Share

บทที่ 11 อ้อมกอดที่คิดถึง

last update publish date: 2026-02-14 11:05:51

บทที่ 11 อ้อมกอดที่คิดถึง

            ภายในรถม้ามีคนสองคนกำลังนั่งอยู่ด้วยกันแต่ความรู้สึกภายในนั้นกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง

            คนที่มีแต่ความตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เจอลูกสาวอย่างเซียวเฉิงคุนนั้นบีบมือเข้าหากันจนเหงื่อตก

            แต่สำหรับซินหยานนั้นต่างกัน นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะแสดงสีหน้าอย่างไร ยิ้มแย้มเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ หรือนางจะต้องแสดงท่าทีสงบเสงี่ยมและปลีกตัวจากผู้อื่น

            “อย่าไปโกรธท่านแม่ของเจ้าเลยนะ” คนแก่กว่าพูดอย่างกับสามารถอ่านใจของซินหยานได้

            “ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ” ซินหยานระบายยิ้มเพื่อให้เขาสบายใจ

            ต่อให้เบื้องหน้านางจะยิ้มกว้างแค่ไหนแต่ภายในใจกลับหาได้สงบไม่ กับคนอื่นๆที่พวกเขาทำร้ายนางนั้นซินหยานสามารถเกลียดพวกเขาได้อย่างสนิทใจ แต่อีกคนคือมารดาของนาง มันมีทั้งความโกรธเคืองและความผูกพันรวมอยู่ด้วยกัน

            “ดีแล้วล่ะ เจินเจินรักเจ้ามากนะซินเอ๋อร์” ผู้เป็นตาทอดมองหลานสาวด้วยความเอื้อเอ็นดู

            บุตรสาวของเขารักเด็กคนนี้มาก แต่เพราะรักมากจึงคาดหวังมากและสิ่งที่เด็กคนนี้ต้องแบกรับก็คงจะมากเกินไปจนทำให้สายสัมพันธ์แม่ลูกสั่นคลอน

            ‘รักมากจนอยากเอาไปทิ้งราวกับขยะไร้ค่างั้นหรือ’ นางทำได้แค่คิดมันในใจเพราะไม่อยากให้ท่านตาของนางต้องมารับรู้เรื่องราวเหล่านี้

            รถม้าหยุดลงแล้ว ก่อนที่ประตูของรถม้าจะถูกเปิดออกภายในอกของเฉินซินหยานก็เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ลมหายใจหนักหน่วง ในหัวคิดไปต่างต่างนานา

            “ไปกันเถิด” เฉิงคุนเดินออกไปก่อนและไปยืนรอหลานสาวของเขาอยู่ที่ด้านนอกนถม้า

            “ข้าทำได้ ! ” ซินหยานพูดให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับชูกำปั้นขึ้น

            ช่วงเช้าท่านปู่ของนางจะต้องไปเข้าเฝ้า เรื่องที่จะต้องเจอหน้าเขานั้นยังไม่ต้องกังวล แต่กับคนอื่นๆไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร

            “น้องหก ! น้องหกใช่หรือไม่” เสียงของเด็กผู้ชายตะโกนเรียกนางตั้งแต่ซินหยานยังขาไม่ถึงพื้น

            ใบหน้าที่เคยก้มมองพื้นเพราะความกลัวก็เงยขึ้นมาทันที บนใบหน้าจิ้มลิ้มปรากฏรอยยิ้มกว้างจนตาแทบจะปิด

            “พี่รอง ! ” ซินหยานรีบวิ่งลงจากรถม้าและพุ่งตัวไปกอดพี่ชายของนางไว้

            การลำดับบรรดาพี่น้องนั้นจะเรียงลำดับตามลูกหลานทุกคน ต่อให้จะเป็นพี่น้องกันแต่ลำดับพี่น้องก็อาจจะไม่ติดกัน

            ซินหยานมีพี่ชายพ่อแม่เดียวกันแค่คนนี้คนเดียวเท่านั้น เขาคือเฉินจงอิ้น

            “ซินซิน จำพ่อได้หรือไม่” ชายวัยยี่สิบปลายๆถามเสียงทุ้ม ดวงตาของเขามีน้ำตาท่วมท้น

            “ท่านพ่อ” ซินหยานหันมามองบิดาของนางน้ำตาเอ่อล้น แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยแขนจากอ้อมกอดของพี่ชาย

            “เดินทางปลอดภัยนะลูก” เขาถามน้ำเสียงเอื้อเอ็นดู

            “ปลอดภัยเจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับ

            ทั้งสามมัวแต่กอดกันกลมจนลืมว่ายังมีชายชราอีกคนที่ยืนดูอยู่อีกมุมหนึ่ง

            “ซงลั่ว” ท่านตาของซินหยานเอ่ยเรียกบิดาของนาง

            “ขอรับท่านพ่อตา” ซงลั่วรับคำด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม

            “เจินเจินเล่า” เขามองหานางจนทั่วก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

            “เอ่อ...เจินเจินนาง....” ซงลั่วกลอกตาไปมาพยายามหาข้อแก้ตัว

            ซินหยานที่ดีใจได้ไม่นานก็ต้องใจกระตุก นั่นสินะนางจะมัวมานั่งคิดมากเรื่องที่จะต้องเจอท่านแม่ของนางทำไมกัน อีกฝ่ายย่อมไม่ต้อนรับการกลับมาของขยะชิ้นนี้อยู่แล้ว

            “เจินเจินคงไม่ว่างสินะ ไม่เป็นไรๆ” ชายชราโบกมือไปมาเป็นการบอกว่าให้ปล่อยเรื่องนี้ไป

            “น้องหกของพี่โตขึ้นเยอะเลย อยู่ที่นู่นลำบากมากเลยใช่ไหม” จงอิ้นผละอ้อมกอดออกและจับตัวน้องสาวของเขาหมุนไปมาเพื่อสำรวจว่านางยังสมประกอบทุกประการ

            “พี่รองท่านหยุดจับข้าหมุนได้แล้วข้าเวียนหัว” ซินหยานโวยวายแต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก

            “เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องเลย ปล่อยลูกสาวข้าได้แล้วข้าก็คิดถึงนางเหมือนกัน” ซงลั่วโวยวายขึ้นมาบ้าง

            การต้อนรับอย่างอบอุ่นของบิดาและพี่ชายทำให้ซินหยานรู้สึกอบอุ่นในใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

            ในชาติที่แล้วกว่านางจะได้กลับมาเมืองหลวงก็อีกห้าปีหลังจากนี้ กว่าจะถึงตอนนั้นพี่ชายเพียงคนเดียวก็อายุสิบหกปีแล้ว

            พี่รองในวัยสิบหกปีนั้นเป็นพี่ชายที่ดี แต่ซินหยานรับรู้ได้ถึงความห่างเหินในความสัมพันธ์พี่น้องของทั้งเขาและนาง เหตุผลส่วนใหญ่ก็คงเป็นเพราะนางเองที่ปิดกั้นตัวเองจากทุกคน

            “ท่านพ่อตาเข้าไปพักผ่อนข้างในก่อนเถิดขอรับ พวกเราเตรียมเรือนรับรองไว้ให้แล้ว” ซงลั่วบอกกับพ่อตาของเขา

            “อืม ขอบใจนะ”

            ซินหยานสังเกตได้ว่าท่านตาของนางแปลกไป เขาคงเสียใจไม่น้อยที่บุตรสาวไม่ยอมออกมาพบหน้า แต่ซินหยานรู้ดีว่าเหตุผลคืออะไร

            “ไปกันซินซิน พี่กับท่านพ่อเตรียมของที่เจ้าชอบไว้ให้เต็มเลย” จงอิ้นบอกน้ำเสียงร่าเริง

            “อื้ม ไปกัน”

            จวนสกุลเฉินนั้นมีขนาดที่ใหญ่และแทบจะเป็นจวนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ท่านปู่ของซินหยานเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีมีอำนาจรองมาจากโอรสสวรรค์ แล้วไหนจะกิจการมากมายของตระกูลที่สืบต่อกันมาอีก

            ซินหยานยังนึกแปลกใจไม่น้อยที่ท่านลุงของนางเคยผลาญสมบัติพวกนั้นจนมันหมดสิ้นได้อย่างไรกัน

           

            หลังจากที่ย้ายของเข้าห้องจนหมดซินหยานก็ช่วยซือเจียจัดของเข้าที่ใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วยามทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย นางขนมาแค่ของจำเป็นและของมีค่าเท่านั้นเลยใช้เวลาไม่นาน

            ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ซินหยานและซือเจียต้องหันไปมอง ซินหยานพยักหน้าซือเจียออกไปดู

            “ป้ามู่หัวหน้าสาวใช้เจ้าค่ะคุณหนู” ซือเจียหันไปบอกกับคุณหนูของนาง

            “ป้ามู่มาหาข้ามีธุระด่วนอันใดกัน” ซินหยานเอ่ยถามแต่ก็ยังไม่ยอมออกไปเจอหน้า

            ในความทรงจำของซินหยานหญิงชราคนนี้ไม่ได้เลวร้ายมากนัก แต่ก็ไม่ใช่คนใจดี ป้ามู่มักจะดุนางอยู่บ่อยๆแต่ก็ไม่ได้รังแกนางเหมือนคนอื่น

            นึกแล้วก็น่าขันคุณหนูสกุลใหญ่ที่แม้แต่บ่าวไพร่ยังกล้ารังแกคงมีแค่นางเท่านั้นในเมืองหลวงแห่งนี้

            “ท่านมหาเสนาบดีสั่งไว้เจ้าค่ะว่าให้จัดหาบ่าวไพร่ไว้ให้คุณหนูหก ป้าจึงพาพวกนางมาให้ช่วยจัดของ” ป้ามู่บอกเสียงเรียบ

            “ไม่จำเป็น ข้าเคยอยู่กับซือเจียแค่สองคนก็อยู่ได้” ซินหยานเอ่ยปากปฏิเสธเสียงเรียบ

            ถ้ารับมาก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้นางเพิ่มเสียมากกว่า

            “เป็นคำสั่งของนายท่านเกรงว่าคุณหนูคงจะปฏิเสธไม่ได้” ป้ามู่กล่าวเสียงเข้มเพื่อตัดบท

            ซือเจียหันหน้าไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อขอความเห็นจากซินหยาน ในท้ายที่สุดซินหยานก็พยักหน้ายอม

            “เชิญ” ซือเจียผายมือให้พวกนางทั้งสามคนเข้ามา

            ซินหยานจำหน้าคนพวกนี้ไม่ค่อยได้เสียเท่าไหร่ เพราะในชาติก่อนนางมีสาวใช้ส่วนตัวแค่ซือเจียเท่านั้น คงจะต้องรอดูไปก่อนว่าคนพวกนี้จะไว้ใจได้หรือไม่

            “พวกเจ้าชื่ออะไรกันบ้างล่ะ” ซินหยานถามใบหน้าเรียบนิ่ง

            เฉินซินหยานเลือกที่จะไม่แสดงอารมณ์ใดๆให้คนมาใหม่ทั้งสามได้เห็น ที่จวนแห่งนี้นางจะเชื่อใจใครง่ายๆไม่ได้

            “ข้ามีนามว่ารั่วเหวย นี่น้องสาวข้าหรูเหวย และอีกคนคือหลินฮวาเจ้าค่ะ” คนที่คุกเข่าอยู่ใกล้ซินหยานที่สุดเป็นคนเอ่ยแนะนำ

            รั่วเหวยนั้นดูเป็นคนมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมจนมันแทบจะล้นออกมา

            หรูเหวยดูเป็นคนนิ่งๆและเย็นชา อาจจะเพราะพึ่งเจอกันครั้งแรก

            คนสุดท้ายคือหลินฮวา ดูเป็นคนขี้กลัวและขี้อายนางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองซินหยาน แถมยังสั่นไปทั้งตัวเป็นลูกนกเลย

            “ป้าขอตัวนะเจ้าคะ” ป้ามู่ที่ทำตามคำสั่งเสร็จก็แยกตัวออกไป

            “วันนี้ไม่มีอะไรให้ทำพวกเจ้ากลับไปเถอะ” ซินหยานพูดจบก็ทิ้งตัวนั่งอีกครั้ง

            “แต่พวกเรา...” รั่วเหวยกำลังจะพูดบางอย่างแต่ก็โดนขัดก่อน

            “คุณหนูสั่งไม่ได้ยินหรือไง” ซือเจียบอกเสียงเข้ม นางเหมือนแม่นกที่กางปีกปกป้องลูกนกสุดกำลังทำให้ซินหยานนึกขำอยู่ในใจ ตัวก็เล็กแค่นั้นจะไปสู้อีกฝ่ายได้อย่างไร

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทส่งท้าย

    บทส่งท้าย เป็นระยะเวลากว่าสี่ปีที่ซินหยานแต่งงานกับสามีอันเป็นที่รัก เขายังคงดีต่อนางสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปร ยิ่งทวีความรักมากขึ้นเมื่อนางได้ให้กำเนิดเจ้าตัวน้อยทั้งสองคน “เจ้าก็รักแต่เจ้าใหญ่ยัยหนูรองน้อยใจแย่” คนเป็นพ่ออุ้มลูกสาวคนเล็กเอาไว้ในอ้อมอกและตระกองกอดไว้ด้วยความรักแสนทะนุถนอม “แอ้” เจ้าตัวน้อยที่อายุได้เพียงหกเดือนร้องอ้อแอ้และแย้มยิ้มให้พ่อจนเห็นเหงือกสีชมพู ดวงตากลมโตราวกับถอดแบบมารดาออกมาจ้องมองใบหน้าคมของบิดาด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ท่านก็เอาแต่เล่นกับยัยหนูรองจนลืมเจ้าใหญ่เหมือนกันนั่นแหละ” ซินหยานหันไปมองค้อนสามีที่ชอบเข้มงวดกับบุตรชาย แต่กับบุตรสาวเขาทะนุถนอมและตามใจยิ่งกว่าพวกองค์หญิงในวังหลวงเสียอีก พอได้มาเป็นแม่คนครั้งแรกซินหยานก็คิดอะไรได้หลายๆอย่าง โดยเฉพาะเรื่องของท่านแม่ นางเคยคิดว่าที่ท่านแม่ทำไปเพราะรักแต่นั่นเป็นความคิดเพ้อฝันเข้าข้างตัวเองของนาง ความรักที่ซินหยานมีให้ลูกนั้นแตกต่างจากที่เคยได้รับจากมารดาโดยสิ้นเชิง ตอ

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 177 ครอบครัวสุขสันต์

    บทที่ 177 ครอบครัวสุขสันต์ วันนี้ถือเป็นวันพิเศษต้นวสันตฤดูแสงแดดอ่อนๆทอผ่านกิ่งไม้ ใบไม้เขียวขจีพัดไหวเบาๆตามแรงลมที่พัดโชย กลิ่นดอกไม้ที่บานสะพรั่งอบอวลในอากาศ เสียงนกร้องคลอเบา ๆ เป็นทำนองแห่งธรรมชาติ ยามเช้าหลังจากที่เรื่องเลวร้ายทั้งหมดทั้งมวลถูกกาลเวลาพัดพาออกไป ครอบครัวสกุลเฉินนั่งทานข้าวด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา เสียงพูดคุยหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ ซินหยานเฝ้ามองทุกคนด้วยใจที่รู้สึกอบอุ่นและอิ่มเอมกว่าครั้งไหนๆ นางได้ย้อนกลับมาแก้ไขทุกสิ่ง ไม่ใช่แค่ช่วยแคว้นไว้ได้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือนางสามารถช่วยทุกคนในครอบครัวเอาไว้ได้ ไม่มีใครล้มหายตายจากถึงแม้ระหว่างทางจะมีเรื่องให้ต้องล้มลุกคลุกคลานอยู่บ่อยครั้ง เพี๊ยะ ! ร่างบางตีมือของพี่ชายคนโตของบ้านที่กำนั่งแย่งน่องไก่ชิ้นสุดท้ายไป เขามองนางตาขวาง แต่เมื่อเห็นสายตาคู่คมที่จ้องมองเขาราวกับศัตรูของคนที่อยู่ข้างกายนางเจียเผิงก็ยอมปล่อยน่องไก่ชิ้นนั้นไป “หึ ถือว่ามีคนปกป้องแล้วจะรังแกข้ายังไงก็ได้หรือไง” เจียเผิงบ่นเสียงเบาไม่กล้าพูดให้อีกฝั่งได้ยิน

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 176 ไม่มีทางเอาชนะได้

    บทที่ 176 ไม่มีทางเอาชนะได้ “พาเสด็จพ่อของเจ้าไปที่ห้องทรงพระอักษร” ท่านน้าขององค์ชายรองกล่าวและเดินไปรอที่ห้องนั้นตามคำของตน สารสละราชสมบัติถูกวางเอาไว้พร้อมกับแต่งตั้งองค์ชายรองขึ้นแทนฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน พระองค์มองสิ่งเหล่านั้นด้วยความทอดถอนใจมิได้เกรงกลัวต่อการข่มขู่ของคนทั้งสอง คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายจะมาหวาดกลัวกับเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร และทุกอย่างก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องมีจุดจบเช่นไร เขาไม่ใช่กษัตริย์ที่หลงมัวเมาในอำนาจห่วงก็แต่เพียงคนที่ขึ้นมาแทนที่คนต่อไปจะรักแคว้นและทำเพื่อแคว้นได้ไม่เท่าที่เขาทำ พระองค์ทรงประทับตามที่พระโอรสบอก มือก็คว้าตราประทับมาจับเอาไว้มั่น ในพระทัยก็ได้แต่ภาวนาว่าโอรสจะเปลี่ยนใจ “เจ้ามั่นใจแล้วนะว่าต้องการเช่นนี้” พระองค์ทรงใช้วาจาธรรมดากับโอรสองค์รอง ในที่นี้มีเพียงแค่พ่อกับลูกมิใช่กษัตริย์และพระโอรสผู้ยิ่งใหญ่ “ลูก...กระหม่อม” องค์ชายรองตัวสั่นและไม่กล้ากล่าวสิ่งใด “เจ้าอย่ามาพูดให้มากความ หน้าที่ของเจ้าตอนนี้คือต้องประทับสารสละราชสมบัติ

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 175 คำสารภาพใต้แสงจันทร์

    บทที่ 175 คำสารภาพใต้แสงจันทร์ ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้เพียงครึ่ง ทุกอย่างรอบกายสงบนิ่งมีเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมที่ปะทะกับต้นไม้ด้านนอก อากาศเย็นเฉียบราวกับจงใจให้ร่างบางต้องขยับตัวเข้าหาอ้อมกอดแสนอบอุ่นของเขา มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากข้างเตียงที่ทำให้นางมองเห็นใบหน้าคมที่กำลังทำหน้าจริงจัง คำพูดที่เหมือนกับหยุดทุกสิ่งรอบกายของเขาทำให้ซินหยานแทบจะวิญญาณหลุดจากร่าง แค่เขาถามนางว่าอยากอยู่กับเขาไปทั้งชีวิตหรือไม่ในใจมันก็กู่ร้องกังวาน “ข้าพูดจริงๆนะซินหยาน” เขาเน้นย้ำคำพูดของตนเมื่อนางนิ่งเงียบไป จุดประสงค์แรกที่มาหานางนั้นไม่ได้มาเพื่อทำเรื่องนี้ แต่เมื่อได้สวมกอดนางเอาไว้เขาก็รู้ตัวทันทีว่าชีวิตเขาขาดนางไปไม่ได้อีกแล้ว หากไม่รีบก็อาจจะช้าเกินไป เขาจะปล่อยให้นางหลุดมือไปไม่ได้ “ท่านชอบข้าหรือ” ซินหยานถามด้วยสีหน้าสับสน นางรู้ตัวว่าชอบเขามาก แต่ไม่เคยนึกถึงอีกฝ่ายเลยว่าจะชอบนางเหมือนกันหรือไม่ เพราะความไม่ประสาในเรื่องความรักทำให้ซินหยานไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไร คำถามง่ายๆสั้นๆแต่ทำให้เข

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 174 เบื้องหลังฝันร้าย

    บทที่ 174 เบื้องหลังฝันร้าย ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เฉินซินหยานยืนอยู่ท่ามกลางห้วงแห่งภวังค์ที่ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่คุ้นเคย เสียงกระซิบคลอดังระงมรอบตัว นางหันมองไปรอบๆ แต่เห็นเพียงหมอกหนาและแสงสีจางๆ ที่ลอยล่องอย่างไม่มีทิศทาง ภาพด้านซ้ายคือข้างในของจวนสกุลเฉิน และด้านอื่นๆมีทั้งในวังและในห้องมืดๆอับชื้น เสียงกระซิบดังระงมจนซินหยานปวดหัวต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้าง เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางจึงเริ่มก้าวเท้าเดินหนีไปยังสถานที่ที่นางรู้สึกว่าปลอดภัยที่สุดนั่นก็คือจวนสกุลเฉิน แม้จะรู้ตัวว่าเป็นความฝันแต่ก็มิอาจปลุกตัวเองให้ตื่นได้ ทำได้เพียงหาทางออกจากห้วงแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ด้านในจวนมีสภาพคล้ายกับในชีวิตจริง เว้นแต่ในความฝันมันดูทรุดโทรมกว่ามากหากจะให้เปรียบเทียบมันเหมือนกับจวนสกุลเฉินในตอนที่ท่านปู่เริ่มล้มป่วยในกาลก่อน “เจ้าจงนำพิษนี้ไปให้ตาแก่นั่นกินแล้วข้าจะยกหนี้พนันให้เจ้าทั้งหมด” เสียงเย็นเยียบชวนขนลุกทำให้ซินหยานเดินเข้าไปใกล้ทางนั้นมากขึ้น คนสองคนยืนพ

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 173 รักที่ไม่ต้องหลบซ่อ

    บทที่ 173 รักที่ไม่ต้องหลบซ่อน ข่าวเรื่องการล้มป่วยหนักของท่านอัครมหาเสนาบดีถูกแพร่กระจายเป็นวงกว้าง แทบจะไม่มีใครในเมืองหลวงที่จะไม่รู้เรื่องนี้ ข่าวลือนั้นลุกลามอย่างรวดเร็ว จวนสกุลเฉินปิดประตูแน่นไม่ให้ใครเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ลูกหลานแต่ละคนถูกสั่งห้ามพบปะพูดคุยกับบุคคลภายนอกโดยเด็ดขาด มีเพียงแม่ทัพโจวที่สามารถเข้านอกออกในจวนนี้ได้ แต่สิ่งที่ทำให้ซินหยานแปลกใจคือคนสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของนาง คนสองคนที่เคยบอกว่าไม่ได้มีความรู้สึกต่อกัน และดูเหมือนคนที่ไม่ถูกกันมากกว่า ทั้งสองกำลังยืนจับมือกันอยู่ตรงหน้าร่างบาง พี่ชายของนางดูสายตาแน่วแน่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ ริมฝีปากบางกดยิ้มด้วยความเอ็นดูทั้งคู่ “ซินซิน” เสียงเข้มเรียกน้องสาว เฉินจงอิ้นบีบมือคนข้างกายแน่นขึ้นเมื่อกำลังจะพูดความลับของทั้งสองออกไป เขาเก็บความลับนี้ไว้มานานเป็นปีและวันนี้มันก็ถึงเวลาอันเหมาะสมแล้ว “ว่าอย่างไรเจ้าคะพี่รอง” ซินหยานแสดงสีหน้าที่เป็นปกติ คนที่ควรตกใจอย่างซินหยานกลับสงบนิ่งกว่าคนที่กำล

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 9 ความหวังใหม่

    บทที่ 9 ความหวังใหม่ การเรียนของซินหยานเป็นไปได้ด้วยดี ชีวิตช่วงนี้ก็แสนจะเรียบง่ายทั้งยังสงบสุข และนี่ก็เป็นวันที่ครบกำหนดที่อวี้หลางคนสนิทของท่านปู่จะต้องเดินทางมาที่นี่อีกครั้ง “สบายดีนะขอรับคุณหนู” อวี้หลางทักทายพลางลอบสังเกตซินหยาน “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ รบกวนให้

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 8 อุ่นใจ

    บทที่ 8 อุ่นใจ เรื่องราววุ่นวายได้ผ่านไปอย่างรวดเร็วและถูกจัดการอย่างเงียบๆ ท่านน้าของซินหยานถูกเรียกตัวกลับบ้านเป็นการด่วน หลังจากนั้นแค่วันเดียวหนังสือหย่าก็ถูกเขียนขึ้นมา อดีตเซียวฮูหยินถูกส่งกลับบ้านเดิมของนาง แต่แล้วก็ถูกคนเหล่านั้นส่งนางไปอยู่ที่วัดอันห่างไกลอีกที “คุณ

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 7 จัดการขั้นเด็ดขาด

    บทที่ 7 จัดการขั้นเด็ดขาด วันนี้นับว่าเป็นอีกวันที่จะมีผลกระทบใหญ่ต่อตระกูลเซียว ถึงจะเป็นเรื่องที่น่าอับอายแต่ก็คงจะต้องขุดรากถอดโคนให้มันจบสิ้นกันไป “เจ้าได้ส่งคนไปตามที่ข้าบอกแล้วใช่ไหมซือเจีย” ซินหยานถามสาวใช้คนสนิทของนาง “เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”

  • ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูสุดร่ำรวย   บทที่ 6 คนจากเมืองหลวง

    บทที่ 6 คนจากเมืองหลวง เข้าใกล้เหมันตฤดูเข้าไปทุกทีลมหนาวที่เริ่มพัดผ่านเข้ามาพาให้ต้องขุดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาเพื่อหาความอบอุ่น การมีเงินนี่มันดีจริงๆถึงจะยังไม่มีโอกาสได้ใช้แต่ก็รู้สึกอุ่นใจ ตอนที่โดนพาตัวกลับไปที่เมืองหลวงครั้งก่อน ซินหยานไม่มีโอกาสได้จับเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status