หัวปลาต้มผักดอง

ผักที่ปลูกส่วนมากเป็นที่มีระยะเวลาเก็บเกี่ยวไม่นาน วันนี้เถียนเมิ่งพาหลานสาวเก็บมาล้างและตากแดด เธอจะดองผักไว้กินในช่วงหิมะตก แต่มีผักดองบางส่วนที่ดองเอาไว้แล้ว ปลาที่หามาหลายวันถูกผ่าคว้านท้องทำความสะอาดและตากแดด 

         ในชนบทแบบนี้ไม่มีบ้านไหนมีตู้เย็นเพราะราคาเแพงและไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึง เถียนเมิ่งยังไม่ได้เตรียมของสำหรับฤดูหนาวหลายอย่างหลังจากนี้คงต้องเตรียมตัวแล้ว 

         'อาสาม!' 

         เสียงตะโกนอย่างดีใจดังขึ้นหน้าบ้าน เถียนเมิ่งวางมือจากไหดองผักชะโงกหน้าออกไปยังด้านหน้า เมื่อครู่เป็นฉินหลันที่เอ่ยเรียกและอาสามมีเพียงคนเดียว นั่นก็คือสามีของเธอ และใช่ เป็นฉินซ่งหลงสามีของเธอจริง ๆ 

         ฉินซ่งหลงได้รับจดหมายจากทางบ้านถึงเรื่องที่ภรรยาขอแยกบ้าน และกล่าวอ้างถึงลูกชายทั้งสามในอนาคตเมื่อโตขึ้นจึงให้แยกบ้าน ก่อนหน้านั้นเขาติดภารกิจสำคัญปลีกตัวออกมาไม่ได้ ที่สำคัญหากเขากลับมาก่อนเดือนธันวาคมคงไม่ได้กลับบ้านช่วงปีใหม่

         "อาสะใภ้สามคะ! อาสามกลับมาแล้วค่ะ ตอนนี้เข้าไปเก็บของในห้องอาสะใภ้สามจะเข้าไปดูไหมคะ ฉันจะทำผักดองแทนเองค่ะ" ฉินหลันเดินมาหาด้วยความตื่นเต้นเพราะอาสามกลับมาจะมีของฝากติดไม้ติดมือมาเป็นประจำ

         "ฝากด้วย" 

         เถียนเมิ่งไม่ปฏิเสธรีบล้างมือเดินไปหาสามีทันที ภายในบ้านไม่มีคนอยู่แม่ฉินพาหลานไปที่หน่วยคอมมูน มีเพียงเธอกับฉินหลันอยู่ที่บ้าน  ภายในห้องนอนมีผู้ชายผิวคล้ำร่างใหญ่ยืนอยู่เขากำลังนำของออกจากกระเป๋าเป้ลายทหาร พอรู้ตัวว่ามีคนเข้ามาในห้องเขาหันมามองทันที 

         “คุณ" เถียนเมิ่งอ้ำอึ้งอย่างคนทำตัวไม่ถูก ความรู้สึกมากมายตีพันกันไปหมด เธอพยายามพูดให้เหมือนปกติที่ผ่านมาก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

         "จะกลับมาที่บ้านทำไมไม่ส่งจดหมายมาบอกก่อนล่ะ ฉันจะได้เตรียมของเอาไว้ให้ นี่อะไรมาไม่บอกกล่าว" ปีก่อน ๆ เธอยังจำได้ว่าเขายังบอกอยู่เลย 

         "ผมไม่มีเวลาเขียนครับ" 

         เมื่อได้ยินสามีพูดเช่นนี้ เถียนเมิ่งถึงกลับปล่อยโฮออกมาอย่างรู้สึกผิด เขาไม่เคยได้พักและไม่เคยคิดที่จะหย่าต่อให้เธอรังแกครอบครัวของเขา เอาตัวเองเป็นใหญ่มากแค่ไหน ไม่รู้ว่าทำไมชาตินั้นเธอถึงได้โง่เขลาและไร้ความคิดได้ขนาดนั้น ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาพร้อมเสียงสะอื้นไห้อย่างนึกเสียใจ

         "อึก..." 

         "เถียนเมิ่ง" ฉินซ่งหลงตกใจเขาไม่เคยเห็นท่าทีภรรยาเป็นเช่นนี้มาก่อน และทำให้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูกและไม่รู้ว่าจะรับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรดี

         "คุณเป็นอะไร" 

         "ไม่มีอะไรค่ะ" ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนเอ่ยต่อ "ตอนนี้ฉันสร้างบ้านใหม่แล้ว อีกหลายเดือนกว่าจะเสร็จ" การสร้างบ้านเป็นเรื่องที่เธอต้องบอกเขาเพราะก่อนหน้านี้เธอไม่ได้บอก 

         "ทำไมถึงแยกบ้านครับ" เถียนเมิ่งมองหน้าเขาเมื่อเห็นสายตาอยากรู้จริงๆ จึงได้เอ่ยอธิบายอย่างใจเย็น

         "สามี พวกเรามีลูกชายสามคนในอนาคตเมื่อโตขึ้นต้องแต่งงาน อีกอย่างหลานสาวอีกสองบ้านไม่มีห้องนอนส่วนตัวฉันคิดว่าพวกเราแยกบ้านดีกว่า ถ้าอยู่ด้วยกันมันต้องวุ่นวายแน่ ๆ" 

         ฉินซ่งหลงยืนเงียบเขารู้ดีว่าในอนาคตบ้านของเขาจะวุ่นวาย และก่อนแต่งภรรยาเขาได้ซื้อที่ดินเอาไว้แล้ว คาดไม่ถึงว่าภรรยาของเขาจะยึดเงินเดือนของเขาไปทั้งหมด 

         "ผมเบิกเงินล่วงหน้ามาห้าร้อยหยวน" ฉินซ่งหลงเปิดกระเป๋าช่องเล็กหยิบธนบัตรขึ้นมาหลายใบ เป็นเงินหยวนทั้งหมดและยังมีคูปองสำหรับซื้อของ ก่อนยื่นให้ภรรยา

         "คุณต้องใช้เงินสร้างบ้านจำนวนมาก ถ้าไม่พอค่อยบอกผมใหม่" 

         "ทำไมคุณถึงเบิกล่วงหน้ามา ฉันมีเงินเก็บที่คุณส่งมาให้ทุกเดือนไม่เดือดร้อน" เถียนเมิ่งอดที่จะโมโหไม่ได้ในยุคสมัยนี้เงินขนาดนี้ไม่ใช่น้อย ๆ เลยทีเดียว และต้องเป็นทหารไปอีกกี่ปีถึงจะจ่ายหนี้หมด

         "คิดว่าการที่ฉันสร้างบ้านจะไม่วางแผนเอาไว้ก่อนหรือ!" 

         "ไม่ใช่ครับ เผื่อมีของต้องซื้อ" ฉินซ่งหลงเอ่ยบอก แม้ในใจจะคิดต่างก็ตาม เพราะภรรยาเขาเป็นคนขี้เกียจไม่ทำงานและยังใช้เงินเก่งจึงคิดว่าไม่น่าจะมีเงินมากพอที่จะทำการใหญ่ได้ ที่เขาทั้งหมดก็เพื่อหล่อนกับลูกทั้งนั้น

         เถียนเมิ่งมองสามี เมื่อเห็นสีหน้าและความตั้งใจของเขาจึงได้นำเงินไปเก็บไว้ ก่อนจะบอกให้สามีพักผ่อนส่วนตนเองออกไปช่วยหลานสาวทำผักดองต่อ และเย็นนี้จะทำอาหารกินร่วมกัน ผู้ช่วยของเธอคือฉินหลัน 

         ลูกชายสามของบ้านกลับมาแล้ววันนี้ สมาชิกบ้านฉินกินข้าวร่วมกัน เถียนเมิ่งทำอาหารหลายอย่างและอาหารจานหลักในวันนี้คือหัวปลาต้มผักดอง ช่วยไม่ได้ที่เมื่อเช้าเธอเพิ่งจะการทำปลาตากแห้งไปหัวปลาจึงมีเต็ม และยังมียำเนื้อปลาฟู ตุ๋นเนื้อกระต่ายที่ขอซื้อกับเพื่อนบ้าน 

         "ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว" สะใภ้ใหญ่ส่ายหน้าเมื่อเห็นอาหารในวันนี้ แม้สะใภ้สามจะเป็นคนซื้อแต่เงินที่ซื้อเป็นเงินหลายหยวน อาหารที่บ้านก็มี 

         "มันก็เป็นเงินบ้านสาม สะใภ้ใหญ่จะบ่นทำไม" เถียนเมิ่งต่อปากต่อคำ

         "อีกอย่างถ้าเธอบอกฟุ่มเฟือยก็ไม่ต้องกินก็ได้นะ ฉันไม่ได้ขอให้กินสักหน่อย"