Partager

12: สร้างความเชื่อใจ [2]

Auteur: Tuk Kung
last update Date de publication: 2025-09-29 15:38:10

“เสี่ยวหลงแม่บอกแล้วอย่างไร แค่เอามาวางไว้ก็พอ”

เพล้ง

ชามในมือของเด็กน้อยร่วงหล่นลงพื้นทันทีที่ได้ยินเสียงมารดา ก่อนจะค่อย ๆ หันหลังกลับไม่กล้าขยับไปไหน เพราะกลัวมารดาจะโมโหที่เขาไม่เชื่อฟัง

“ขะ ขอโทษขอรับ”

ใบหน้าเล็กเศร้าสร้อยลงทันตาเห็น เพราะกลัวว่าตนจะถูกตำหนิ ยิ่งทำให้จือหลินรู้สึกเอ็นดูยิ่งนัก ทำไมกันนะตอนนั้นนางถึงมองไม่เห็นความน่ารักและความฉลาดของเสี่ยวหลงเลย เอาแต่ดุด่าตบตีราวกับว่าเขาไม่ใช่บุตรชายในไส้ของตนเอง

จือหลินเดินเข้าไปนั่งข้างบุตรชาย พร้อมกลับเก็บชามที่หล่นลงพื้นขึ้นมาวางไว้ในถังน้ำเปล่า แล้วจึงค่อย ๆ พูดคุยกับเขาอย่างใจเย็น

“เสี่ยวหลงอยากช่วยแม่ล้างจานหรือ เจ้าเห็นขวดนี้หรือไม่มันคือน้ำยาล้างจาน ส่วนสิ่งนี้คือฟองน้ำสำหรับใช้ถูทำความสะอาด การล้างจานชามให้สะอาดจะต้องใส่ใจล้างให้ดี หากว่าไม่สะอาดก็อาจจะทำให้มีเชื้อโรคหลงเหลืออยู่ และหากเรานำไปใช้ต่อจะทำให้ผู้ที่ใช้ไม่สบายได้ การล้างเพียงน้ำเปล่าไม่ได้สะอาดหรอกนะ” จือหลินสาธิตวิธีการใช้อุปกรณ์ล้างจานที่นางนำมาวางไว้ก่อนแล้วตั้งแต่เช้า โดยการเปลี่ยนสลับขวดน้ำยาทำความสะอาดของโลกอนาคตเป็นขวดกระเบื้องธรรมดาที่ชาวบ้านใช้กัน

“ขอรับ” เด็กน้อยนั่งมองมารดาสอนอย่างตั้งใจ โดยลืมความตกใจของตนครั้งแรกไปเสียสนิท

สองแม่ลูกช่วยกันล้างชามจนเสร็จ เพื่อเป็นรางวัลสำหรับเด็กดีช่วยมารดาทำงานบ้านวันนี้ จือหลินจึงได้พาเสี่ยวหลงไปดูห้องใหม่ของเขา ซึ่งพอเด็กน้อยได้เห็นเท่านั้นเจ้าตัวก็เอาแต่ยิ้มไม่หุบ ที่นอนนุ่ม ๆ อีกทั้งยังมีมุ้งกันยุงให้ด้วย เขาได้ยินมาว่ามุ้งมีราคาแพงมากชาวบ้านธรรมดาไม่มีปัญญาซื้อมาใช้ ทั้งหมู่บ้านมีเพียงท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้นที่ใช้อยู่

“ท่านแม่นี่เป็นห้องของข้าจริงหรือขอรับ” เสี่ยวหลงได้ลองนั่งที่นอนสีขาวสะอาด เขาก็สัมผัสได้ถึงความหอมและความนุ่มของที่นอนได้ในทันที

“จริงสิ เอาไว้ให้เรามีเงินมากกว่านี้ สร้างบ้านให้ใหญ่ขึ้นเสี่ยวหลงของแม่ก็จะได้มีห้องใหญ่กว่านี้ดีหรือไม่” ถึงแม้ตอนนี้นางจะยังไม่มีเงินมากพอที่จะสร้างบ้านได้ แต่หากไม่สร้างอาชีพขึ้นมาก่อนจากนั้นจึงค่อยขยับขยายกันต่อไป

จะสร้างกิจการการค้าไว้สำหรับเสี่ยวหลงในอนาคตอีก เมื่อเขาเติบโตขึ้นมาจะได้ไม่ต้องดิ้นรนให้ลำบากดังเช่นอดีต ทุกอย่างจากนี้ไปครอบครัวคือชีวิตของนาง

“แต่ว่าท่านพ่อ....” เมื่อนึกถึงบิดาใบหน้าเสี่ยวหลงกลับหงอยเหงา พวกเขาจะมีบ้านหลังใหญ่ได้อย่างไร ในเมื่อท่านพ่อนอนป่วยอยู่เช่นนี้

“ท่านพ่อจะต้องหายดี ต่อไปนี้เสี่ยวหลงต้องช่วยแม่ดูแลท่านพ่อเข้าใจหรือไม่ ท่านพ่อจะได้หายเร็ว ๆ”

“ขอรับลูกจะช่วยท่านแม่ดูแลท่านพ่อเอง”

“ดีมาก นี่คือของรางวัลสำหรับเด็กดี” จือหลินยื่นห่อผ้าในมือให้บุตรชาย แต่ก็ต้องหลุดขำเมื่อเห็นสีหน้าฉงนไม่เข้าใจ

“อะไรหรือขอรับ” เมื่อแกะห่อผ้าในมือออกมา สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น มันทั้งกลิ่นหอมและมีรูปร่างแปลกตา

“เรียกว่าขนมคุกกี้ อร่อยนะเสี่ยวหลงลองชิมดูสิ” จือหลินหยิบออกมาหนึ่งชิ้น จากนั้นจึงได้ป้อนบุตรชาย

เสี่ยวหลงที่ถูกมารดาป้อนอาหารให้มีหรือจะอิดออด เด็กน้อยอ้าปากรับขนมเข้าปากจากนั้นก็เคี้ยวแก้มตุ่ย ยิ่งเมื่อได้รับรสขนมที่ทั้งมัน หวาน กลมกล่อม และยังมีกลิ่นนมหอมอ่อน ๆ อบอวลอยู่ในปาก มันยิ่งทำให้รู้สึกติดใจ จึงได้ค่อย ๆ ละเมียดละไมไม่ยอมกินขนมที่อยู่ในมือหมด เพราะอยากจะเก็บเอาไว้กินในวันอื่นด้วย

“ไม่กินต่อแล้วหรือ” เมื่อเห็นว่าเสี่ยวหลงกินได้ไม่กี่ชิ้น เด็กน้อยก็เก็บม้วนผ้าห่อขนมไว้เช่นเดิม

“อร่อยมากเลยขอรับ แต่ว่าลูกอยากจะเก็บไว้กินนาน ๆ” เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้มีโอกาสกินของดี ๆ เช่นนี้อีก และเขาก็อยากจะเก็บไว้ให้ท่านพ่อได้กินของอร่อยด้วย

“กินไปเถอะแม่มีอีกเยอะ เจ้าอยากจะเกินเมื่อไหร่ก็ได้” หญิงสาวลูบหัวทุยเล็กของบุตรชายอย่างเอ็นดู

“ไม่ได้หรอกขอรับ จะกินของดีเช่นนี้ทุกวันได้อย่างไร ต้องเก็บเงินไว้รักษาท่านพ่อให้หาย” เขายังเด็กค่อยกินเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ท่านพ่อที่นอนป่วยต้องมาก่อนเขาอยู่แล้ว

“เช่นนั้นเรามาช่วยกันดูแลท่านพ่อดีหรือไม่”

“ดีขอรับ” เสี่ยวหลงยิ้มกว้างที่เห็นว่าท่านแม่ห่วงใยบิดา เขาแอบเห็นท่านพ่อทำหน้าเศร้าอยู่บ่อยครั้ง ในตอนที่ท่านแม่อยู่กับท่านลุงนายอำเภอ ในส่วนลึกเขากลัวว่าจะถูกแย่งความรักไป สุดท้ายแล้วท่านแม่ก็จะทิ้งเขาและท่านพ่อไป

จือหลินได้อยู่พูดคุยกับบุตรชายเพื่อสร้างความสนิทสนมให้มากขึ้น แม้ในบางครั้งเสี่ยวหลงจะยังมีท่าทางกลัวนางอยู่บ้าง แต่ก็มีหลายอย่างคล้ายจะเปลี่ยนไปในทางที่ดี ที่น่าหนักใจที่สุดไม่ใช่เสี่ยวหลงแต่เป็นสามีหน้ายักษ์ของนางต่างหาก ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ถึงจะทำให้วางใจในตัวนางได้

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ รักแรกพบ [3] จบ

    “ถึงแล้วล่ะ นี่บ้านข้าเอง” แม้จะเป็นบ้านหลังเล็ก ๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความรักความอบอุ่น“ท่านพ่อ ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ” เหมาเสี่ยวถงเรียกหาผู้ให้กำเนิดเสียงดัง พร้อมกันนั้นเขาก็ได้จับมือนุ่มนิ่มเดินตามตนเข้าบ้านไปอย่างลืมตัว“เสี่ยวถงมาแล้วหรือ การสอบเป็นเช่นไรบ้าง” เหมาอี้ร้องทักบุตรชายเพียงคนเดียวของตน เป็นเวลากว่าเดือนแล้วที่บุตรชายเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อไปสอบคัดเลือกชายหนุ่มส่ายหน้าช้า ๆ อย่างรู้สึกผิด ที่ไม่สามารถทำตามความฝันของบิดาได้“ไม่เป็นไรไม่ต้องเสียใจ อีกสี่ปีค่อยไปสอบก็ได้ แม่เจ้าทำกับข้าวเสร็จพอดี รีบมานั่งเร็วเข้า” ชายชรากวักมือเรียกบุตรชาย เห็นสีหน้าไม่สู้ดีเขาก็รู้สึกไม่สบายใจสอบจอหงวนใช่ว่าจะสอบได้โดยง่ายเสียเมื่อไหร่กัน“ขอโทษขอรับท่านพ่อ” ชายหนุ่มเดินคอตกเข้าบ้าน แต่ก็ไม่ลืมที่จะดึงมือหญิงสาวติดตามตนเข้าไปด้วยกันจือหลินเองเมื่อเข้ามาภายในบ้านหลังน้อย พร้อมกับมองสำรวจทุกซอกทุกมุม ภายในบ้านแทบไม่มีอะไรเลยสักชิ้น นอกจากโต๊ะไม้กลางเก่ากลางใหม่วางอยู่ตรงกลาง มีกระบุงสำหรับเก็บของป่าวางอยู่มุมหนึ่งของห้อง กระนั้นก็ยังคงความสะอาดสะอ้านเป็นอย่างดี“อ้าว เสี่ยวถงมาถึงแ

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ รักแรกพบ [2]

    “ฮึบ... ตื่นได้แล้ววววว”“ตื่นแล้ว ๆ” เหมาเสี่ยวถงที่กำลังหลับฝันดีสะดุ้งโหยง เขาหันซ้ายแลขวาก็พบแต่ความมืดมิด หลังจากปรับสายตาให้เข้ากับความมืดได้ก็ต้องตกใจเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นสตรีที่ตนใจเต้นแรงด้วยเอาแต่จดจ้องเขาไม่วางตา“ตื่นเสียทีนะเจ้าคะ ข้าปลุกท่านตั้งนาน” หลังจากปลุกบุรุษตรงหน้าให้ตื่นขึ้นมาได้ จือหลินจึงกลับไปเก็บเอาห่อผ้าขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเตรียมเดินทางต่อไปเพื่อจะได้ไปถึงหมู่บ้านข้างหน้า หากให้นางนอนกลางป่าก็คงไม่ไหว น่ากลัวเกินไป“ขออภัยแม่นาง รบกวนเจ้าแล้ว” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะปัดเศษดินเศษหญ้าออกจากชุด แต่ยังไม่ทันจะได้ถามอะไร สตรีผู้งดงามก็เดินทิ้งห่างเขาออกไปเสียแล้ว“เดี๋ยวก่อนสิแม่นาง นั่นเจ้าจะไปไหนค่ำมืดเช่นนี้เดินทางคนเดียวมันอันตรายนะ” เหมาเสี่ยวถงรีบร้อนวิ่งตามให้ทันคนตัวเล็ก นางก็ช่างเดินเร็วเอาแต่จ้ำอ้าวไม่เหลียวหลัง“ข้าจะรีบไปให้ถึงหมู่บ้านข้างหน้าเจ้าค่ะ” นางไม่แม้แต่จะหยุดรออีกฝ่าย ในใจตอนนี้ระหว่างรีบเดินให้ถึงหมู่บ้านข้างหน้า กับการยืนคุยกับบุรุษแปลกหน้าอันไหนจะอันตรายมากกว่ากัน“เจ้ารู้จักใครในหมู่บ้านหรือ” ถ้าได้รู้ว่าเป็นบุตรสาวบ้าน

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ รักแรกพบ [1]

    ร่างเล็กผอมบางก้าวลงจากรถม้า นางยืนเหม่อมองอย่างไร้จุดหมายปลายทางอยู่พักใหญ่ เดิมทีตั้งใจจะเดินทางกลับบ้านเกิดมารดา แต่มันผิดพลาดตรงส่วนไหนกัน หมู่บ้านที่ตั้งใจจะไปไม่ใช่ที่แห่งนี้นี่นา จือหลินได้แต่ยืนกอดห่อผ้าไว้แน่น ในตอนนี้นางเหลือเงินติดตัวมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นใช่แล้วนางหนีออกจากจวนเมื่อไม่กี่วันนี้เอง เพียงเพราะโกรธเคืองบิดาที่เอาแต่หลงมัวเมาสตรี ละเลยคู่ชีวิตที่อยู่กินกันมานานนับสิบปีหลังจากมารดาสิ้นใจก็ยังบังคับให้ตนแต่งงานกับบุรุษที่ไม่ได้รัก ท่านพ่อทำเกินไปแล้วหรือไม่ความอัดอั้นตันใจมากมาย เป็นเหตุให้นางตัดสินใจหนีออกจากจวนเพียงเพราะไม่อาจทำใจอยู่ในจวนที่ไม่มีความอบอุ่น ความรักและความเข้าใจ ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับบิดาเพียงคนเดียวเท่านั้นหลังจากรถม้าที่ว่าจ้างจากไป จือหลินตัดสินใจเดินเท้าไปเรื่อย ๆ ในสมองน้อย ๆ ของนางคิดอะไรไม่ออก ไม่มีที่ให้ไปไม่มีคนรู้จัก ครั้นจะออกไปหาโรงเตี๊ยมนอนสักคืน ก็กลัวเงินที่มีอยู่จะไม่พอสำหรับค่าใช้จ่ายในยามจำเป็นไม่น่ามีทิฐิเยอะเลย ถ้าหากรู้ว่าอย่างนี้นางจะหอบเอาสมบัติท่านพ่อมาด้วยสักหลาย ๆ ชิ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาลำบากเช่นตอนนี้หญิงสาวก

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ น้องเล็กสุดแสบ [2]

    หลังจากอาเหมาแยกตัวออกมาแล้ว เสี่ยวหลงจึงแนะนำผ้าแต่ละชนิดให้บุคคลสำคัญทั้งสองต่อ เสี่ยวเหมยที่ถูกพามานั่งเล่นศาลากลางสวน เด็กน้อยตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก ไม่เคยเห็นสวนที่มีดอกไม้มากมายเช่นนี้มาก่อนเลย“หนึ่ง สอง สาม หนึ่ง สอง สาม”เสียงดังแว่วอยู่ไม่ไกลนักทำให้เสี่ยวเหมยรู้สึกสนใจ นางหันไปมองพี่ชายรองแต่อีกฝ่ายกลับเอาแต่วุ่นวายกับของว่างที่นางกำนัลนำมาให้ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น สองขาเล็กป้อมจึงได้ลุกเดินเตาะแตะตามเสียงนั้นไป“ทำใยเย้อ” เสี่ยวเหมยยืนมองพี่ชายตรงหน้าแกว่งดาบไม้ไปมา ดูแล้วน่าสนุกนางก็อยากจะเล่นด้วย“เจ้าเป็นใคร เข้าวังข้ามาได้อย่างไร” อ๋องน้อยหยุดการฝึกดาบในทันที เด็กน้อยหน้าตาน่ารักผู้นี้เป็นใคร ไยถึงเข้ามาในวังของเขาได้“เหมยจ้า” พี่ชายเป็นอะไรกัน เหตุใดถึงได้ทำหน้ายุ่ง สงสัยคงจะไม่ชอบให้นางเข้ามาวุ่นวาย เช่นนั้นกลับไปหาพี่รองดีกว่าคิดได้ดังนั้นเสี่ยวเหมยจึงได้หันหลังวิ่งหลุน ๆ กลับไปที่เดิมอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะหันกลับมาสนใจพี่ชายแปลกหน้าอีกเลย“เดี๋ยวก่อนสิ รอข้าก่อน” อ๋องน้อยรู้สึกหลงใหลในดวงตากลมโตแวววาวลูกนั้น เขาถึงกับทิ้งดาบไม้ในมือวิ่งตามร่างเล็ก ๆ นั้นไปท

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    ตอนพิเศษ น้องเล็กสุดแสบ [1]

    ความโกลาหลวุ่นวายในจวนได้เกิดขึ้น เมื่อคุณหนูเล็กได้หายตัวไปโดยที่ไม่มีผู้ใดเห็นจือหลินและเหมาเสี่ยวถงวุ่นวายตามหาบุตรสาวเป็นการใหญ่ ชายหนุ่มสั่งให้บ่าวไพร่ทั้งจวนค้นหาทุกซอกทุกมุมอย่างไรก็ไม่เจอ แม้แต่นายท่านซ่งและท่านหมอเหมินเองก็ร้อนใจไม่ต่างกันชายชราทั้งสองแม้จะแก่ลงไปมาก แต่เรี่ยวแรงก็ยังมีมากพอจะเดินหาหลานสาวสุดที่รักได้ทั่วทั้งจวน เด็กน้อยมีใบหน้าเหมือนภรรยาคนแรกของเขาราวกับโขกกันมา อีกทั้งนิสัยช่างอ้อนออเซาะ ยิ่งทำให้คนแก่ทั้งสองทั้งรักทั้งหลง และติดหลานสาวหนึบอย่างกับอะไรดีหลานสาวผู้นี้ช่างซุกซนนัก ห่างสายตาได้ไม่ทันไรก็หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ซ่งจิ้งหลุนและหมอเหมินละสายตาจากเด็กน้อย หันกลับมาเดินหมากด้วยกันแค่แว็บเดียว หันกลับมาอีกทีหลานสาวที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ข้าง ๆ ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย“พ่อผิดเองดูแลเสี่ยวเหมยไม่ดี” นายท่านซ่งถึงกับน้ำตาซึม กล่าวโทษตนเองที่ไม่สามารถดูแลหลานสาวได้ ไม่รู้ว่าป่านนี้นางไปอยู่ที่ใด ภาวนาอย่าให้ตกสระบัวหรือเป็นอันตรายอะไรเลย“เป็นข้าเองที่ไม่ใส่ใจ ปล่อยให้คุณหนูคลาดสายตา” ท่านหมอเหมินนั้นได้ร้องไห้นำหน้านายท่านซ่งไปก่อนแล้ว คุณหนูเป็นแ

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    83: บทสรุปของครอบครัว [2] จบ

    “โอ๊ย” คนที่เอาแต่นอนขี้เกียจมาทั้งวัน กลับต้องมาสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกแปล๊บตรงหน้าท้องขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“หลินหลินเป็นอะไร หรือว่ามีแมลงกัน” เหมาเสี่ยวถงนั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างกายภรรยาต้องตกใจ ที่อยู่ ๆ ภรรยาก็เสียงหลง“ข้ารู้สึกเจ็บท้องเจ้าค่ะ” มันรู้สึกเจ็บเป็นพัก ๆ ราวกับมีอะไรอยู่ในท้องกำลังเคลื่อนที่“ใครอยู่ด้านนอกเรียกท่านหมอให้ข้าที” เหมาเสี่ยวถงหน้าขาวซีด สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือภรรยาเจ็บป่วย ในตอนเขาป่วยนอนติดเตียงยังทรมานแสนเข็ญ นางเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ จะทนได้อย่างไร“ข้าว่าไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกเจ้าค่ะ ตอนนี้ก็เริ่มจะเบาลงแล้ว” ในตอนที่สามีโดนตัว นางก็รู้สึกทุเลาลงมาก แต่เมื่อเขาห่างออกไปกลับรู้สึกเจ็บจุกขึ้นมาเสียอย่างนั้นรอไม่นานท่านหมอเหมินก็ได้มาถึง เจ้าตัวจะแก่ลงไปมากแต่วิชาทางการแพทย์ฝีมือไม่ตก อีกทั้งในตอนนี้ ท่านหมอเหมินได้รับลูกศิษย์ที่คอยเจริญรอยตามเจตนารมณ์เพิ่มมาหนึ่งคน“เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ” ชายหนุ่มรู้สึกร้อนใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของภรรยา ก็ยิ่งทำให้เขาปวดใจมากยิ่งขึ้น“นายหญิงท่านมีอาการง่วงนอนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด”“เป็นมาได้ราว ๆ สี่เดือน

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    47: ความวัวไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก [1]

    ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เหมาเสี่ยวถงก็ดูเหมือนเจ้าตัวจะอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เนื่องด้วยเขายังคงฝังใจกับเรื่องราวฝันร้ายเมื่อคืนนี้อยู่มาก ภาพโอบกอดปลอบประโลมของสองหนุ่มสาวมันทำให้เขาเจ็บปวดใจเกินกว่าจะรับไหว ทำให้ชายหนุ่มยังคงคิดมากเป็นกังวลในเรื่องราวของความฝัน“พี่หลง ๆ ท่านพ่อเป็นอะไร” อาเหมาสะก

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    46: ยังไม่เริ่มก็พังซะแล้ว [2]

    หลังจากที่รถม้ามาส่งถึงหน้าบ้าน จือหลินก็ได้เข็นรถเข็นพาเหมาเสี่ยวถงเข้ามาในโถงกลางบ้านก็พบว่าท่านหมอเหมินนั่งอ่านตำราแพทย์เล่มใหม่ที่เพิ่งได้มาอยู่มุมหนึ่ง หมอเหมินเมื่อเห็นว่านายหญิงและนายท่านมาถึงแล้ว เขาก็รีบวางตำราในมือลงทันที“มากันแล้วหรือ ระหว่างทางเกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าหรือไม่”“มีอะไรหรือ

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    44: เดินหน้าสู่อาชีพใหม่ [2]

    ทั้งสี่คนเดินทางออกจากหมู่บ้านเข้าในตัวเมืองในยามสาย ประจวบเหมาะกันในตอนที่กำลังจะออกพ้นประตูหมู่บ้าน ได้สวนทางกับปี้ฉุ่ยและบิดาไปพอดีจือหลินไม่อยากจะมีเรื่องมีราวต่อกันอีก จึงทำเป็นไม่เห็นสายตาที่ดูถูกเหยียดยามของอีกฝ่าย ไหน ๆ นางก็จะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วจึงไม่อยากจะเสียเวลากับคนพาลเมื่อเข้ามาถ

  • ย้อนเวลากลับมาเลี้ยงลูกและสามี    43: เดินหน้าสู่อาชีพใหม่ [1]

    ผ่านไปสิบวันนับตั้งแต่เหมาเสี่ยวถงได้รับการรักษา ท่านหมอเหมินได้แวะเวียนเข้ามาตรวจดูอาการอย่างใกล้ชิด ด้วยกลัวว่าอาจจะมีอาการแทรกซ้อนในระหว่างพักรักษาตัว แต่ดูเหมือนว่าหมอเหมินจะกังวลเกินไป คนป่วยดีวันดีคืนด้วยเพราะอยากจะหายและกลับมาเดินได้อีกครั้งให้เร็วที่สุดหลังจากแผลหายในแต่ละวันเหมาเสี่ยวถงจะ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status