LOGIN“นั่นสิ ทำไมฉันถึงยังหาชื่อของลี่จิ่นไม่เจอนะ” เผิงอวี๋หลานขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความครุ่นคิด “ฉันหาเจอแล้ว” หวังจินเยว่ตะโกนออกมา ก่อนที่เธอจะชี้ไปที่ป้ายกระดานตรงหน้าซึ่งอยู่ส่วนบนซ้ายมือของป้ายกระดานนั้นเอง “สุดยอดเลยลี่จิ่น เธอได้ลำดับหนึ่งของประเทศด้วย ลี่จิ่นเธอเป็นอัจฉริยะมาเกิดแน่เลย”
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 64 ในวันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่จางลี่จิ่นและผู้เข้าสอบมหาวิทยาลัยทุกคนจะต้องเดินทางเข้าไปยังอำเภออีกครั้ง เนื่องจากวันนี้เป็น
หลังจากที่จางลี่จิ่นแยกตัวออกมาจากชาวบ้านที่เข้ามาที่ตำบลแห่งนี้เหมือนกันแล้วนั้น เธอก็ไม่รอช้ารีบตรงไปยังตลาดมืดในทันที แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ลืมที่จะระมัดระวังตัวเหมือนเช่นแต่ก่อน เพราะเธอไม่อยากให้ชาวบ้านในหมู่บ้านรับรู้ว่าเธอมายังที่ตลาดมืดแห่งนี้ เพราะไม่ต้องการเป็นจุดสนใจนั่นเอง ดังนั้นก่อนที
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 63 จางลี่จิ่นบิดตัวไปมาบนที่นอนของตัวเอง หลังจากที่เมื่อวานเธอและคนอื่นๆ ได้ทำข้อสอบในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จเรียบร้อยแล
“อร่อยมากเลยค่ะ แบบนี้พวกผมคงจะรู้สึกอิจฉาลูกหลานของคุณลุงคุณป้ากันแล้วนะสิครับ ที่ได้ทานอาหารอร่อยๆ แบบนี้ทุกมื้อ” คำพูดของเย่กั๋วเฉิงเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคุณลุงคุณป้าที่เป็นตัวแทนของหมู่บ้านในการนำอาหารมาให้กับทุกคนในครั้งนี้เป็นอย่างดี “นายละรีบกินเข้า ไม่อย่างนั้นคงไม่ทันเฟยอว
“แสดงว่ายังมีบางข้อที่ยังไม่ถูกใจคุณใช่ไหม” อวี๋เถียนเฟยแซวอีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าคนข้างกายเธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “อย่างพึ่งคิดอะไรมาก ตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ส่งกระดาษคำตอบไม่ใช่เหรอ ไม่แน่เธออาจจะแก้ไขคำตอบในช่วงสุดท้ายและส่งคำตอบที่ถูกต้องให้กับพวกเราก็เป็นได้” “นั่นสินะ คงต้องรอดูต่อไป” จางล
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 9“ได้ยังไงกัน เธอควรที่จะแบ่งปันพวกเราถึงจะถูกสิ ใช่ไหมจินเยว่” ซูเฟยอวี่หันไปหาเพื่อนสนิทของเธอที่พูดออกมาเป็นคนแรก เธอรู้ดีว่าถังเจียวมิ่งเป็นคนจิตใจดีและไม่อยา
“ไม่เมื่อพวกคุณไม่มีความพร้อมเองมันก็ช่วยไม่ได้ พวกคุณคงไม่รู้ว่าในตอนนี้อาหารเริ่มจะขาดแคลนขึ้นมาแล้ว ดังนั้นที่พวกเรามอบอาหารให้กับพวกคุณโดยที่ไม่เก็บไว้ทานเองก็ดีเท่าไหร่แล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดอะไรแบบนี้อีก ถ้าหากยังมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นนี้ ผมจะไม่มอบอาหารในส่วนนี้ให้กับพวกคุณอีกต่อไป” ตงเต๋อเหลียงไ
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 8จางลี่จิ่นนั่งลงบนเบาะที่เจ้าหน้าที่แจ้งเอาไว้ก่อนหน้า หลังจากที่เธอขึ้นมาบนรถไฟเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จางลี่จิ่นกวาดสายตามองไปรอบตัว ซึ่งภายในตู้นั่งแห่งนี้มีเพีย
จางลี่จิ่นส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเรากำลังถูกส่งไปยังหมู่บ้านเดียว ฉันไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเวลาค่ะ แค่ต่อจากนี้ขอให้เธอไม่เข้ามารบกวนฉันอีกก็พอค่ะ” ถึงแม้ว่าเธออยากจะเอาเรื่องอีกฝ่าย แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากเธอต้องทำการดึงโชคของตัวเองกลับคืนมาก่อน ถ้าหากเธอเอาเร







