เข้าสู่ระบบสวีซูเจินสะบัดมือของตัวเองออกจากการเกาะกุมของผู้เป็นแม่ ก่อนที่เธอจะพยายามหันหน้าไปในทิศทางอื่น เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์ที่ทำให้เธอเสียงใจและเสียความรู้สึกแบบนี้ ทั้งๆ ที่เธอรู้จักกับพี่เฉียงรุ่ยมาก่อน แต่ทำไมท่าทางของพี่เฉียงรุ่ยถึงได้ดูสนิทสนมมากกว่าเธอเสียได้ ‘ฉันไม่ยอมเด็ด
หานเฉียงรุ่ยหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะปรับเป็นปกติเหมือนเช่นเดิม “ได้เลย เสี่ยวห้าวมาให้พ่ออุ้มดีกว่านะครับ เพราะในสถานีรถไฟแห่งนี้คนเดินไปมาเยอะมาก พ่อกลัวว่าเสี่ยวห้าวจะหายไปจากสายตาของพ่อและพี่สาวลี่จิ่น” หานหมิงห้าวขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่เขาจะอ้าแขนออก เพื่อให้พ่อของตัวเองอ
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 68 จางลี่จิ่นยืนมองพนักงานรถไฟเข้ามาช่วยเธอขนข้าวของลงไปที่ชานชาลา ซึ่งแน่นอนว่าถ้าหากเธอจะนำเข้าจี้หยกของเธอก็ได้ เพียงแต่
“คุณลี่จิ่น ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอครับ” เมื่อชายวัยกลางคนและหญิงชราเห็นว่าเจ้าหน้าที่รถไฟรู้จักกับหญิงสาวที่พวกเขาต้องการลักพาตัวไปก็รู้สึกหวาดกลัวและเป็นกังวลใจขึ้นมาอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็ไม่สามารถหนีไปทางไหนได้เลย เพราะในตอนนี้ต่างก็สายตาของเจ้าหน้าที่รถไฟและคนบ
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 67 “หลานยังโกรธพวกเราอยู่แน่เลย ไม่ใช่ว่าย่าและพ่อของหลานจะต้องการขัดขวางการเข้าเรียนมหาวิทยาลัยของหลานแบบนี้นะ แต่ที่พวกเร
“เป็นถึงนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง แต่กับไม่มีน้ำใจให้กับเพื่อนมหาวิทยาลัยด้วยกันเลย” ผู้คนที่อยู่ด้านนอกต่างก็มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ตัดสินใจไปแล้วว่าหญิงสาวผู้เป็นเจ้าของห้องไม่มีน้ำใจให้กับคนอื่นเลยสักนิด และเมื่อจางลี่จิ่นได้เห็นสายตาของทุกคนที่กำลังมองตรงม
แต่อู๋เจิ้งเซียวกับคิดว่าถังเจียวมิ่งผู้นี้ดูจะชื่นชอบเรื่องของคนอื่นมากเกินไปแล้ว“เธอพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน เจียวมิ่งก็แค่เป็นห่วงเท่านั้นเอง” หวังจินเยว่ทนไม่ได้ที่ถังเจียวมิ่งกำลังถูกรังแก ทั้งๆ ที่เธอเพียงเป็นห่วงและต้องการสอบถามจางลี่จิ่นออกไปเท่านั้นเอง“ฉันไม่พูดกับคนที่คิดจะขโมยของของคนอื่นหร
“ไม่เมื่อพวกคุณไม่มีความพร้อมเองมันก็ช่วยไม่ได้ พวกคุณคงไม่รู้ว่าในตอนนี้อาหารเริ่มจะขาดแคลนขึ้นมาแล้ว ดังนั้นที่พวกเรามอบอาหารให้กับพวกคุณโดยที่ไม่เก็บไว้ทานเองก็ดีเท่าไหร่แล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดอะไรแบบนี้อีก ถ้าหากยังมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นนี้ ผมจะไม่มอบอาหารในส่วนนี้ให้กับพวกคุณอีกต่อไป” ตงเต๋อเหลียงไ
จางลี่จิ่นส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเรากำลังถูกส่งไปยังหมู่บ้านเดียว ฉันไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเวลาค่ะ แค่ต่อจากนี้ขอให้เธอไม่เข้ามารบกวนฉันอีกก็พอค่ะ” ถึงแม้ว่าเธออยากจะเอาเรื่องอีกฝ่าย แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากเธอต้องทำการดึงโชคของตัวเองกลับคืนมาก่อน ถ้าหากเธอเอาเร
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 7“โดนหลอกแล้ว ฉันโดนหลอกแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งที่เห็นเศษเซาปิ่งในมือของถังเจียวมิ่งเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห ก่อนที่เธอจะเข้าไปผลักร่างของเพื่อนของหญิงสาวคนนั้นออก แล้วเ







