงขาม

"แยมทำบุญที่วัดนี้มาหลายปีแล้วด้วย!!! เพราะเชื่อว่า.. สร้างกุศลสร้างบุญไม่จำเป็นต้องมีชื่อหรอก"

เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับลูกน้องชายคนสนิทจากร้านชำของเธอ เดินถือกระเป๋าสะพายใบใหญ่มาตั้งบนโต๊ะเวทีอยู่ใกล้เธอ ช่างขับรถยนต์มาได้เหมาะเจาะเวลาอย่างพอดี

"แยมไม่เคยคิดว่าการไม่ติดชื่อ จะทำให้ใครหลายคนคิดว่าแยมเป็นคนขี้เหนียวมาโดยตลอด" เธอแสยะยิ้มก่อนจะรู้สึกตลกอยู่ภายในใจตนเอง

"แต่ถ้ามันทำให้ใครๆ สบายใจขึ้นมาบ้าง… วันนี้แยมก็อยากบอกให้ทราบไว้ตรงนี้เลยค่ะ!!!" เธอก้มศีรษะโน้มตัวลงเล็กน้อย

"แยมไม่ใช่เมียน้อยของใคร และไม่เคยเป็น!!! ถ้ายังได้ยินใครกล่าวถ้อยคำสบปรามาสอีก ขอเตือนเอาไว้เลยนะคะ ว่าเราจะต้องได้เห็นดีกันแน่" น้ำเสียงเอาจริงเอาจังทำให้บรรยากาศเงียบงัน

"เจ๊แยมของพวกเราเก่งและสวยที่สุด!!! สมน้ำหน้าไอ้พวกจิตใจสกปรก!!!" ลูกน้องชายคนสนิทตะโกนบอกเสียงดังลั่น ใส่พวกคนใช้สายตาดูถูกเจ้านายตนเองทันที

ดีนาร์ก้าวออกมายืนข้างกายแยม สัมผัสจากฝ่ามืออันอบอุ่นวางบนไหล่เธออย่างชัดเจน ยูโรยืนขนาบข้างโดยไม่เอ่ยคำใดต่อ แต่เลือกยืนอยู่ตรงนั้น… เป็นตำแหน่งที่ทุกคนมองเห็น

เปโซยืนกอดหน้าอกอยู่ด้านหลัง เขาหรี่ตามองคนคิดไม่ดีต่อ..ว่าที่ลูกสะใภ้ มัคนายกยิ้มอย่างโล่งใจเพราะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นภายในงาน เสียงสวดมนต์เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง เหมือนเรื่องบางอย่าง… ได้รับการชำระไปพร้อมบุญกุศล