LOGIN“พอดีหนูสัญญากับเสี่ยวห้าวเอาไว้ค่ะ ว่าจะรีบไปหาเขาที่ปักกิ่งเร็วๆ” “ดีจริง ป้าก็จะรอหนูลี่จิ่นเหมือนกับเสี่ยวห้าวนะจ๊ะ” หลังจากที่พูดคุยกับจางลี่จิ่นไปได้อีกสักพัก เธอก็ต้องวางสายไปก่อน เนื่องจากว่าพวกเธอใช้เวลาในการพูดคุยกันมานานแล้ว ก่อนที่หลี่เหว่ยถิงจะเรียกหลานชายตัวน้อยของเธอให้มาบอก
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 56 “เสี่ยวห้าวจ้ะ ย่าขอพูดกับพี่สาวลี่จิ่นของเสี่ยวห้าวหน่อยได้ไหมจ้ะ” เนื่องจากหลี่เหว่ยถิงเอ็นดูจางลี่จิ่นเหมือนกับล
“ในตอนนี้พวกนั้นคงจะได้ใจและไม่ทันระมัดระวังแล้วละ” หานเฉียงรุ่ยพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เพราะเขาเชื่อว่าที่อีกฝ่ายพยายามยื่นเรื่องเพื่อขอเข้ามาดูเขาในวันนี้ ก็เพราะต้องการมั่นใจว่าเขาจะไม่สามารถขัดขวางตัวเองได้ และเมื่อวันนี้อีกฝ่ายได้เห็นร่างกายที่กำลังนอนแน่นิ่งแบบนี้แล้ว หานเฉียงรุ่ยเชื่อว่าอี
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 55 เติ้งฮุ่ยหมิ่นมองร่างซูบผอมของชายหนุ่มซึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนที่แววตาของเขาจะแปรเปลี่ยนไปเป็นร่องลอยข
จางลี่จิ่นยืนมองชาวบ้านที่กำลังเข้าแถวด้วยความเรียบร้อย แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาต่างก็ส่งเสียงขอบคุณมาให้พวกเธอไม่หยุดหย่อน “เอาละคะ ตอนนี้หมูป่าทั้งสองตัวก็ถูกแล่เรียบร้อยแล้ว สำหรับเนื้อหมูป่าในวันนี้พวกเรายุวชนทุกคนต่างก็ตกลงกันแล้วว่าจะมอบให้กับชาวบ้านทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน เพราะพวกเราต่างก็รั
คุยกันสักนิดไรท์ขอขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะคะ >//ฝากกดติดตามให้ไรท์ด้วยนะ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++บทที่ 54 “เหนื่อยมาก” เฉิงต่งทิ้งร่างลงบนพื้นโดยที่ไม่สนใจเลยว่าร่างกายของเขาจะเปรอะเปื้อนไปมากกว่าเดิมหรือไหม เพราะตอนนี้เขารู้ส
จางลี่จิ่นส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเรากำลังถูกส่งไปยังหมู่บ้านเดียว ฉันไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่และไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเวลาค่ะ แค่ต่อจากนี้ขอให้เธอไม่เข้ามารบกวนฉันอีกก็พอค่ะ” ถึงแม้ว่าเธออยากจะเอาเรื่องอีกฝ่าย แต่เธอก็ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากเธอต้องทำการดึงโชคของตัวเองกลับคืนมาก่อน ถ้าหากเธอเอาเร
หลังจากที่หลี่หนิงจินและถังเจียวมิ่งหายไปภายในร้านอาหารที่ถูกใช้เป็นสถานที่ในการตรวจร่างกาย เวลาผ่านไปประมาณสิบนาทีหญิงสาวทั้งสองคนก็เดินออกมาอีกครั้ง โดยที่ถังเจียวมิ่งเดินมาด้วยท่าทีที่น่าสงสาร ทำให้ซูเฟยอวี่และหวังจินเยว่รีบเดินไปหาเพื่อนสนิทของตัวเองในทันที ก่อนที่เธอจะมองไปที่คุณหมอผู้หญิงคนนั้
คุยกันสักนิดขอบคุณนักอ่านทุกคนที่แวะมาติดตามผลงานของไรท์นะคะ ขอให้ทุกคนอ่านให้สนุกนะ >//บทที่ 7“โดนหลอกแล้ว ฉันโดนหลอกแล้ว” หญิงสาวคนหนึ่งที่เห็นเศษเซาปิ่งในมือของถังเจียวมิ่งเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห ก่อนที่เธอจะเข้าไปผลักร่างของเพื่อนของหญิงสาวคนนั้นออก แล้วเ
“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ลี่จิ่นจะไปที่อำเภอไหนเหรอคะ” ถังเจียวมิ่งขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากที่เธอได้ยินชื่อของอีกฝ่ายและในตอนนี้เธอก็เดินเข้ามายืนอยู่ข้างกายอีกฝ่ายแล้ว แต่ระบบของเธอก็ยังคงเงียบสงบ ไม่ได้ส่งเสียงดังออกเหมือนเช่นกับก่อนหน้าที่เธอดึงโชคมาจากหญิงสาวคนหนึ่ง‘เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเ







