24.รักที่ไม่ต้องประกาศ..แต่ทั้งร้านรู้

*บ้านยูโรเมืองเหลามาจะฟัง*

แสงแดดยามเช้าสีอ่อน กำลังลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา แตะพื้นหินอ่อนสุดหรูหราภายในบ้านยูโรอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมชาอุ่นๆ ลอยคลุ้งตามทางเดิน

บรรยากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับช่วงเวลาตั้งใจจะเดินช้าลงในเช้าวันนี้ ยูโรยืนตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะตัวเล็กข้างหน้าต่าง ก่อนจะหยิบกล่องแก้วสีใสขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ภายในนั้นคือมาริโมะ.. ลักษณะกลมสีเขียวขจีมีเส้นขนแซมเพียงเล็กน้อยราวกับเป็นสิ่งมีชีวิต ขนาดไม่ใหญ่ประมาณห้าเซนติเมตร วางนิ่งอยู่ภายในน้ำใสสะอาด แยมมองมันอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนหัวใจจะเหมือนถูกบีบเบาๆ เพราะเธอเองยังจำความรู้สึกนั้นได้ดีกว่าใคร..

"ของขวัญวันเกิดจากเธอ.. เมื่อห้าปีก่อน!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด แยมชะงักลงอย่างกะทันหัน เธอไม่คิดว่าเขาจะยังเก็บมันเอาไว้ และไม่เคยคิดด้วยซ้ำ…ว่าเขาจะยังจำได้อยู่

"มันยังอยู่ดีสินะ… ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลย!" เธอพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา ดวงใจสั่นไหววูบผ่านเรือนร่างราวกับตื้นตันอยู่

"เรา..คอยเฝ้าดูแลมันมาตลอดน่ะ เหมือนเรายังดูแลความทรงจำของเธออยู่เสมอ!" เขาตอบอย่างเถรตรง

คำพูดนั้นไม่ได้หวานเลี่ยน..แต่มันจริงเกินคาด จนแยมต้องก้มหน้าลงทันที กลั้นความรู้สึกที่เอ่อล้นขึ้นมาอยู่ภายในอก เธอสูดลมหายใจลึกเฮือกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างจริงจังอีกครั้ง

"นายรู้ไหม… ทำไมฉันให้อภัยความผิดพลาดในอดีตได้เร็วนัก? ทั้งที่ควรจะทำให้นายเจ็บปวดเหมือนกันมากกว่า?"

ยูโรนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของแยม เธอกล่าวราวกับเปิดใจต่อกันมากยิ่งขึ้น ซึ่งเขาเองก็ยืนเกร็งตัวตาม

"เพราะฉันรู้ดี! นายได้ลงโทษตัวเองจนทรมานมานานหลายปีแล้ว และความผิดพลาดของพวกเรา…" แยมหยุดชะงักพร้อมกลั้นลมหายใจ ยูโรจ้องค้างอย่างตั้งใจฟังเธอเอ่ยต่อ

"มันไม่ใช่แค่ว่า..ใครผิดเพียงคนเดียว แต่มันเป็นความผิดของเราทั้งคู่ ซึ่งมันคนละแบบกัน นั่นคือความจริง" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แต่กลับชัดเจนทุกประโยค

ชั่วขณะนั้นเองความเงียบเริ่มเข้ามาแทนที่ มันเงียบสงบ…แต่ไม่ได้รู้สึกอึดอัดอะไร ยูโรหัวเราะเบาๆ อยู่ภายในลำคอ เขาเอื้อมฝ่ามือหนาไปแตะขอบกล่องแก้วนั้น

"เธอรู้ไหม… ทำไมฉันถึงตกหลุมรักเธอซ้ำแล้วซ้ำอีก?"

แยมมองเขาอย่างสงสัย เพราะ.. ตั้งแต่ครั้งแรกที่คบกันเธอก็เฝ้ารอคำตอบนั้น แต่ยังไม่เคยกล้าพอจะเอ่ยถามเขาเลย

"มันเป็นเพราะเธอปากแข็ง..แต่กลับจิตใจดีเสมอ เป็นยัยจอมขี้แย! ที่ชอบทำเหมือนตัวเองแข็งแกร่ง ทั้งที่ความจริงเปราะบางยิ่งกว่าใคร" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเอ็นดู แยมหลบตาแอบอมยิ้มทั้งที่ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว เช้าวันนี้.. ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับมา เป็นตัวเองอีกครั้ง

*ร้านค้าขายปลีกส่งแยมมี่*

ช่วงเย็น.. บรรยากาศช่างครึกครื้นกว่าทุกวัน เสียงเครื่องคิดเลขกับเสียงหัวเราะ และเสียงรถเข็นของเอี๊ยดอ๊าดต่างดังระงม แยมยืนเช็กบัญชีอยู่หน้าเคาน์เตอร์ โดยมีแพนด้านั่งทำหน้าที่ผู้ช่วยข้างๆ อย่างตั้งใจ ยูโรยืนคุยงานกับยอดและใหญ่ไม่ไกลนัก ทุกอย่างดูเป็นปกติ จนกระทั่ง..

พรึ่บ! ไฟทั้งร้านกลับดับลงกะทันหัน

"เฮ้ย!"

"ไฟดับ?"

"ใครมันลืมไปจ่ายค่าไฟกันเนี่ย! เจ๊จะหักเงินเดือนให้เกลี้ยงเลยนะ หืม? ตายแล้ว!!! เจ๊กำลังบอกให้แพนด้าเช็กบิล.." เสียงแตกตื่นดังขึ้นพร้อมกัน แยมถอนหายใจยาวทันที เธอยังไม่ทันเอ่ยจบเลย เสียงร้องเพลงก็ดังขึ้นจากความมืดอีกด้านหนึ่ง

สุขสันต์วันเกิด…

แยมชะงักหัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ แสงไฟจากเทียนบนเค้กไอศกรีมค่อยๆ ปรากฏขึ้น คนถือเค้กเดินออกมาอย่างเชื่องช้า พร้อมรอยยิ้มกว้างราวกับมีความสุขที่ได้แกล้งเธอ

ลูกน้องภายในร้านกว่าสิบชีวิต รวมถึงยอดกับใหญ่และแพนด้าอีก ร้องเพลงเสียงดังอย่างพร้อมเพรียง แม้จะมีจังหวะทำนองโทนเสียงเพี้ยนบ้าง แต่เสี้ยววินาทีนั้นเอง.. กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นจนน่าแปลกประหลาดใจ

"วันเกิดฉันเหรอ?" แยมพึมพำอย่างไม่เชื่อสายตา

เธอลืมวันพิเศษนี้ไปเสียสนิท เพราะชีวิตวุ่นวายและไม่คิดว่าจะมีใครยังจำได้ หากไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้าเหมือนปีก่อน.. ไฟทุกดวงของร้านสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง ยูโรเป็นคนยืนอยู่หลังเค้ก เขายิ้มบางๆ จนแยมต้องเผลออมยิ้มตาม

"สุขสันต์วันเกิด..แยม!"

ดวงตากับดวงหน้าเธอแดงก่ำอย่างกะทันหัน ความรู้สึกตื้นตันใจและเขินอายจนทำตัวไม่ถูก มันทยอยตีรื้นจนควบคุมอาการตัวเองไม่อยู่

"นี่!!! พวกนายวางแผนกันหมดเลยเหรอ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น น้ำเค็มไหลอาบสองข้างแก้มใส ทั้งรอยยิ้มหวานได้แสดงให้ทุกคนเห็น ฝ่ามือเล็กยกขึ้นมาเช็ดอย่างดีใจ

"แน่นอนสิครับเจ๊!"

"พวกเราอุตส่าห์นัดกันแกล้งลืมทั้งที ย่อมต้องจัดให้ใหญ่! ตอบแทนความรู้สึกเจ้านายที่สวยและน่ารักสิครับ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วร้านค้าขายปลีกส่งแห่งนี้ โต๊ะถูกลากมาชนกันแบบไม่เป็นระเบียบ เตาปิ้งย่างถูกยกออกมา เนื้อย่างส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลบนอากาศ

ทุกคนดื่มด่ำการฉลองวันเกิดของแยม และนั่งพูดคุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีหัวหน้า ไม่มีลูกน้อง มีแค่..คนสำคัญของกันและกัน แยมยืนอยู่ท่ามกลางภาพนั้น ก่อนจะยิ้มหวานทั้งน้ำตา.. นี่คือวันเกิดที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความรักที่สุดในช่วงชีวิตของเธอ

ยูโรไม่พูดอะไร เขาแค่เพียงดึงเก้าอี้ให้แยมนั่งลงอย่างเงียบๆ ก่อนจะยกเตาปิ้งย่างมาไว้ใกล้ตัวเอง

"เธอนั่งพักลงก่อน!!" เสียงเขานุ่มกว่ายามปกติ

แยมพยักหน้าอย่างว่าง่ายโดยไม่รู้ตัว เนื้อชิ้นแรกถูกวางลงบนเตา เสียงฉ่าเบาๆ เริ่มดังขึ้นเป็นระยะ ยูโรพลิกมันอย่างชำนาญ เขารอจังหวะสุกพอดี ก่อนจะตัดแบ่งเป็นชิ้นเล็กแล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ

"อ้าปากสิ!"

"อ้า.."

ลูกน้องทั้งร้านชะงักนิ่งแทบจะพร้อมกัน ราวกับไม่คาดคิดว่าคนเย็นชาแบบยูโรจะอ่อนโยนเป็น และคนแข็งแกร่งแบบแยมแสดงความน่ารักกับเขาเป็น

"เฮ้ย! นี่มันเวอร์ชันพระเอกคลั่งรักยิ่งกว่าผมอีกนะพี่ใหญ่!!!" ยอดถลึงตาโตกล่าวตามภาพตรงหน้า

"ผมว่ามดตายไปครึ่งร้านแล้วครับเฮีย~ เหม็นความรักของพวกเขาจริงเลย ให้ตายเถอะ! สงสารคนโสดบ้างได้โปรด.. นี่ก็อีกคู่!" ใหญ่กล่าวพึมพำ แต่น้องชายก็จู๋จี๋กับแพนด้าแฟนสาวทันที

"เห็นแค่ตอนพวกเขารักกันน่ะดีแล้วค่ะ!!! ถ้าเจอตอนพวกเขาตีกันพวกเราจะปวดหัวเอานะคะ" แพนด้ากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ใช่..พวกพี่เองก็เห็นด้วย!" ยอดตอบกลับทันควันส่วนใหญ่ก็พยักหน้ารับ และทั้งสามคนนั่งทานเนื้อย่างกันต่อเมื่อความเห็นตรงกัน

แยมหน้าแดงระเรื่อจนแทบลามไปถึงใบหูสองข้าง เพราะคู่เธอ..นั่งโต๊ะห่างจากลูกน้องไม่ไกลมากนัก จึงได้ยินชัดเจนทุกประโยค แม้จะแอบกระซิบกระซาบกันอยู่ก็ตามที

"นาย…ฉันกินเองได้!!"

"รู้!!! แต่วันนี้เราอยากป้อนเธอ" ยูโรตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ไม่ยอมเอามือชักกลับมา คำว่า..อยาก จากปากของเขานั้น ทำเอาหัวใจแยมสั่นวูบเต้นตึกตักไม่ยอมหยุด เธออ้าปากรับเนื้อย่างเข้าไปอย่างยอมแพ้

"อร่อยไหม"

"อร่อย…" เธอพยักหน้ารับน้ำตาคลอเบ้าอีกรอบ ยูโรยิ้มบางๆ แล้วปิ้งชิ้นถัดไปต่อทันที หากเป็นตอนสมัยวัยเยาว์เธอต้องทำหน้านี้แทนเขาด้วยซ้ำ

"ผมขอสมัครเป็นเจ๊แยมแทนได้ไหมครับ ถ้าเป็นแบบนี้.. ผมยอมลืมวันเกิดตัวเองอีกสิบปีเลย" ยอดโวยวายเสียงดังลั่นร้าน คล้ายอยากเรียกร้องความอ่อนโยนจากยูโรบ้าง ในฐานะลูกน้องคนสนิทและติดตามกันมาหลายปี

"ไม่ได้หรอก.. หน้าตามึงมันไม่ผ่านเกณฑ์ไอ้น้องชาย เฮียเลือกเฉพาะเจาะจงเพียงแค่คนเดียวจบนะ!!!" ใหญ่รีบตอบแทนเจ้านายตนเองดั่งรู้ใจ

สร้างบรรยากาศเสียงหัวเราะร่วนดังขึ้นอีกครั้ง ยูโรยังคงนั่งปิ้งย่างราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรทั้งสิ้น เขาทั้งตั้งใจไม่รีบร้อนและไม่พูดเยอะ แต่ทุกครั้งที่เนื้อสุก มือเขาจะยื่นไปหาแยมก่อนเสมอ

"ชิ้นนี้..ย่างช้าไปนิด!!!"

"อันนี้ไหม้.. เดี๋ยวปิ้งใหม่!!!"

"กินผักนี่ด้วยสิ!!! เดี๋ยวเธอจะปวดท้องเอาได้นะ"

"นายรู้ไหม… ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่าจะมีวันเกิดแบบนี้อีก!!!" แยมมองเขานิ่งๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย เขาชะงักมือลงหลังจากได้ฟัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาเธอ

"ต่อให้เธอลืม! แต่เราจะจดจำให้แทนทุกปีเอง!" ยูโรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แยมยิ้มรับทั้งน้ำตา หัวใจดวงน้อยกลับอบอุ่นคล้ายสัมผัสแสงแดดยามเช้าตรู่ จนแทบเหลือล้นยากจะกักเก็บความรู้สึกทั้งหมดได้

"เธอเป็นเมียเรานี่นา ย่อมต้องดูแลแบบนี้แหละ!!" เขาโน้มลำตัวเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูเธอโทนเสียงต่ำ จนแยมแทบสำลักน้ำดื่ม ซึ่งฉากนี้เอง.. บรรดาลูกน้องต้องส่งเสียงโห่แซวดังขึ้นรอบโต๊ะ

"ผมขอไปเก็บดอกเบี้ยให้เฮียต่อครับ! มดมันไต่เข้าหูจนทนไม่ไหวแล้วครับ!" ยอดยกมือเหมือนขอเวลานอกออกจากสนาม

"ผมขอตามไปช่วยไอ้ยอดมันด้วยคนนะครับ! หากอยู่ต่อ..ผมกลัวอยากจะมีแฟนบ้าง!" ใหญ่ลุกพรวดพราดวิ่งตามยอดทันที

"หนูขอไปคิดบัญชีร้านของเดือนนี้ด้วยคนค่ะ! ถ้าอยู่ต่อ..กลัวใจแตกก่อนจบมหาวิทยาลัยแน่!" แพนด้ากล่าวตะกุกตะกักอย่างเขินอาย วิ่งหนีเข้าห้องเก็บเอกสารอย่างว่องไว

ยูโรเพียงจับมือแยมเอาไว้ใต้โต๊ะปิ้งย่าง แอบบีบเบาๆ อย่างแนบเนียน เขากลอกตามองบนเพดานร้านเหมือนไม่สนใจใคร คล้ายกับโลกนี้มีแค่พวกเขาอยู่สองคน

"เพราะวันนี้.. เราอยากให้เธอเป็นคนสำคัญที่สุดของงานวันเกิดตัวเองต่างหาก!!!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย ใบหน้าหล่อคมเห่อร้อนจนแดงก่ำ เพราะกำลังเขินอายพฤติกรรมตนเองเช่นกัน

บรรยากาศล้อมรอบตัวพวกเขา มีแต่เสียงหัวเราะร่ากันอย่างมีความสุข กลิ่นของควันปิ้งย่างและความวุ่นวาย

แต่ภายในความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ… มันเงียบสงบทางใจจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น ยังคงแผ่ซ่านและเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง ซึ่งไม่จำเป็นต้องพูดออกมาเป็นคำสวยหรู

แยมรู้ดีเหลือเกินว่าปีนี้.. เธอไม่ได้แค่ฉลองวันเกิดแสนธรรมดา แต่กำลังร่วมฉลองการได้เขากลับมาอยู่ภายในชีวิตอีกครั้ง มาคอยเดินจับมือ คอยสร้างรอยยิ้มและความสุขด้วยกัน ยิ่งกว่าวันที่เขาเอ่ยปากขอแต่งงานเสียอีก

ทุกอย่างเหมือนจะดำเนินชีวิตไปได้ดีมาก หากไม่เกิดเรื่องภายในวันสิ้นปีเสียก่อน ซึ่งวันปีใหม่ยูโรและแยมตั้งใจจะแต่งงานกันอย่างยิ่งใหญ่อยู่แล้ว..