ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 7

ไม่อยากเป็นของหวงชินอ๋อง บทที่ 7

แสงแดดยามเที่ยงสาดส่องลงบนศาลาไม้ริมบึงน้ำในสวนหลังสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน กลิ่นดอกบัวและสายน้ำเย็นฉ่ำลอยอบอวลในอากาศ ใบไม้สีเขียวไหวระริกตามสายลมอ่อน ๆ เสียงนกร้องขับขานเป็นระยะ

หลินชิงหวางนั่งอยู่บนม้านั่งไม้ในศาลา มือเรียวเล็กกุมขอบชุดสีเขียวอ่อนที่นางสวมในวันหยุดงาน ผมยาวปล่อยสลวย เผยความเป็นสตรีที่นางเคยปกปิด ใบหน้าสะสวยแดงระเรื่อด้วยความเขินอายเมื่อรู้ว่าชินอ๋อง เจียหลง ชวนนางมาพบที่นี่

เจียหลงยืนพิงเสาไม้ของศาลา จ้องหลินชิงหวางด้วยความหลงใหลและท้าทาย

เขารู้ตัวตนที่แท้จริงของนางแล้ว และตั้งแต่คืนฝนตกในห้องเอกสาร ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความรัญจวนและความลับที่ไม่อาจบอกผู้ใด

“ชิงหวาง”

เจียหลงเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เดินเข้ามานั่งข้างนาง ใกล้จนหลินชิงหวางสัมผัสได้ถึงไออุ่น

นางก้มใบหน้าแดงก่ำเมื่อเขายื่นมือลูบไล้มือเรียวเล็กนางเบา ๆ

“เจ้าเขินอายข้ายิ่งนัก วันนี้ไม่มีผู้ใดรบกวนเรา”

“ท่าน… ข้าขอเพียงมาพูดคุยตามที่ท่านชวน”

นางพยายามดึงมือกลับ แต่เจียหลงจับไว้แน่น สายตาของเขาลึกล้ำ ยิ้มมุมปาก โน้มตัวเข้าใกล้จนหลินชิงหวางรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าว

“พูดคุย?” เขากล่าว หยอกล้อ “ข้าอยากรู้ว่าเจ้าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่ ในยามที่เจ้าไม่อยู่ในสำนักงาน”

มือเขาลูบคลำแขนของนางช้า ๆ ขึ้นไปจนถึงไหล่ หลินชิงหวางร่างกายร้อนผ่าว เมื่อนึกถึงการสัมผัสอันเร่าร้อนในคืนก่อน ๆ นางพยายามรักษาท่าทาง แต่ใบหน้าแดงก่ำทรยศความรู้สึก

“ข้า… ข้าเพียงทำงานของข้า”

นางตอบตะกุกตะกัก เจียหลงหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มนั้นทำให้หัวใจของหลินชิงหวางเต้นรัว

เขาโน้มตัวเข้าใกล้ยิ่งขึ้น จูบริมฝีปากของนาง หลินชิงหวางสะดุ้ง แต่ร่างกายยอมจำนนต่อความนุ่มนวลของจูบนั้น นางหลับตาลง ปล่อยให้ลิ้นของเขาตวัดไกว แลกลิ้นอย่างดูดดื่ม

“เจ้าโกหกไม่เก่งเลย ชิงหวางตัวน้อย”

เจียหลงกระซิบเมื่อถอนจูบ มือของเขาลูบคลำเอวบาง ล้วงเข้าใต้ชุดสีเขียวอ่อน สัมผัสผิวเนียนราวหยก

หลินชิงหวางครางเบา ๆ ร่างกายสั่นระริกด้วยความเขินอายและเสียวซ่าน นางพยายามผลักเขาออก แต่เจียหลงจับมือของนางไว้ กดลงบนม้านั่ง

“ท่าน… ที่นี่… มีคนเห็นได้”

หลินชิงหวางพูดด้วยเสียงกระซิบ นางมองไปรอบ ๆ กลัวว่าข้ารับใช้หรือทหารที่เดินตรวจในสวนจะเห็น แต่เจียหลงยิ้มมุมปาก มือของเขาล้วงลึกขึ้น จับกลีบเนื้อของนางผ่านผ้าบาง หลินชิงหวางสะดุ้ง ร้องออกมาเบา ๆ ร่างกายร้อนผ่าวด้วยความรัญจวน

“ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามา” เขากล่าว มือลูบคลำกลีบหวานช้าๆ จนน้ำหวานเริ่มซึมออกมา “เจ้าเป็นของข้า ชิงหวาง”

เขาโน้มตัวลง จูบซอกคอนาง ดูดดุนผิวเนียนด้วยลิ้น หลินชิงหวางครางเบา ๆ มือจิกชุดของตัวเองแน่น นางเขินอายจนตัวแดง แต่ความปรารถนาที่เขาปลุกขึ้นทำให้นางไม่อาจต้านทาน

เจียหลง มองใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความพึงพอใจ “เจ้าช่างน่ารักเมื่อเขินอาย” มือเขาลูบเอวและต้นขาของนาง “แต่ข้ายังอยากรู้… เจ้าจะยอมให้ข้ามากกว่านี้หรือไม่”

สายตาเขาท้าทาย หลินชิงหวางใจเต้นรัว นางรู้ว่าเจียหลงกำลังรุกหนัก และในศาลาริมน้ำแห่งนี้ นางกำลังจะตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาอีกครั้ง

เสียงนกร้องขับขานเป็นระยะ สร้างบรรยากาศเงียบสงบแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดของหลินชิงหวาง

นางนั่งบนม้านั่งไม้ในศาลา ชุดสีเขียวอ่อนที่สวมเผยความเป็นสตรีรัดแน่นรอบเอวบาง

“ชิงหวางตัวน้อยเจ้าจะให้ข้าสัมผัสเจ้ามากกว่านี้หรือไม่?”

หลินชิงหวางก้มหน้าลง มือจิกชุดแน่น “ท่าน… ที่นี่…” นางพูดเสียงสั่น กลัวว่าข้ารับใช้หรือทหารในสวนจะเห็น

แต่เจียหลงยิ้มมุมปาก เขาเลื่อนมือไปปลดปมผ้าคาดเอวนางช้า ๆ ละเมียดละไมราวกำลังแกะของล้ำค่า ผ้าคาดเอวหลุดออก เผยชุดชั้นในสีขาวบางที่รัดรอบเรือนร่างนวลนาง

“อย่ากลัว”

เขาพูดข้างหู มือลูบไล้แขนของนาง จูบลงบนผิวเนียนที่ข้อศอกอย่างนุ่มนวล

หลินชิงหวางสะดุ้ง ร่างกายร้อนผ่าว เขาดูดนิ้วมือนางทีละนิ้ว ลิ้นตวัดไกวสัมผัสผิวอย่างช้า ๆ หลินชิงหวางครางเบา ๆ ใบหน้าแดงก่ำยิ่งขึ้น นางพยายามดึงมือกลับ แต่เจียหลงจับไว้แน่น

เขาคุกเข่าลงข้างหน้านาง ดึงเท้าของหลินชิงหวางขึ้นวางบนตัก ปลดรองเท้าผ้าออกช้า ๆ มือลูบไล้นิ้วเท้าเรียวเล็ก แล้วก้มลงดูดนิ้วเท้าของนาง

หลินชิงหวางร้องออกมาเบา ๆ ร่างกายสั่นระริกด้วยความอับอาย

“ท่าน… อย่า…”

เสียงนางกระซิบแหบเครือ เจียหลงไม่ฟัง เขาลากลิ้นช้า ๆ ที่ข้อเท้า ไต่ขึ้นไปตามน่องขาวเนียน กลิ่นกายหวานนางทำให้เขาเกิดอาการหลงใหล

เจียหลงเลื่อนตัวขึ้น ปลดชุดชั้นนอกของหลินชิงหวางออก เผยทรวงอกที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าบาง

เขาจูบบนผิวเหนือหัวใจ ดูดดุนหัวนมข้างหนึ่งผ่านผ้าจนเปียกชุ่ม หลินชิงหวางคราง ร่างกายโค้งรับการสัมผัส มือของเขาลูบไล้หัวนมอีกข้าง บีบเคล้นเบา ๆ จนนางเสียวซ่านไปทั้งตัว

เขาจับร่างของหลินชิงหวางพลิกคว่ำลงบนม้านั่ง ผิวหลังขาวเนียนเผยออกมาในแสงแดด

เจียหลงจูบแผ่นหลังนาง เริ่มจากต้นคอ ไล่ลงไปตามแนวกระดูกสันหลัง ลิ้นของเขาลากช้า ๆ สัมผัสผิวที่สั่นระริก

หลินชิงหวางคราง มือจิกม้านั่งแน่น รู้สึกถึงความร้อนจากลมหายใจเขาที่สัมผัสผิว กลิ่นดอกบัวและสายน้ำรอบตัวไม่อาจกลบความรัญจวนในใจของนางได้

“ท่าน… ข้าอาย…”

หลินชิงหวางพูดเสียงสั่น ใบหน้าซุกกับม้านั่ง เจียหลงหัวเราะเบา ๆ มือลูบไล้บั้นท้ายกลมกลึงของนาง

“เจ้าไม่ต้องอาย” เขากล่าว “เจ้าเป็นของข้า ชิงหวาง”

เขาดูดดุนผิวที่โคนคอทิ้งรอยแดงจาง  หลินชิงหวางตัวแดงก่ำ ร่างกายร้อนผ่าว จำนนต่อสัมผัสละเมียดละไม แม้ใจจะเต็มไปด้วยความขัดเขิน

เจียหลงนั่งลงข้างนางอีกครั้ง มือลูบไล้ผมยาวสลวยของหลินชิงหวาง เขามองใบหน้าที่แดงระเรื่อด้วยความพึงพอใจ

“เจ้างดงามยิ่งนัก” เขากล่าว น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความปรารถนา “และข้ายังอยากเห็นเจ้ามากกว่านี้”

ความรัญจวนกำลังพุ่งถึงขีดสุด หลินชิงหวางนอนคว่ำ ร่างกายเปลือยเปล่าบางส่วน ผิวขาวเนียนแดงระเรือจากสัมผัสอันละเมียดละไมของชินอ๋อง

เขาจับร่างของหลินชิงหวางพลิกหงายลงบนม้านั่ง ผ้าชั้นในบางที่เหลืออยู่ถูกดึงออกช้า ๆ เผยทรวงอกเต้ากลมพอดี และกลีบร่องดอกไม้แดงระเรื่อ เปียกชุ่มด้วยน้ำหวาน หลินชิงหวาง มือยกขึ้นปิดหน้าเพื่อซ่อนความอับอาย