LOGINจางลี่จิ่นยกมือขึ้นไปลูบแขนของอีกฝ่ายอย่างปลอบโยน “เรื่องมันจบไปแล้ว เธอก็เลิกคิดมากเถอะ ถึงยังไงอีกฝ่ายก็ทำได้เพียงแค่พูดเท่านั้นแหละ แต่สุดท้ายทุกคนก็ได้รู้กันอยู่ดีว่าบะหมี่ของร้านเรามีรสชาติธรรมดาอย่างที่กลุ่มของถังเจียวมิ่งบอกหรือเปล่า” หลินเจี่ยผิงถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจกับการกระทำ
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงาน ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >///ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 88 หลังจากที่พวกเธอพักผ่อนจนหายเหนื่อยแล้วนั้น ร้านอาหารซินอี้ก็ได้เปิดทำงานขึ้นอีกครั้ง ซึ่งแน่นอนว่าหลังจากที่พวกเธอออกไปประกาศเปิด
“สวัสดีค่ะทุกคน ร้านอาหารซินอี๋ของพวกเรายินดีต้อนรับนะคะ ขอเชิญคุณลูกค้าทยอยเข้าไปในร้านได้เลยนะคะ และขออนุญาตเดินเรียงแถวหนึ่งคนมานะคะ เนื่องจากร้านของเราเป็นร้านเล็กๆ ดังนั้นจึงต้องจำกัดจำนวนคนเขาในแต่ละครั้งนะคะ และเพื่อที่ฉันจะได้จัดระเบียบทุกอย่างได้และทำให้ลูกค้าท่านอื่นไม่ต้องรอนานอีกด้วยค่ะ”
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 87 หลินเจี่ยผิงหัวเราะให้กับท่าทางของกลุ่มนักศึกษาตรงหน้าเบาๆ เนื่องจากเธอก็เคยมีอาการแบบนี้มาก่อน ดังนั้นเธอจึงเข้าใจความร
“ได้ครับลูกพี่ ผมจะคัดเลือกแต่คนที่มีฝีมือครับ รับรองได้เลยว่างานของลูกพี่จะต้องสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีอย่างแน่นอน” “ดี ถ้างานนี้สำเร็จเมื่อไหร่ ฉันจะให้เงินกับพวกนายทุกคนตามที่สัญญาเอาไว้” หลัวห้าวตงพยักหน้าอย่างพอใจ “ตอนนี้ก็เย็นแล้ว ผู้หญิงคนนั้นคงจะไม่ออกมาข้างนอกอีกแล้วละ พวกเราก็กลับกันก่
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 86 “อร่อยมากเลยจ้ะหนูลี่จิ่น ขนาดยายที่เคี้ยวอาหารไม่ค่อยจะไหวก็ยังสามารถทานมันได้อย่างง่ายดายเลยละ” หลี่ซินอวี่ชื่นชมหญิงส
“ไม่เมื่อพวกคุณไม่มีความพร้อมเองมันก็ช่วยไม่ได้ พวกคุณคงไม่รู้ว่าในตอนนี้อาหารเริ่มจะขาดแคลนขึ้นมาแล้ว ดังนั้นที่พวกเรามอบอาหารให้กับพวกคุณโดยที่ไม่เก็บไว้ทานเองก็ดีเท่าไหร่แล้ว ดังนั้นอย่าได้คิดอะไรแบบนี้อีก ถ้าหากยังมีปัญหาอะไรเกิดขึ้นนี้ ผมจะไม่มอบอาหารในส่วนนี้ให้กับพวกคุณอีกต่อไป” ตงเต๋อเหลียงไ
จางลี่จิ่นส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเรากำลังถูกส่งไปยังหมู่บ้านเดียว ฉันไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเวลาค่ะ แค่ต่อจากนี้ขอให้เธอไม่เข้ามารบกวนฉันอีกก็พอค่ะ” ถึงแม้ว่าเธออยากจะเอาเรื่องอีกฝ่าย แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากเธอต้องทำการดึงโชคของตัวเองกลับคืนมาก่อน ถ้าหากเธอเอาเร
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 7“โดนหลอกแล้ว ฉันโดนหลอกแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งที่เห็นเศษเซาปิ่งในมือของถังเจียวมิ่งเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห ก่อนที่เธอจะเข้าไปผลักร่างของเพื่อนของหญิงสาวคนนั้นออก แล้วเ
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ลี่จิ่นจะไปที่อำเภอไหนเหรอคะ” ถังเจียวมิ่งขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากที่เธอได้ยินชื่อของอีกฝ่ายและในตอนนี้เธอก็เดินเข้ามายืนอยู่ข้างกายอีกฝ่ายแล้ว แต่ระบบของเธอก็ยังคงเงียบสงบ ไม่ได้ส่งเสียงดังออกเหมือนเช่นกับก่อนหน้าที่เธอดึงโชคมาจากหญิงสาวคนหนึ่ง‘เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเ







