LOGINภายในรถม้ามีคนสองคนกำลังนั่งอยู่ด้วยกันแต่ความรู้สึกภายในนั้นกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง
คนที่มีแต่ความตื่นเต้นและดีใจที่จะได้เจอลูกสาวอย่างเซียวเฉิงคุนนั้นบีบมือเข้าหากันจนเหงื่อตก
แต่สำหรับซินหยานนั้นต่างกัน นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะแสดงสีหน้าอย่างไร ยิ้มแย้มเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ หรือนางจะต้องแสดงท่าทีสงบเสงี่ยมและปลีกตัวจากผู้อื่น
“อย่าไปโกรธท่านแม่ของเจ้าเลยนะ” คนแก่กว่าพูดอย่างกับสามารถอ่านใจของซินหยานได้
“ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ” ซินหยานระบายยิ้มเพื่อให้เขาสบายใจ
ต่อให้เบื้องหน้านางจะยิ้มกว้างแค่ไหนแต่ภายในใจกลับหาได้สงบไม่ กับคนอื่นๆที่พวกเขาทำร้ายนางนั้นซินหยานสามารถเกลียดพวกเขาได้อย่างสนิทใจ แต่อีกคนคือมารดาของนาง มันมีทั้งความโกรธเคืองและความผูกพันรวมอยู่ด้วยกัน
“ดีแล้วล่ะ เจินเจินรักเจ้ามากนะซินเอ๋อร์” ผู้เป็นตาทอดมองหลานสาวด้วยความเอื้อเอ็นดู
บุตรสาวของเขารักเด็กคนนี้มาก แต่เพราะรักมากจึงคาดหวังมากและสิ่งที่เด็กคนนี้ต้องแบกรับก็คงจะมากเกินไปจนทำให้สายสัมพันธ์แม่ลูกสั่นคลอน
‘รักมากจนอยากเอาไปทิ้งราวกับขยะไร้ค่างั้นหรือ’ นางทำได้แค่คิดมันในใจเพราะไม่อยากให้ท่านตาของนางต้องมารับรู้เรื่องราวเหล่านี้
รถม้าหยุดลงแล้ว ก่อนที่ประตูของรถม้าจะถูกเปิดออกภายในอกของเฉินซินหยานก็เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ลมหายใจหนักหน่วง ในหัวคิดไปต่างต่างนานา
“ไปกันเถิด” เฉิงคุนเดินออกไปก่อนและไปยืนรอหลานสาวของเขาอยู่ที่ด้านนอกนถม้า
“ข้าทำได้ ! ” ซินหยานพูดให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับชูกำปั้นขึ้น
ช่วงเช้าท่านปู่ของนางจะต้องไปเข้าเฝ้า เรื่องที่จะต้องเจอหน้าเขานั้นยังไม่ต้องกังวล แต่กับคนอื่นๆไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร
“น้องหก ! น้องหกใช่หรือไม่” เสียงของเด็กผู้ชายตะโกนเรียกนางตั้งแต่ซินหยานยังขาไม่ถึงพื้น
ใบหน้าที่เคยก้มมองพื้นเพราะความกลัวก็เงยขึ้นมาทันที บนใบหน้าจิ้มลิ้มปรากฏรอยยิ้มกว้างจนตาแทบจะปิด
“พี่รอง ! ” ซินหยานรีบวิ่งลงจากรถม้าและพุ่งตัวไปกอดพี่ชายของนางไว้
การลำดับบรรดาพี่น้องนั้นจะเรียงลำดับตามลูกหลานทุกคน ต่อให้จะเป็นพี่น้องกันแต่ลำดับพี่น้องก็อาจจะไม่ติดกัน
ซินหยานมีพี่ชายพ่อแม่เดียวกันแค่คนนี้คนเดียวเท่านั้น เขาคือเฉินจงอิ้น
“ซินซิน จำพ่อได้หรือไม่” ชายวัยยี่สิบปลายๆถามเสียงทุ้ม ดวงตาของเขามีน้ำตาท่วมท้น
“ท่านพ่อ” ซินหยานหันมามองบิดาของนางน้ำตาเอ่อล้น แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยแขนจากอ้อมกอดของพี่ชาย
“เดินทางปลอดภัยนะลูก” เขาถามน้ำเสียงเอื้อเอ็นดู
“ปลอดภัยเจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับ
ทั้งสามมัวแต่กอดกันกลมจนลืมว่ายังมีชายชราอีกคนที่ยืนดูอยู่อีกมุมหนึ่ง
“ซงลั่ว” ท่านตาของซินหยานเอ่ยเรียกบิดาของนาง
“ขอรับท่านพ่อตา” ซงลั่วรับคำด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม
“เจินเจินเล่า” เขามองหานางจนทั่วก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
“เอ่อ...เจินเจินนาง....” ซงลั่วกลอกตาไปมาพยายามหาข้อแก้ตัว
ซินหยานที่ดีใจได้ไม่นานก็ต้องใจกระตุก นั่นสินะนางจะมัวมานั่งคิดมากเรื่องที่จะต้องเจอท่านแม่ของนางทำไมกัน อีกฝ่ายย่อมไม่ต้อนรับการกลับมาของขยะชิ้นนี้อยู่แล้ว
“เจินเจินคงไม่ว่างสินะ ไม่เป็นไรๆ” ชายชราโบกมือไปมาเป็นการบอกว่าให้ปล่อยเรื่องนี้ไป
“น้องหกของพี่โตขึ้นเยอะเลย อยู่ที่นู่นลำบากมากเลยใช่ไหม” จงอิ้นผละอ้อมกอดออกและจับตัวน้องสาวของเขาหมุนไปมาเพื่อสำรวจว่านางยังสมประกอบทุกประการ
“พี่รองท่านหยุดจับข้าหมุนได้แล้วข้าเวียนหัว” ซินหยานโวยวายแต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก
“เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องเลย ปล่อยลูกสาวข้าได้แล้วข้าก็คิดถึงนางเหมือนกัน” ซงลั่วโวยวายขึ้นมาบ้าง
การต้อนรับอย่างอบอุ่นของบิดาและพี่ชายทำให้ซินหยานรู้สึกอบอุ่นในใจจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ในชาติที่แล้วกว่านางจะได้กลับมาเมืองหลวงก็อีกห้าปีหลังจากนี้ กว่าจะถึงตอนนั้นพี่ชายเพียงคนเดียวก็อายุสิบหกปีแล้ว
พี่รองในวัยสิบหกปีนั้นเป็นพี่ชายที่ดี แต่ซินหยานรับรู้ได้ถึงความห่างเหินในความสัมพันธ์พี่น้องของทั้งเขาและนาง เหตุผลส่วนใหญ่ก็คงเป็นเพราะนางเองที่ปิดกั้นตัวเองจากทุกคน
“ท่านพ่อตาเข้าไปพักผ่อนข้างในก่อนเถิดขอรับ พวกเราเตรียมเรือนรับรองไว้ให้แล้ว” ซงลั่วบอกกับพ่อตาของเขา
“อืม ขอบใจนะ”
ซินหยานสังเกตได้ว่าท่านตาของนางแปลกไป เขาคงเสียใจไม่น้อยที่บุตรสาวไม่ยอมออกมาพบหน้า แต่ซินหยานรู้ดีว่าเหตุผลคืออะไร
“ไปกันซินซิน พี่กับท่านพ่อเตรียมของที่เจ้าชอบไว้ให้เต็มเลย” จงอิ้นบอกน้ำเสียงร่าเริง
“อื้ม ไปกัน”
จวนสกุลเฉินนั้นมีขนาดที่ใหญ่และแทบจะเป็นจวนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ท่านปู่ของซินหยานเป็นถึงอัครมหาเสนาบดีมีอำนาจรองมาจากโอรสสวรรค์ แล้วไหนจะกิจการมากมายของตระกูลที่สืบต่อกันมาอีก
ซินหยานยังนึกแปลกใจไม่น้อยที่ท่านลุงของนางเคยผลาญสมบัติพวกนั้นจนมันหมดสิ้นได้อย่างไรกัน
หลังจากที่ย้ายของเข้าห้องจนหมดซินหยานก็ช่วยซือเจียจัดของเข้าที่ใช้เวลาแค่หนึ่งชั่วยามทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย นางขนมาแค่ของจำเป็นและของมีค่าเท่านั้นเลยใช้เวลาไม่นาน
ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ซินหยานและซือเจียต้องหันไปมอง ซินหยานพยักหน้าซือเจียออกไปดู
“ป้ามู่หัวหน้าสาวใช้เจ้าค่ะคุณหนู” ซือเจียหันไปบอกกับคุณหนูของนาง
“ป้ามู่มาหาข้ามีธุระด่วนอันใดกัน” ซินหยานเอ่ยถามแต่ก็ยังไม่ยอมออกไปเจอหน้า
ในความทรงจำของซินหยานหญิงชราคนนี้ไม่ได้เลวร้ายมากนัก แต่ก็ไม่ใช่คนใจดี ป้ามู่มักจะดุนางอยู่บ่อยๆแต่ก็ไม่ได้รังแกนางเหมือนคนอื่น
นึกแล้วก็น่าขันคุณหนูสกุลใหญ่ที่แม้แต่บ่าวไพร่ยังกล้ารังแกคงมีแค่นางเท่านั้นในเมืองหลวงแห่งนี้
“ท่านมหาเสนาบดีสั่งไว้เจ้าค่ะว่าให้จัดหาบ่าวไพร่ไว้ให้คุณหนูหก ป้าจึงพาพวกนางมาให้ช่วยจัดของ” ป้ามู่บอกเสียงเรียบ
“ไม่จำเป็น ข้าเคยอยู่กับซือเจียแค่สองคนก็อยู่ได้” ซินหยานเอ่ยปากปฏิเสธเสียงเรียบ
ถ้ารับมาก็มีแต่จะสร้างปัญหาให้นางเพิ่มเสียมากกว่า
“เป็นคำสั่งของนายท่านเกรงว่าคุณหนูคงจะปฏิเสธไม่ได้” ป้ามู่กล่าวเสียงเข้มเพื่อตัดบท
ซือเจียหันหน้าไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อขอความเห็นจากซินหยาน ในท้ายที่สุดซินหยานก็พยักหน้ายอม
“เชิญ” ซือเจียผายมือให้พวกนางทั้งสามคนเข้ามา
ซินหยานจำหน้าคนพวกนี้ไม่ค่อยได้เสียเท่าไหร่ เพราะในชาติก่อนนางมีสาวใช้ส่วนตัวแค่ซือเจียเท่านั้น คงจะต้องรอดูไปก่อนว่าคนพวกนี้จะไว้ใจได้หรือไม่
“พวกเจ้าชื่ออะไรกันบ้างล่ะ” ซินหยานถามใบหน้าเรียบนิ่ง
เฉินซินหยานเลือกที่จะไม่แสดงอารมณ์ใดๆให้คนมาใหม่ทั้งสามได้เห็น ที่จวนแห่งนี้นางจะเชื่อใจใครง่ายๆไม่ได้
“ข้ามีนามว่ารั่วเหวย นี่น้องสาวข้าหรูเหวย และอีกคนคือหลินฮวาเจ้าค่ะ” คนที่คุกเข่าอยู่ใกล้ซินหยานที่สุดเป็นคนเอ่ยแนะนำ
รั่วเหวยนั้นดูเป็นคนมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมจนมันแทบจะล้นออกมา
หรูเหวยดูเป็นคนนิ่งๆและเย็นชา อาจจะเพราะพึ่งเจอกันครั้งแรก
คนสุดท้ายคือหลินฮวา ดูเป็นคนขี้กลัวและขี้อายนางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองซินหยาน แถมยังสั่นไปทั้งตัวเป็นลูกนกเลย
“ป้าขอตัวนะเจ้าคะ” ป้ามู่ที่ทำตามคำสั่งเสร็จก็แยกตัวออกไป
“วันนี้ไม่มีอะไรให้ทำพวกเจ้ากลับไปเถอะ” ซินหยานพูดจบก็ทิ้งตัวนั่งอีกครั้ง
“แต่พวกเรา...” รั่วเหวยกำลังจะพูดบางอย่างแต่ก็โดนขัดก่อน
“คุณหนูสั่งไม่ได้ยินหรือไง” ซือเจียบอกเสียงเข้ม นางเหมือนแม่นกที่กางปีกปกป้องลูกนกสุดกำลังทำให้ซินหยานนึกขำอยู่ในใจ ตัวก็เล็กแค่นั้นจะไปสู้อีกฝ่ายได้อย่างไร
บทส่งท้าย เป็นระยะเวลากว่าสี่ปีที่ซินหยานแต่งงานกับสามีอันเป็นที่รัก เขายังคงดีต่อนางสม่ำเสมอไม่เปลี่ยนแปร ยิ่งทวีความรักมากขึ้นเมื่อนางได้ให้กำเนิดเจ้าตัวน้อยทั้งสองคน “เจ้าก็รักแต่เจ้าใหญ่ยัยหนูรองน้อยใจแย่” คนเป็นพ่ออุ้มลูกสาวคนเล็กเอาไว้ในอ้อมอกและตระกองกอดไว้ด้วยความรักแสนทะนุถนอม “แอ้” เจ้าตัวน้อยที่อายุได้เพียงหกเดือนร้องอ้อแอ้และแย้มยิ้มให้พ่อจนเห็นเหงือกสีชมพู ดวงตากลมโตราวกับถอดแบบมารดาออกมาจ้องมองใบหน้าคมของบิดาด้วยความสงสัยใคร่รู้ “ท่านก็เอาแต่เล่นกับยัยหนูรองจนลืมเจ้าใหญ่เหมือนกันนั่นแหละ” ซินหยานหันไปมองค้อนสามีที่ชอบเข้มงวดกับบุตรชาย แต่กับบุตรสาวเขาทะนุถนอมและตามใจยิ่งกว่าพวกองค์หญิงในวังหลวงเสียอีก พอได้มาเป็นแม่คนครั้งแรกซินหยานก็คิดอะไรได้หลายๆอย่าง โดยเฉพาะเรื่องของท่านแม่ นางเคยคิดว่าที่ท่านแม่ทำไปเพราะรักแต่นั่นเป็นความคิดเพ้อฝันเข้าข้างตัวเองของนาง ความรักที่ซินหยานมีให้ลูกนั้นแตกต่างจากที่เคยได้รับจากมารดาโดยสิ้นเชิง ตอ
บทที่ 177 ครอบครัวสุขสันต์ วันนี้ถือเป็นวันพิเศษต้นวสันตฤดูแสงแดดอ่อนๆทอผ่านกิ่งไม้ ใบไม้เขียวขจีพัดไหวเบาๆตามแรงลมที่พัดโชย กลิ่นดอกไม้ที่บานสะพรั่งอบอวลในอากาศ เสียงนกร้องคลอเบา ๆ เป็นทำนองแห่งธรรมชาติ ยามเช้าหลังจากที่เรื่องเลวร้ายทั้งหมดทั้งมวลถูกกาลเวลาพัดพาออกไป ครอบครัวสกุลเฉินนั่งทานข้าวด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา เสียงพูดคุยหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ ซินหยานเฝ้ามองทุกคนด้วยใจที่รู้สึกอบอุ่นและอิ่มเอมกว่าครั้งไหนๆ นางได้ย้อนกลับมาแก้ไขทุกสิ่ง ไม่ใช่แค่ช่วยแคว้นไว้ได้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือนางสามารถช่วยทุกคนในครอบครัวเอาไว้ได้ ไม่มีใครล้มหายตายจากถึงแม้ระหว่างทางจะมีเรื่องให้ต้องล้มลุกคลุกคลานอยู่บ่อยครั้ง เพี๊ยะ ! ร่างบางตีมือของพี่ชายคนโตของบ้านที่กำนั่งแย่งน่องไก่ชิ้นสุดท้ายไป เขามองนางตาขวาง แต่เมื่อเห็นสายตาคู่คมที่จ้องมองเขาราวกับศัตรูของคนที่อยู่ข้างกายนางเจียเผิงก็ยอมปล่อยน่องไก่ชิ้นนั้นไป “หึ ถือว่ามีคนปกป้องแล้วจะรังแกข้ายังไงก็ได้หรือไง” เจียเผิงบ่นเสียงเบาไม่กล้าพูดให้อีกฝั่งได้ยิน
บทที่ 176 ไม่มีทางเอาชนะได้ “พาเสด็จพ่อของเจ้าไปที่ห้องทรงพระอักษร” ท่านน้าขององค์ชายรองกล่าวและเดินไปรอที่ห้องนั้นตามคำของตน สารสละราชสมบัติถูกวางเอาไว้พร้อมกับแต่งตั้งองค์ชายรองขึ้นแทนฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน พระองค์มองสิ่งเหล่านั้นด้วยความทอดถอนใจมิได้เกรงกลัวต่อการข่มขู่ของคนทั้งสอง คนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมายจะมาหวาดกลัวกับเรื่องแค่นี้ได้อย่างไร และทุกอย่างก็ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องมีจุดจบเช่นไร เขาไม่ใช่กษัตริย์ที่หลงมัวเมาในอำนาจห่วงก็แต่เพียงคนที่ขึ้นมาแทนที่คนต่อไปจะรักแคว้นและทำเพื่อแคว้นได้ไม่เท่าที่เขาทำ พระองค์ทรงประทับตามที่พระโอรสบอก มือก็คว้าตราประทับมาจับเอาไว้มั่น ในพระทัยก็ได้แต่ภาวนาว่าโอรสจะเปลี่ยนใจ “เจ้ามั่นใจแล้วนะว่าต้องการเช่นนี้” พระองค์ทรงใช้วาจาธรรมดากับโอรสองค์รอง ในที่นี้มีเพียงแค่พ่อกับลูกมิใช่กษัตริย์และพระโอรสผู้ยิ่งใหญ่ “ลูก...กระหม่อม” องค์ชายรองตัวสั่นและไม่กล้ากล่าวสิ่งใด “เจ้าอย่ามาพูดให้มากความ หน้าที่ของเจ้าตอนนี้คือต้องประทับสารสละราชสมบัติ
บทที่ 175 คำสารภาพใต้แสงจันทร์ ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้เพียงครึ่ง ทุกอย่างรอบกายสงบนิ่งมีเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมที่ปะทะกับต้นไม้ด้านนอก อากาศเย็นเฉียบราวกับจงใจให้ร่างบางต้องขยับตัวเข้าหาอ้อมกอดแสนอบอุ่นของเขา มีเพียงแสงไฟริบหรี่จากข้างเตียงที่ทำให้นางมองเห็นใบหน้าคมที่กำลังทำหน้าจริงจัง คำพูดที่เหมือนกับหยุดทุกสิ่งรอบกายของเขาทำให้ซินหยานแทบจะวิญญาณหลุดจากร่าง แค่เขาถามนางว่าอยากอยู่กับเขาไปทั้งชีวิตหรือไม่ในใจมันก็กู่ร้องกังวาน “ข้าพูดจริงๆนะซินหยาน” เขาเน้นย้ำคำพูดของตนเมื่อนางนิ่งเงียบไป จุดประสงค์แรกที่มาหานางนั้นไม่ได้มาเพื่อทำเรื่องนี้ แต่เมื่อได้สวมกอดนางเอาไว้เขาก็รู้ตัวทันทีว่าชีวิตเขาขาดนางไปไม่ได้อีกแล้ว หากไม่รีบก็อาจจะช้าเกินไป เขาจะปล่อยให้นางหลุดมือไปไม่ได้ “ท่านชอบข้าหรือ” ซินหยานถามด้วยสีหน้าสับสน นางรู้ตัวว่าชอบเขามาก แต่ไม่เคยนึกถึงอีกฝ่ายเลยว่าจะชอบนางเหมือนกันหรือไม่ เพราะความไม่ประสาในเรื่องความรักทำให้ซินหยานไม่รู้ว่าควรทำตัวเช่นไร คำถามง่ายๆสั้นๆแต่ทำให้เข
บทที่ 174 เบื้องหลังฝันร้าย ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เฉินซินหยานยืนอยู่ท่ามกลางห้วงแห่งภวังค์ที่ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่คุ้นเคย เสียงกระซิบคลอดังระงมรอบตัว นางหันมองไปรอบๆ แต่เห็นเพียงหมอกหนาและแสงสีจางๆ ที่ลอยล่องอย่างไม่มีทิศทาง ภาพด้านซ้ายคือข้างในของจวนสกุลเฉิน และด้านอื่นๆมีทั้งในวังและในห้องมืดๆอับชื้น เสียงกระซิบดังระงมจนซินหยานปวดหัวต้องยกมือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้าง เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางจึงเริ่มก้าวเท้าเดินหนีไปยังสถานที่ที่นางรู้สึกว่าปลอดภัยที่สุดนั่นก็คือจวนสกุลเฉิน แม้จะรู้ตัวว่าเป็นความฝันแต่ก็มิอาจปลุกตัวเองให้ตื่นได้ ทำได้เพียงหาทางออกจากห้วงแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ด้านในจวนมีสภาพคล้ายกับในชีวิตจริง เว้นแต่ในความฝันมันดูทรุดโทรมกว่ามากหากจะให้เปรียบเทียบมันเหมือนกับจวนสกุลเฉินในตอนที่ท่านปู่เริ่มล้มป่วยในกาลก่อน “เจ้าจงนำพิษนี้ไปให้ตาแก่นั่นกินแล้วข้าจะยกหนี้พนันให้เจ้าทั้งหมด” เสียงเย็นเยียบชวนขนลุกทำให้ซินหยานเดินเข้าไปใกล้ทางนั้นมากขึ้น คนสองคนยืนพ
บทที่ 173 รักที่ไม่ต้องหลบซ่อน ข่าวเรื่องการล้มป่วยหนักของท่านอัครมหาเสนาบดีถูกแพร่กระจายเป็นวงกว้าง แทบจะไม่มีใครในเมืองหลวงที่จะไม่รู้เรื่องนี้ ข่าวลือนั้นลุกลามอย่างรวดเร็ว จวนสกุลเฉินปิดประตูแน่นไม่ให้ใครเข้าออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ลูกหลานแต่ละคนถูกสั่งห้ามพบปะพูดคุยกับบุคคลภายนอกโดยเด็ดขาด มีเพียงแม่ทัพโจวที่สามารถเข้านอกออกในจวนนี้ได้ แต่สิ่งที่ทำให้ซินหยานแปลกใจคือคนสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของนาง คนสองคนที่เคยบอกว่าไม่ได้มีความรู้สึกต่อกัน และดูเหมือนคนที่ไม่ถูกกันมากกว่า ทั้งสองกำลังยืนจับมือกันอยู่ตรงหน้าร่างบาง พี่ชายของนางดูสายตาแน่วแน่จริงจังกว่าครั้งไหนๆ ริมฝีปากบางกดยิ้มด้วยความเอ็นดูทั้งคู่ “ซินซิน” เสียงเข้มเรียกน้องสาว เฉินจงอิ้นบีบมือคนข้างกายแน่นขึ้นเมื่อกำลังจะพูดความลับของทั้งสองออกไป เขาเก็บความลับนี้ไว้มานานเป็นปีและวันนี้มันก็ถึงเวลาอันเหมาะสมแล้ว “ว่าอย่างไรเจ้าคะพี่รอง” ซินหยานแสดงสีหน้าที่เป็นปกติ คนที่ควรตกใจอย่างซินหยานกลับสงบนิ่งกว่าคนที่กำล
บทที่ 145 แมวน้อย ช่วงยามเซินของวันถัดมาแสงแดดเริ่มลาลับ ซินหยานมาที่สนามแข่งม้าอีกครั้งเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยหลังจากที่การแข่งขันเมื่อวานจบลง พวกคนงานทำความสะอาดรอบบริเวณได้เป็นอย่างดี อาจจะมีบางอย่างเสียหายหรือแตกหักไปบ้างซินหยานก็สั่งให้คนนำมาเปลี่ยน “เรื่อ
บทที่ 94 หน้าที่ใหม่ รถม้าวิ่งออกมาจากจวนสกุลเฉินใช้เวลาไปนานพอสมควรจนมาถึงทางทิศใต้ของตลาดก็หยุดลง “มาปู่ช่วย” เฉินรุ่ยเซียวช่วยประคองหลานสาวลงจากรถม้า รอบด้านทั้งสี่ทิศถูกเหล่าผู้คุ้มกันนับสิบรอบไว้จนหมด เขาไม่เปิดโอกาสให้คนนอกได้เห็นหลานสาวสุดหวงของเขา
บทที่ 92 เจ้าลูกสุนัข โจวหานเฟิงก้มมองใบหน้าของสตรีที่สูงแค่ช่วงไหล่ของเขาเพื่อที่จะได้เห็นชัดๆ เวลาที่นางเบะปากมันทำให้เขาอยากจะดึงมันสักทีให้หายมันเขี้ยว “เจ้ายังไม่ได้บอกข้าเลยว่าเป็นลูกหลานสกุลใด” เขาจ้องมองปากที่เชิดรั้นขึ้นจนเกือบชิดจมูกของนางละสายตาไม่ได้
บทที่ 87 ที่ผ่านมาท่านแม่ก็ไม่เคยทำ ภายในห้องนอนมีกลิ่นสมุนไพรจางๆตลอดเวลาตั้งแต่ท่านหมอกลับไป ซือเจียที่คอยดูแลเช็ดตัวคุณหนูของนางไม่ห่าง จนซินหยานกลัวว่าซือเจียจะป่วยไปด้วยอีกคน คนอื่นๆที่รู้เรื่องก็พากันมาเยี่ยมซินหยานทั้งวันจนท่านปู่สั่งห้ามไม่ให้พวกเขามารบกวนนางอีก







