เตรียมตัวสอบ

สองคนปลายแถวเปลี่ยนทิศทางเดินตามหยางหมิงเช่อและฟางอวี่จึงมาถึงห้องประชุมก่อนคนอื่นตามมาด้วยอาจารย์ใหญ่และอาจารย์ทั้งสำนักศึกษา จากนั้นคนอื่น ๆ ก็ทยอยมา ส่วนกลุ่มของหลี่เอ้อเหลียนมาถึงเป็นลำดับสุดท้าย อาจารย์ใหญ่กวาดตามองไปทั่วทั้งห้องกล่าวขึ้น

"ไม่รักษาเวลากันเลยเรียนมากี่ปีแล้ว"

ทั้งห้องเงียบกริบไม่มีใครกล้าแก้ตัว หลี่เอ้อเหลียนได้แต่มองหยางหมิงเช่อด้วยความขุ่นเคือง มิใช่ว่าเขาไม่รู้ตัวเพียงแต่เป็นคนพูดน้อยจึงเพียงนั่งฟังอาจารย์เงียบ ๆ เท่านั้น

บัณฑิตในสำนักศึกษามาเตรียมตัวสำหรับการสอบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ทุกคนคร่ำเคร่งอ่านท่องตำรา ห้องทุกห้องเงียบกริบ ข้างนอกมีคนอยู่ตามใต้ร่มไม้บ้าง อยู่ศาลาบ้างแต่ไม่มีการส่งเสียงดัง อาจารย์ใหญ่ลู่เซียวก็คอยเดินตรวจตราตลอดเวลาบางครั้งก็คอยตอบคำถามเหล่าบัณฑิตให้เข้าใจเนื้อหาถ่องแท้มากขึ้น

หยางหมิงเช่อยังคงโดดเด่นท่ามกลางบัณฑิตเป็นร้อยคนที่จะเข้าสอบแข่งขันในรอบนี้ เป็นความหวังของอาจารย์ใหญ่และอาจารย์อีกหลายคน

"หยางหมิงเช่อเรียนเก่งที่สุดทั้งยังฉลาดล้ำลึก ดูบทกวีของเขาสิขนาดข้าเป็นอาจารย์ของเขาก็ยังต้องหันมาทบทวนตัวเอง"

อาจารย์ลู่เซียวพูดกับผู้ช่วยระหว่างกลับจากการให้คำปรึกษาแก่บัณฑิต

"เรื่องนี้อาจมีการพลิกผันเกิดขึ้นได้ขอรับท่านอาจารย์ ยังมีศิษย์จากสำนักอื่นทั่วสารทิศที่มีความสามารถไม่แพ้กัน"

เขาไม่อยากให้อาจารย์ใหญ่คาดหวังกับหยางหมิงเช่อมากเกินไป

"ข้าผ่านโลกมามาก ผ่านการเล่าเรียนและสอนมาหลายแคว้น หยางหมิงเช่อเป็นคนแรกในชีวิตที่แตกต่างจากผู้อื่นชัดเจน เขาไม่เหมือนผู้ใดแม้แต่คนเดียว ล้ำลึกแต่กล้าแกร่งบอกไม่ถูก"

อาจารย์ใหญ่ลู่เซียวยกมือลูบหนวดเคราสีขาวเบา ๆ มองไปยังเบื้องหน้า ยังจำวันแรกที่หยางหมิงเช่อมาสมัครเรียนเมื่อห้าปีก่อนได้เป็นอย่างดี ครั้งนั้นเขามากับบิดาในวัยเพียงสิบสามปี หยางเซินไม่รู้หนังสือแววตาอบอุ่นซื่อตรงแบบคนชนบททั่วไป หยางหมิงเช่อเปิดเผยตั้งแต่ครั้งแรกว่าเป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลหยาง ทว่าแววตาของเขามีความหลากหลายสุดคาดเดา ทั้งกล้าหาญ ล้ำลึก บางครั้งเย็นชาและว่างเปล่า หลายครั้งมีความเจ็บปวดเจือปนที่คนภายนอกสังเกตได้ยาก ที่สำคัญครั้งหนึ่งที่ได้สนทนากันเขามองเห็นความเหี้ยมโหดและเจ้าเล่ห์ในคราวเดียวกันเพียงชั่วพริบตาเดียว

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมาจึงจับตาดูเด็กคนนี้และเอาใจใส่เป็นพิเศษด้วยความแตกต่างจากผู้อื่น หยางหมิงเช่อไม่ไว้ใจคนนอกง่าย ๆ แม้แต่กับอาจารย์ใหญ่ ในระยะเวลาร่วมปีกว่าจะสร้างความไว้วางใจจากเขาได้ นับว่าเป็นเรื่องยากที่สุดในชีวิตของอาจารย์คนหนึ่ง

ศิษย์คนอื่น ๆ มักประจบอาจารย์แต่หยางหมิงเช่อหากไม่จำเป็นเขาจะไม่รบกวนเด็ดขาดยกเว้นมีเรื่องสงสัยที่ต้องการพบจริง ๆ

"ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้า"

อาจารย์ใหญ่ลู่เซียวบอกกับหยางหมิงเช่อหลังจากพักจากการอ่านตำราในช่วงหัวค่ำ เขาคำนับอาจารย์ด้วยความนอบน้อมจากใจจริง

"ศิษย์ยังไม่นับว่าเป็นความหวังที่ดีได้แต่จะพยายามให้ดีที่สุดขอรับ"

อาจารย์มักภูมิใจที่เขาไม่เคยโอ้อวดตนเองทั้งต่อหน้าและลับหลัง

"ขอให้เจ้าโชคดีนะ"

"ขอบคุณท่านอาจารย์"

ส่งอาจารย์เข้าห้องพักผ่อนหยางหมิงเช่อจึงกลับเข้าห้อง พบฟางอวี่นอนไขว่ห้างนับดาวอยู่ริมหน้าต่าง พอหันมาเห็นสหายเขาก็ลุกขึ้นทักทาย

"หมิงเช่อเจ้าไปไหนมาหรือ"

หยางหมิงเช่อนั่งลงตอบเสียงราบเรียบไม่สื่ออารมณ์ใด ๆ

"ไปหาอาจารย์ เจ้าไม่อ่านตำราหรือ"

ฟางอวี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

"ข้าสอบไม่ได้หรอก รอแสดงความยินดีกับเจ้าดีกว่า ข้าไม่ได้อยากเป็นขุนนางแต่แรกแล้ว"

"อืม"

เพราะฟางอวี่เพียงแค่มาเรียนเอาความรู้ไม่เคยหวังถึงตำแหน่งขุนนางใด หยางหมิงเช่อเข้าใจดีไม่ได้เซ้าซี้หรือเจ้ากี้เจ้าการสหายสนิทให้เขาลำบากใจ

"ข้าน่ะมาเรียนเพื่อรู้เอาไปต่อยอดกิจการ ความหวังจอหงวนต้องฝากไว้ที่เจ้าแล้ว"

ฟางอวี่ยิ้มแฉ่งพูดจากใจจริง หยางหมิงเช่อพูดต่อไป

"แสดงว่าเจ้าจะไม่เข้าสอบแข่งขัน"

ฟางอวี่พยักหน้ายอมรับ

"ใช่แล้ว ข้าแค่มาเป็นเพื่อนเจ้าคอยเป็นไม้กันหมาพวกก่อกวน"

หยางหมิงเช่อกระตุกยิ้ม ฟางอวี่เป็นคนที่แปลกเช่นนี้ถึงไม่มีใครคบหาเขาแต่เขาก็ไม่เคยคิดมากและยังมีความสุขในแบบของตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร บางครั้งหากหยางหมิงเช่อทำได้สักครึ่งหนึ่งของฟางอวี่ก็คงดีกว่านี้

แต่ทุกคนมีเป้าหมายในชีวิตต่างกันเขาจึงต้องตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำรา ดิ้นรนต่อสู้ให้มากขึ้น

"เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนเถิด"

ฟางอวี่รู้ว่ามันเป็นคำพูดแทนคำขอบคุณ คนปากหนักอย่างหยางหมิงเช่อก็เป็นเช่นนี้หากคนอื่นไม่เข้าใจคงขุ่นเคืองไม่น้อยทว่าฟางอวี่ไม่เคยสนใจเข้าใจสหายรักดี

ตระกูลหยาง

หยางเซินและเซียวถงปรึกษากันหลังกินข้าวมื้อเย็นเสร็จ

"พี่เซิน เจ้าว่าลูกเราจะสอบติดหรือไม่"

หากบุตรชายสอบเป็นขุนนางได้บ้านสกุลหยางคงเงียบเหงาลงไปมาก หยางเซินจับมือภรรยาปลอบใจนางให้คลายความกังวล

"ข้ามั่นใจว่าลูกทำได้ ถึงวันนั้นเราก็ต้องทำใจ"

แม้จะพูดออกไปเช่นนั้นทว่าในใจเขาก็หวั่นไหวเช่นเดียวกัน หยางหมิงเช่อมาอยู่ที่บ้านสกุลหยางตั้งแต่อายุแปดขวบ เขาเป็นเด็กชายที่ไม่พูดไม่จา ใบหน้าและแววตามีแต่ความเย็นชา กว่าทั้งคู่จะสามารถทลายกำแพงในใจของเขาได้ก็ใช้เวลาถึงสามปี เท่ากับว่าเขามีบุตรชายแท้ ๆ ได้เพียงเจ็ดปีเท่านั้น

เซียวถงเป็นสตรีที่สุภาพอ่อนโยน มีความรักและเสียสละเพื่อครอบครัว นางมอบความอบอุ่นให้หยางหมิงเช่อจนเข้าไปนั่งในใจของเขาได้สำเร็จ พอวันเวลาผ่านไปไม่กี่ปีนางต้องเสียบุตรชายที่รักไปแล้วหรือ นางซบใบหน้าลงกับไหล่ของสามี เหม่อมองขึ้นไปบนฟ้าที่มีแสงดาวระยิบระยับราวกับกำลังปลอบใจที่กำลังทุกข์ตรมของนางให้กลับมาแข็งแรง

"ข้าคงจะคิดถึงเขามาก"

เสียงของนางสั่นเครือ เด็กชายคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในครอบครัวให้นางได้ทุ่มเทความรักความเอาใจใส่จนหมดหัวใจ ยังไม่ทันได้สัมผัสกับความรักเต็มอิ่มเด็กชายที่เติบโตมาท่ามกลางความรักเต็มเปี่ยมกำลังจะจากไปไม่รู้เมื่อใดจะได้พบกัน

"หมิงเช่อเป็นเด็กดีเขาไม่มีทางลืมพวกเราแน่นอน"

หยางเซินกอดเซียวถงเอาไว้ถ่ายทอดกำลังใจสู่ตัวภรรยาที่อยู่กินกันมายี่สิบปี เมื่อนึกถึงวันที่จากลาเขาก็ใจหายไม่ต่างจากนางเช่นกัน เพราะหยางเซินมั่นใจในตัวหยางหมิงเช่อมาก เด็กคนนี้มีความมุ่งมั่นสูงมีเป้าหมายในชีวิตชัดเจนแม้จะไม่เคยเอ่ยออกมา เขาสัมผัสได้ผ่านพฤติกรรมที่แสดงออกถึงได้รับรู้ความจริงข้อนี้

เขาต้องสอบเป็นขุนนางได้สักตำแหน่งอย่างแน่นอนในราชสำนักหากไม่ใช่อันดับหนึ่ง ทว่าดูแค่ผิวเผินค่อนข้างมั่นใจว่าบุตรชายคนนี้จะคว้าตำแหน่งสูงสุดมาครอบครองได้ สิ่งนี้ที่ทำให้ภรรยาของเขาต้องเป็นกังวล มีคำพูดของใครบางคนผุดขึ้นมาในมโนสำนึกเมื่อนานมากแล้ว

"จงจำไว้ว่าต้องเลี้ยงเขาให้ดี เมื่ออายุสิบแปดปีเขาต้องสอบเป็นขุนนาง ถึงวันนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นพวกเจ้าต้องปล่อยเขาไป"