ตอนที่4ใครมาล่ามข้าไว้

ก้นของชิงเฟยกระแทกเข้ากับพื้นอย่างจังตรงแทบเท้าของมู่หานจวิน ชิงเฟยร้องโอ๊ยพลางยกมือขึ้นกุมสะโพก หน้าตาเหยเกด้วยความเจ็บ ทั้งที่เป็นผี แต่แรงกระแทกกลับรู้สึกได้เต็มๆ ซะงั้น ผีก็เจ็บได้หรอกรึ

"เจ้าร้องโวยวายเล่นละครอะไรอีก..." 

มู่หานจวินขมวดคิ้ว เตรียมจะต่อว่า แต่คำพูดก็ต้องกลืนลงคอไปทันทีเมื่อสายตาสบเข้ากับตรงระหว่างข้อมือขวาของชิงเฟยกับข้อมือซ้ายของมู่หานจวิน... มีประกายแสงสีทองระยิบระยับเป็นเส้นยาว

"นั่น... นั่นมันอะไรกันน่ะ ทำไมมีเชือกมาผูกข้อมือข้าไว้กับขาหน้าท่านเอ๊ยข้อมือท่านได้ล่ะ" ชิงเฟยตาโต ยื่นข้อมือออกไปดูแล้วพยายามกระชาก

มู่หานจวินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ใบหน้าคมคายฉายแววตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เช้ง…

มู่หานจวินชักกระบี่ออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ประกายกระบี่คมกริบวูบวาบ ตวัดคมกระบี่ฟันฉับลงบนเชือกสีทองเส้นนั้นเต็มแรง

ทว่าคมกระบี่กลับตัดผ่านเส้นเชือกไปราวกับฟันใส่ลม เชือกสีทองเรืองแสงไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน มันยังคงเชื่อมต่อข้อมือของทั้งสองไว้เช่นเดิม

มู่หานจวินรีบเก็บกระบี่ลงฝัก แล้วเปลี่ยนมาใช้มือทั้งสองข้างดึงออกคราวนี้กลับได้ผล จึงพยายามจะแกะและคลายปมเชือกสีทองที่พันรอบข้อมือของตนเองออกอย่างร้อนรน แต่นิ้วมือของเขากลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าและความอุ่นวาบของแสง ทั้งที่ตัวเชือกกลับเหนี่ยวรั้งข้อมือของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จับเชือกได้แต่แกะหรือตัดไม่ได้

"แกะไม่ออก มันคือสิ่งใดกันแน่"

ชิงเฟยเอียงคอพิจารณาท่าทางร้อนรนของเขาด้วยความสนใจ นัยน์ตากลมโตฉายแววขี้เล่น ก่อนจะหลุดยิ้มกวนประสาทและเอ่ยเย้าเสียงระรื่น

"ท่านจะพยายามแกะไปทำไมกัน ไม่สงสารข้าบ้างหรือ หากหลุดไปข้ามิกลายเป็นผีเร่ร่อนหรอกหรือแบบประมาณว่าผีไม่มีญาติอะไรประมาณนี้"

มู่หานจวินหยุดมือที่กำลังดึงเชือก สายตาคมกริบตวัดมองผีสาวตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบชวนให้สันหลังวาบ

"ผีเร่ร่อนรึ ดีสิ"

ยังไม่ทันที่ชิงเฟยจะได้ตั้งตัว มือปราบหนุ่มก็ออกแรงกระชากเชือกสีทองเพื่อให้เชือกขาดแต่เปล่าเลยกลับดึงเข้าหาตัว

แรงดึงนั้นทรงพลังเสียจนร่างวิญญาณของชิงเฟยปลิวหวือลอยละลิ่วเข้าหาเขา ร่างวิญญาณชิงเฟยถูกดูดกลืนหลอมรวมเข้าไปในร่างของมู่หานจวิน รู้สึกถึงสัมผัสจากกายเนื้อและจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความตกใจ

ชิงเฟยยกมือทั้งสองข้างขึ้นดู ขยับนิ้วเรียวยาวแข็งแรงของบุรุษด้วยความตื่นเต้น นัยน์ตาพราวระยับ อะหรือว่า...

"ฮ่าๆๆ ที่แท้สวรรค์ก็มีตา ข้าไม่ได้ถูกส่งมาเข้าร่างคุณหนูอ่อนแอ แต่ต้องมาเข้าร่างหมอนี่เพื่อเดินเรื่องต่างหากเล่า ฮะฮ่าาาๆๆๆๆ นิยายเรื่องนี้ต้องชื่อว่าอะไรนะ ข้ามมิติทั้งทีดันเข้าร่างมือปราบหล่อซะได้ เอาวะชื่อนี้ก็ดีไม่น้อย"

ยังไม่ทันที่ชิงเฟยจะได้ดีใจจนจบ สีหน้าของมู่หานจวินนั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงดุดัน คิ้วเข้มขมวดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มู่หานจวินยึดการควบคุมคืน แล้วเอ่ยขู่เสียงเข้มดุ

"ออกไปจากร่างข้าเดี๋ยวนี้เจ้าผีร้าย ไม่อย่างนั้นข้าจะไปหาซินแสมาทำพิธีสะกดวิญญาณ แล้วไล่เจ้าไปลงนรกหรือไม่ก็ไปผุดไปเกิดเสีย"

ชิงเฟยไม่เพียงไม่กลัว แต่กลับยิ้มเผล่ราวกับถือไพ่เหนือกว่า พยายามชิงการควบคุมร่างบางส่วนไว้ พลางทำตาปริบๆ อย่างเจ้าเล่ห์ ยักคิ้วหลิ่วตา หันไปมองกระจกที่โต๊ะเครื่องแป้งของคุณหนูจ้าว

"อย่ามาปากดีไปหน่อยเลยน่า ยอมรับชะตากรรมเสียเถอะท่านมือปราบ..." ชิงเฟยก้มมองลงต่ำใต้สะดือพลางหัวเราะคิกคักในลำคอ

"ข้ารู้สึกได้นะ...ของท่านเนี่ย ใหญ่ไม่ใช่เล่นเลยนี่นาาา หากท่านยังดื้อดึง ข้าจะสั่งให้ขาคู่นี้เดินออกไปข้างนอก แล้วปลดเชือกกางเกงถอดออก อวดของลับของท่านให้คนทั้งเมืองหลวงได้ชมเป็นบุญตา ดีไหมน้าาา"

"อย่าาาานะ"

มู่หานจวินโพล่งออกมาอย่างลืมตัว ใบหน้าคมคายแดงเถือกด้วยความอับอายและโทสะจนเลือดขึ้นหน้า คนระดับมือปราบผู้ทระนงตนจะมาเสียชื่อเพราะโดนผีสาวถอดกางเกงประจานไม่ได้เด็ดขาด

"เจ้า... เจ้ามันผีลามกไร้การอบรม ไร้ยางอาย"

"เอาน่าๆ" ชิงเฟยยิ้มกว้าง ยอมผ่อนคลายการควบคุมลงเล็กน้อย

"แค่อนุญาตให้ข้าอยู่ด้วยดีๆ รับรองเลยว่าข้าจะเป็นผีที่ดี ไม่ดื้อ ไม่ซน และจะช่วยท่านสืบคดีอย่างเต็มที่แน่นอน ฮิๆๆๆๆ"

ชิงเฟยยังคงเจรจาต่อด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีสุดๆ 

"นอกจากนี้ ท่านลองคิดดูสิพวกเราถูกเชือกอะไรไม่รู้ผูกติดกันไว้ขนาดนี้ แล้วท่านจะทำอะไรได้อีกนอกจากยอมๆ ไปซะ ในเมื่อตัดไม่ขาด แก้ไม่ออก ก็ต้องยอมรับชะตากรรมสิ แค่ท่านเซ่นไหว้อาหารดีๆ ให้ข้าวันละสามมื้อ ข้าก็พร้อมจะให้ความร่วมมือ และเป็นผีว่าว่าง่ายแล้วแท้ๆ" 

มู่หานจวินกัดฟันกรอด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนเขียวคล้ำ แม้ในใจจะไม่ยินยอมพร้อมใจอย่างยิ่ง แต่ก็จำต้องยอมรับความจริงอันเลวร้ายว่าเขาสลัดผีสาวตัวป่วนนี้ไม่ออกจริงๆ

"ก็ได้ แต่ต้องมีกฎ ไว้เสร็จเรื่องตรงนี้เมื่อไหร่ ข้าจะคิดกฎมาควบคุมเจ้าแน่" มือปราบหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย

"ไม่มีปัญหาจ้าาาท่านผู้ร่วมชะตากรรม" ชิงเฟยยิ้มร่า

ทว่า ในระหว่างที่ร่างของมู่หานจวินกำลังทำสีหน้าประหลาดๆ สลับไปมาระหว่างดุดันกับยิ้มร่าเริงอยู่นั้นเอง...

"ใต้เท้าขอรับ...ท่านเจอแมลงหรือขอรับโวยวายใหญ่เลย"

เสียงของต้าหยงที่ยืนเฝ้าประตูอยู่ห่างๆ ตะโกนแทรกเข้ามา เพราะคนข้างนอกได้ยินเสียงมู่หานจวินพูดเสียงเข้มทรงพลัง เดี๋ยวทำเสียงแหลมเล็กและโวยวายสักพักใหญ่แล้ว

มู่หานจวินสะดุ้งตัวโหยง รีบปรับสีหน้าให้ขรึมเหมือนเดิมโดยไว

"นี่ๆ ท่านเป็นมือปราบใช่ไหมล่ะ ให้ข้าช่วยงานท่านสืบคดีสิ ข้าจะบอกอะไรให้นะ ชาติก่อนข้าน่ะมีประสบการณ์ไขคดีฆาตกรรมปริศนามาแล้วเป็นพันๆ คดีเลยนะขอบอก"

หึๆ ถึงส่วนใหญ่จะเป็นการนั่งดูโคนัน กับเปิดฟังเคสฆาตกรรมในยูทูบตอนกินข้าวก็เหอะ แต่มันก็ถือเป็นประสบการณ์แน่นปึ้กเหมือนกันนั่นแหละ ชิงเฟยคิดในใจอย่างภาคภูมิใจสุดขีด

มู่หานจวินเบิกตากว้าง 

"อะ... อะไรนะ เป็นพันคดีเลยรึ"

แม้สมองเก้าในสิบส่วนจะไม่เชื่อน้ำหน้าผีสาวท่าทางติ๊งต๊องตนนี้เลยสักนิด... แต่ตัวเลขหนึ่งพันคดีมันก็ฟังดูล้ำลึกจนทำให้เขาเริ่มลังเลขึ้นมาเสียอย่างนั้น

"อย่างศพของคุณหนูจ้าวอวี้หลันนี่ก็ดูไม่ธรรมดาเหมือนกันใช่ไหมล่ะ มาๆ เดี๋ยวข้าจัดการเอง"