เงื่อนไข (2)

                เมื่อเมืองอวิ๋นซีขาดเสบียง กองทัพก็อ่อนแอ เจ้าเมืองอวิ๋นซีรู้ดีว่าฝืนสู้ต่อไปก็มีแต่พ่ายแพ้ จึงตัดสินใจประกาศยอมแพ้และเปิดประตูเมือง ยอมให้กองทัพต้าเผิงเข้ามายึดเมืองแต่โดยดี

                เซียวซู่หยางประกาศให้กองทัพของแคว้นฉิงถอยกลับโดยสัญญาว่าจะไม่สังหารผู้ใด จากนั้นก็ประกาศให้กองทัพต้าเผิงนำเสบียงมาแจกจ่ายให้ชาวบ้าน เพราะเขารู้ดีว่าชาวบ้านเหล่านี้คือผู้ที่ได้รับผลกระทบจากสงครามมากที่สุด

                ข่าวการศึกของแม่ทัพแห่งกองทัพม้าศึกเซียวซู่หยางสามารถชิงหัวเมืองสำคัญของแคว้นฉิงถูกกระจายไปทั่วต้าเผิง กระทั่งฮ่องเต้ที่เคร่งเครียดกับงานในราชสำนักมาหลายวันยังยิ้มออกมา

                นับตั้งแต่ที่นางตื่นขึ้นมาในวันนั้นก็ผ่านมาสิบกว่าวันแล้ว ในตอนนี้เฉินอวี้หลันมั่นใจแล้วว่านางย้อนเวลากลับมา จากเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นภายในจวนแม่ทัพใหญ่ เหตุการณ์เหล่านี้ล้วนยืนยันว่าสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดไม่ใช่ความฝัน แต่จะเป็นสิ่งที่เคยเกิดขึ้นจริงๆ

                ในเมื่อได้โอกาสครั้งที่สองมาเช่นนี้ แม้เฉินอวี้หลันจะไม่ได้ต้องการแก้แค้นจูป๋ายเจี่ยน แต่นางก็ต้องหาวิธีป้องกันตัวไว้ หากจูป๋ายเจี่ยนมีความแค้นต่อตระกูลของนางจริงๆ นางจึงเริ่มรวบรวมข้อมูลในหัว ตั้งแต่เหตุการณ์ที่นางได้พบกับจูป๋ายเจี่ยนจนถึงช่วงเวลาที่นางถูกเขาสังหาร แต่น่าเสียดายที่หลังจากนางออกเรือน นอกจากการพบปะกับผู้สูงศักดิ์ตามงานต่างๆ แล้ว เขาก็ให้นางอยู่แต่ในจวน จนมิได้รับรู้เรื่องราวข่าวสารอะไรมากมายนัก

                หลังจากเฉินอวี้หลันผ่านพิธีปักปิ่น จวนของแม่ทัพใหญ่ก็มีแม่สื่อแวะมาเยี่ยมเยียนทุกวันไม่ขาดสาย แต่เพราะแม่ทัพใหญ่เฉินเว่ยยังคงอยู่ที่ชายแดน เฉินฮูหยินก็ไม่อยากตัดสินใจเรื่องนี้โดยไม่ผ่านการปรึกษากับสามี ทำให้เหล่าแม่สื่อได้แต่จากไปอย่างเสียดาย

                แต่ด้วยการยึดหัวเมืองอวิ๋นซีของแม่ทัพแห่งกองทัพม้าศึก และการถอยทัพของทหารแคว้นฉิง ทำให้ฮ่องเต้อนุญาตให้ทหารหลายนายได้กลับบ้านพักผ่อนสิบวัน ซึ่งรวมไปถึงแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพชายแดนอย่างเฉินเว่ยก็ได้รับการอนุญาตพิเศษนี้เช่นกัน

                การกลับบ้านครั้งนี้ของบิดาทำให้เฉินอวี้หลันประหลาดใจเป็นอย่างมาก เพราะในอนาคตนั้น นางจำได้ว่ากว่าบิดาจะได้กลับบ้านก็เป็นเวลาหลายเดือนหลังจากที่นางเข้าพิธีปักปิ่น และเป็นช่วงเวลาหลังจากมีการจัดสอบหน้าพระพักตร์ไปแล้ว

                การกลับมาของบิดาครั้งนี้ทำให้แผนการที่เฉินอวี้หลันวางไว้ผิดพลาดเต็มไปหมด จากเดิมที่นางคิดว่าจะหาข้ออ้างผลัดผ่อนไปเรื่อยๆ ไม่ยอมดูตัวก็ถูกบิดาพาบุรุษที่เข้าตามาแนะนำให้นางรู้จักเต็มไปหมด มีทั้งพ่อค้าจากต่างเมือง บุตรขุนนางที่ไม่ค่อยมีอำนาจในราชสำนัก เหล่าทหารนายกองที่อนาคตไกล จนนางได้แต่เอ่ยปฏิเสธไปตรงๆ จนรู้สึกผิดอยู่บ้างที่่ทำให้ความหวังดีของบิดาและมารดาต้องสูญเปล่า

                แม้นางจะพยายามไม่คิดแค้นจูป๋ายเจี่ยน แต่นางก็ไม่อยากเจอเหตุการณ์ถูกหักหลังแบบเดียวกับตอนแต่งงานกับจูป๋ายเจี่ยนอีกแล้ว

                หลังจากที่เฉินฮูหยินเชิญแม่สื่อคนล่าสุดกลับไป นางก็เดินกลับมาหาบุตรสาวนั่งใจลอยอยู่ อาจจะด้วยความเป็นแม่ นางจึงรู้ดีว่าบุตรสาวคิดอะไรอยู่ จึงถามออกไปตรงๆ "เจ้ายังไม่คิดจะแต่งงานหรือ?”

                "หากข้าแต่งงาน ท่านกับท่านพ่อคงจะรู้สึกเหงาไม่น้อย" เฉินอวี้หลันเลี่ยงไม่ตอบตรงๆ "ลูกอยากอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อกับท่านแม่ก่อน"

                "แต่เป็นสตรี ย่อมต้องออกเรือน หากปล่อยไว้นานเกินไปจะเป็นที่ติฉินนินทาของผู้คนได้" เฉินฮูหยินกังวลใจเรื่องนี้ไม่น้อย

                "กว่าลูกจะอายุสิบแปดก็อีกตั้งสามปี" เฉินอวี้หลันหยิบส้มที่ปอกแล้วเข้าปาก "อีกอย่างตอนนี้ลูกก็อยากอยู่กับท่านพ่อและท่านแม่ด้วย"

                "แม่รู้ว่าเจ้ายังไม่พร้อม" เฉินฮูหยินลูบหัวบุตรสาวเบาๆ "แต่เจ้าเป็นถึงบุตรีแม่ทัพใหญ่แห่งต้าเผิง เจ้าไม่กลัวว่าจะถูกราชโองการบังคับให้แต่งงานหรือ?"

                เฉินอวี้หลันอึ้งไปชั่วครู่ นางลืมคิดเรื่องราชโองการไปเสียสนิทเลย หากถูกราชโองการให้แต่งกับองค์ชายสักพระองค์ขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็ เป็นปัญหาใหญ่สำหรับนางแน่

                แม้จะมีสตรีมากมายใฝ่ฝันว่าอยากจะเป็นสนมขององค์ชายสักพระองค์เพื่อผลักดันตระกูลของตัวเอง แต่สำหรับนางที่ผ่านความตายมาครั้งหนึ่งแล้ว เรื่องเหล่านั้นช่างเล็กน้อยเสียเหลือเกิน

                เมื่อนึกถึงชะตาชีวิตของตัวเองที่เคยเกิดขึ้น น้ำตาของเฉินอวี้หลันก็ทำท่าจะไหลออกมาอีกครั้ง ต้องรีบโผเข้ากอดมารดาเพื่อให้มั่นใจว่านางไม่ได้โดดเดี่ยวอีกแล้ว

                "ช่วงนี้ดูเจ้าอ้อนน่าดูเลย" เฉินฮูหยินเอ็ดบุตรสาวเบาๆ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

                "ก็ลูกมีท่านแม่แค่คนเดียวนี่" เฉินอวี้หลันตอบเสียงอู้อี้ รู้ดีว่าจิตใจของนางในช่วงนี้อ่อนแอยิ่งนัก กระทั่งรู้สึกว่าได้รับการปลอบใจเพียงพอแล้วจึงผละออกมาจากอ้อมอกของมารดา "ท่านแม่ไม่อยากให้ลูกอยู่เป็นเพื่อนหรือ?"

                "แม่ย่อมอยากให้เจ้าอยู่กับแม่อยู่แล้ว แต่แม่มิอาจดูแลเจ้าไปได้ตลอด จึงอยากให้เจ้ามีที่พึ่งที่ดี แม่จะได้สบายใจ"

                เฉินอวี้หลันเศร้าใจไม่น้อยที่เห็นมารดารู้สึกเครียดกับเรื่องนี้ "เช่นนั้นลูกขอเวลาหาบุรุษที่ลูกพึงใจจริงๆ ได้หรือไม่"

                เฉินฮูหยินนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง หากบุตรสาวได้พบกับบุรุษที่พึงใจจริงๆ ย่อมดีกว่าให้แม่สื่อจัดการ แต่เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่นางจะตัดสินใจคนเดียวได้ "เรื่องนี้แม่ต้องคุยกับท่านพ่อของเจ้าก่อน จึงจะให้คำตอบเจ้าได้"

                เฉินอวี้หลินพยักหน้า อย่างน้อยก็พอมีหวังแล้ว