LOGINหลังจากเฉินฮูหยินได้นำเรื่องที่บุตรสาวขอไว้ไปพูดคุยกับสามี เฉินอวี้หลันก็ได้รับเวลาหนึ่งปีในการตามหาบุรุษที่พึงใจ ซึ่งหากผ่านหนึ่งปีไปแล้วนางยังมิอาจหาบุรุษที่พึงใจได้ นางจะต้องยอมแต่งงานตามที่บิดามารดาเห็นสมควรเท่านั้น
สำหรับเฉินอวี้หลันแล้ว ข้อเสนอนี้ถือว่าเป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลย เพราะอย่างน้อยนางก็ยังมีเวลาตามหาคนที่นิสัยดีสักคนมาแต่งงานได้ โดยที่ไม่ต้องกังวลว่าบิดาจะพาบุรุษที่ไหนมาแนะนำให้นางรู้จักอีก
เรียกได้ว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขของเฉินอวี้หลันจริงๆ นางใช้เวลาอยู่กับบิดามารดา บางครั้งก็ออกไปเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนาน
จนกระทั่งวันหนึ่งที่นางถูกปลุกขึ้นมา นางก็ต้องแปลกใจเพราะผู้ที่ปลุกนางเป็นสาวใช้ที่นางไม่คุ้นหน้าคนหนึ่ง
“เสี่ยวหลินล่ะ?” เฉินอวี้หลันถามขึ้นมาขณะที่สาวใช้กำลังมัดผมให้นาง
“พี่เสี่ยวหลินป่วยเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบตามตรง “บ่าวเลยมาดูแลคุณหนูก่อน”
เฉินอวี้หลันรู้สึกหัวใจของตัวเองหล่นวูบ สังหรณ์ใจขึ้นมาอย่างประหลาด “นางป่วยเป็นอะไรหรือ?”
“ไม่แน่ใจเหมือนกันเจ้าค่ะ แต่ตัวนางร้อนมาก ปลุกเท่าไรก็ไม่รู้สึกตัวเลย”
สิ้นคำของสาวใช้ เฉินอวี้หลันก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปยังห้องพักบ่าวรับใช้ทันที โดยมีสาวใช้วิ่งตามมาด้วย เมื่อไปถึงนางก็พบเสี่ยวหลินกำลังนอนซมอยู่
“มีใครไปตามหมอหรือยัง?” หัวใจของเฉินอวี้หลันสั่นไหว ภาพของเสี่ยวหลินในตอนนี้และเสี่ยวหลินที่ตายจากนางไปเริ่มซ้อนทับกันขึ้นมาอย่างพอดิบพอดี
“ยังเลยเจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบหวั่นๆ
“เจ้ารีบไปตามหมอ” เฉินอวี้หลันออกคำสั่งพลางถกแขนเสื้อตัวเองขึ้น “ข้าจะดูแลนางเอง”
เฉินอวี้หลันลงมือต้มน้ำอุ่นด้วยตัวเอง จากนั้นนางก็นำน้ำอุ่นไปซับเหงื่อให้เสี่ยวหลินโดยไม่รังเกียจ ยิ่งเวลาผ่านไปนางก็ยิ่งมองเห็นภาพของเสี่ยวหลินที่ค่อยๆ หมดลมหายใจ แต่ก็ยังเป็นห่วงนางจนช่วงเวลาสุดท้าย
เฉินอวี้หลันเพิ่งจะตระหนักได้ว่าการมีอยู่ของนางที่ย้อนเวลามาเปลี่ยนเหตุการณ์ต่างๆ ที่เคยเกิดขึ้นนั้นส่งผลให้อนาคตเปลี่ยนแปลง การกระทำบางอย่างของนางอาจจะเร่วเวลาที่ทำให้เสี่ยวหลินป่วยก่อนเวลาที่ควรจะเป็นก็เป็นได้
“เสี่ยวหลิน เจ้าอยู่กับข้าก่อนนะ” เฉินอวี้หลันรู้สึกว่าน้ำตาของตัวเองกำลังจะไหลรินออกมา อาการของเสี่ยวหลินช่างเหมือนกับครั้งนั้นเหลือเกิน ขนาดจูป๋ายเจี่ยนตามหมอชื่อดังมายังมิอาจรักษาได้ แล้วนางในตอนนี้จะมีกำลังมากพอที่จะช่วยเหลือเสี่ยวหลินหรือเปล่า
จนกระทั่งสาวใช้คนนั้นพาท่านหมอที่อยู่ใกล้จวนแม่ทัพใหญ่ที่สุดมา เฉินอวี้หลันก็หลีกทางให้ท่านหมอดูอาการของเสี่ยวหลินทันที
สีหน้าของท่านหมอจริงจังเป็นอย่างมาก หลังจากจับชีพจรของเสี่ยวหลินไปพักหนึ่ง เขาก็ระบายลมหายใจออกมา สีหน้าดูผ่อนคลายกว่าเดิมมาก
“แม่นางเฉิน สาวใช้ของท่านแค่ถูกพิษเย็นเท่านั้น เพียงทานยาสักสองสามเทียบ แล้วก็ทำให้ร่างกายอบอุ่นก็หายแล้ว”
“ท่านวินิจฉัยถูกต้องใช่หรือไม่?” เฉินอวี้หลันไม่อยากจะเชื่อ เห็นชัดๆ ว่าเสี่ยวหลินมีอาการแบบเดียวกันกับที่ทำให้นางสิ้นใจ “ไม่ใช่ว่าโรคนี้รักษาไม่ได้หรอกหรือ?”
ท่านหมอมองดูบุตรีแม่ทัพใหญ่พักหนึ่ง “พิษเย็นนั้นเกิดจากการรับลมหนาวเป็นเวลานานติดต่อกัน ซึ่งหากนางยังคงได้รับลมหนาวเพิ่มเติม ก็อาจจะทำให้นางสิ้นใจได้ แต่ไม่ใช่โรคที่รักษาไม่ได้อย่างแน่นอน”
“แล้วอาการเช่นนี้มีโอกาสที่จะป่วยด้วยโรคอื่นหรือไม่?”
“ตั้งแต่เกิดมาข้ายังไม่เคยเห็นโรคร้ายที่แสดงอาการเช่นนี้แต่มิใช่พิษเย็นมาก่อนเลย” ท่านหมอตอบตามตรง “อีกทั้งช่วงนี้อากาศก็เย็นยิ่งกว่าปีก่อนมาก จะป่วยด้วยอาการนี้ก็ไม่แปลก”
สิ้นคำของท่านหมอ ในหัวของเฉินอวี้หลันก็ขาวโพลน นางจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าท่านหมอเขียนเทียบยาให้แล้วจากไปตั้งแต่เมื่อไร เพราะในตอนนี้สมองของนางมีแต่ภาพของจูป๋ายเจี่ยนที่ยืนอยู่ข้างหมอและบอกให้นางทำใจ จนนางได้แต่ปล่อยให้เสี่ยวหลินสิ้นใจไปอย่างทรมาน
แท้จริงแล้ว เขาโกหกนางเรื่องอาการป่วยของเสี่ยวหลินมาโดยตลอด แต่ก็ยังยิ้มให้นางราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
นางได้เห็นแล้วว่า บุรุษที่นางเคยมอบหัวใจให้นั้น แท้จริงแล้วโหดร้ายถึงเพียงใด
บางที สาเหตุที่บิดาและมารดาของนางป่วยจนสิ้นใจก็อาจจะมิใช่เรื่องบังเอิญก็ได้...
ในวันที่อากาศแจ่มใสวันหนึ่งของหมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่บริเวณชายแดนของต้าเผิง เหล่าชาวบ้านต่างก้มหน้าทำงานของตัวเองอย่างขยันขันแข็ง ส่วนเด็กๆ ที่อยู่รอบๆ ก็พากันวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน เด็กชายคนหนึ่งที่นอนเล่นอยู่บนต้นไม้ขนาดใหญ่กำลังเคลิบเคลิ้มกับบรรยากาศอันแสนอบอุ่นที่หาได้ยากถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของเด็กชายคนหนึ่งที่ตะโกนเรียกชื่อเขา “ซู่หยาง วันนี้จะมีกองทัพเดินทางมาที่นี่ เจ้าจะไปดูด้วยกันหรือไม่?” ลิ่วถงเอ่ยด้วยเสียงที่ดังพอที่จะได้ยินไปทั่วทั้งบริเวณ “ไม่ไป” เซียวซู่หยางตะโกนตอบกลับไปก่อนจะบ่นออกมา “ก็แค่มาแย่งเอาเสบียงที่พวกเราเก็บไว้เท่านั้น ไม่เห็นมีอะไรให้น่าดูเลย”
“คุณชาย ท่านจะยืนอยู่เช่นนั้นทั้งวันมิได้นะเจ้าคะ” หยิงชราผู้หนึ่งเอ่ยกับเด็กชายตัวน้อยที่ยืนเกาะขอบประตูใหญ่ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “อีกตั้งหลายวันกว่านายท่านกับฮูหยินจะกลับมา ท่านเข้าไปรอด้านในเถิดเจ้าค่ะ” จูป๋ายเจี่ยนในวัยห้าขวบเข้าใจคำพูดของหญิงชรา ดังนั้นเขาจึงยอมปล่อยมือจากประตู ก่อนจะยอมให้หญิงชราพาเขาเข้าไปยังเรือนด้านหลังแต่โดยดี ทว่าวันถัดมา หลังจากที่เขาตื่นนอนก็มายืนอยู่ที่เดิม ก่อนจะยอมกลับเข้าไปข้างในเมื่อหญิงชราเดินออกมาตามตัว กิจวัตรประจำวันของเขาเป็นเช่นนี้อยู่เกือบหนึ่งเดือน แต่บิดากับมารดาที่ไปทำการค้าที่ต่างเมืองก็ยังคงไม่ยอมกลับมาเลยแม้แต่ครั้งเดียว&
ที่ลานกว้างของจวนสกุลเซียวในเมืองอวิ๋นซี เด็กน้อยรูปร่างอ้วนกลมผู้หนึ่งกำลังวิ่งไล่จับเจ้าแมวชราที่เขาเคยเห็นมาตั้งแต่เกิดด้วยความสนุกสนาน “ฮูหยิน วันนี้คุณชายดูจะคึกคักเป็นพิเศษเลยนะเจ้าคะ” เสี่ยวหลินที่ยืนอยู่ข้างกายผู้เป็นนายกล่าวด้วยเสียงตื่นเต้น เฉินอวี้หลันที่นั่งอยูในศาลายิ้มออกมาบางๆ หลังจากนางย้ายมาอยู่เมืองอวิ๋นซีก็ผ่านมาเกือบหกปีแล้ว ดังนั้นนางจึงมีความเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นไม่น้อย “อาจจะเป็นเพราะเขารู้ว่าบิดาจะกลับมาวันนี้ก็ได้” ทันใดนั้นนางก็เห็นเด็กน้อยกระโจนเข้าไปตะครุบเจ้าแมวอ้วนที่เดินไปมาในลานกว้างอย่างคล่องแคล่ว แม้ตามตัวจะเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษใบหญ้าและเศษดิน แต่ใบหน้
หลังจากที่ย้ายเข้ามาอยู่จวนแม่ทัพสกุลเซียวเพียงแค่สามวัน เฉินอวี้หลันก็สามารถปรับตัวกับชีวิตใหม่ของนางได้แล้ว เพราะนอกจากพ่อบ้านที่นางเคยพบเมื่อครั้งก่อน จวนแห่งนี้ก็มีเพียงบ่าวรับใช้อยู่ไม่กี่คน พอรวมกับสาวใช้ที่ตามนางมาจากตระกูลเดิมแล้วก็มีคนอยู่ในจวนเพียงแค่สิบกว่าคนเท่านั้น แม้นางจะเพิ่งแต่งงานกับเขา แต่หลังจากที่นางตอบตกลงการสู่ขอของเขาเมื่อตอนนั้น ความสัมพันธ์ของเขาและนางก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว จนอาจจะเรียกได้ว่าสนิทสนมกันยิ่งกว่าสามีภรรยาบางคู่ด้วยซ้ำ เนื่องจากเซียวซู่หยางเพิ่งแต่งงาน ฝ่าบาทจึงอนุญาตให้เขาลาพักผ่อนจากหน้าที่แม่ทัพได้เจ็ดวัน ดังนั้นในช่วงเวลาเจ็ดวันนี้ ทั้งเขาและนางจึงตกลงกันว่าจะเที่ยวเมืองหลวงให้พอใจก่อนจะย้ายไปอยู่ที่เมืองอวิ๋นซีด้วยกัน&nbs
ตอนนั้นนางยังเป็นเด็กที่ชื่นชอบที่หาอะไรสนุกๆ เล่นจนดูราวกับเด็กผู้ชาย แต่น่าเสียดายที่เด็กในจวนที่อายุพอๆ กับนางถูกกำชับมาว่าอย่าล่วงเกินนาง ดังนั้นจึงไม่ค่อยจะมีใครอยากจะเล่นกับนางสักเท่าไรนัก จนกระทั่งวันหนึ่งที่บิดาพาเด็กชายคนหนึ่งกลับมาด้วย ซึ่งเด็กชายคนนั้นตัวสูงกว่านางไม่น้อย นางจึงเรียกเขาว่าพี่ชายตัวสูงแทนชื่อของเขา และดูเหมือนนางจะชินกับคำนี้จนลืมถามชื่อของเขาเสียสนิท ตลอดเวลาที่นางอยู่กับเขา เขาก็มักจะตามใจนางอยู่เสมอ ทั้งยังเล่นเป็นเพื่อนนางอย่างที่เด็กคนอื่นไม่ทำเสียด้วย นางจึงเกาะติดพี่ชายตัวสูงคนนี้แทบจะทุกวัน เหตุการณ์ที่ทำให้นางดีใจที่สุดคือนางพยายามปีนต้นไม้ที่สูงมากต้นหนึ่ง แม้สุดท้ายนา
ถึงแม้ว่าเซียวซู่หยางจะสัญญากับเฉินอวี้หลันว่าจะมาคุยเรื่องที่เขาปิดบังตัวตนไม่ยอมบอกนางหลังจากจบเรื่อง แต่เนื่องจากตอนที่เขากลับมาพบนางก็ดึกมากแล้ว อีกทั้งรัชทายาทยังบาดเจ็บสาหัสมาด้วย สุดท้ายจึงได้แต่สัญญากันว่าจะมาคุยกันอีกทีในภายหลัง แต่ผ่านมาหลายวันจนถึงตอนนี้ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้คุยกันเสียที เพราะการกบฏของโอหยางจ้าวหุยเป็นเรื่องที่ร้ายแรงและส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวง มีขุนนางน้อยใหญ่ที่เกี่ยวข้องหลายคนมาก ทำให้มีราชสำนักปั่นป่วนไม่น้อย แม้แต่เซียวซู่หยางที่ไม่ได้เกี่ยวข้องในส่วนการปกครองก็ยังมีหลายสิ่งที่ต้องจัดการ ทั้งเรื่องพูดคุยความเป็นมากับขุนนางที่มีหน้าที่ในการไต่สวน เรื่องการค้นหากองกำลังที่เหลืออยู่ของโอหยางจ้าวหุย เรื่องการนำรายชื่อของทหารที่ถูกบันทึกว่าหนีทหารกลับเข้ากองทัพ รวมไปถึงการชดใช้ให้ครอบครัวของเหล่าทหารที่เสียชีวิตไปด้วย&n







