ตอนที่ 3

ในเวลาต่อมา

สามทุ่มกว่าๆ…

เรียมเข้านอนได้ไม่นาน เสียงจากข้างห้องก็ดังขึ้นเหมือนรู้เวลาว่าหล่อนเองก็กำลังรอฟังอย่างใจจดใจจ่อ

“อ๊า… แน่น… อูย… แน่น… ”

เป็นเสียงของน้ำขิง…

อีกแล้ว…

ได้ยินแล้วเรียมรู้สึกสะท้อนใจ ทรมานจิตใจเหลือหลาย เสียงนั้นบ่งบอกให้รู้ว่าลูกสาวของหล่อนคงรับของนอกไม่ไม่ไหว ไม่เช่นนั้นคงไม่โอดโอยออกมาเช่นนี้

“อ๊า… แน่น… เจ็บ… แน่น… งืออออ… ”

เสียงของน้ำขิงที่อยู่ห่างกันเพียงฝาห้องกั้น ทำให้เรียมรู้สึกสงสารลูกสาวขึ้นมาจับใจ

หล่อนอดคิดไม่ได้ว่าแซมเป็นฝรั่งตัวใหญ่ยักษ์ขนาดนั้น เรื่องอวัยวะสืบพันธุ์นั้นคงไม่ต้องเดาว่าจะใหญ่ยาวอลังการขนาดไหน? แต่ในความจริงคงไม่มีใครรู้ดีไปกว่าน้ำขิงกับแซม

ให้ตายเถอะ…

เสียงของลูกสาวที่ยังเล็ดลอดมาจากอีกห้องที่อยู่ติดกัน ถึงกับทำให้เรียมรู้สึกปวดมวนในช่องท้องขึ้นมาอย่างประหลาด

น้ำขิงยังคงร้องว่าแน่น… แน่น… แน่น… ราวกับว่าทั้งชีวิตของหล่อนพูดเป็นอยู่คำเดียว คลอไปกับเสียงหายใจถี่กระชั้นของแซม เสียงกระแทกกระทั้น เสียงของเนื้อกระทบเนื้ออย่างหน่วงหนักก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลง…

ที่เหลือไว้ก็เป็นเพียงเสียงสะอื้นไห้ของน้ำขิงและง่ามขาของเรียมที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำเสียว หลั่งไหลออกมาอาบชุ่มกลีบสาวของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ตอนแรกเรียมคิดเองว่าเรื่องแบบนี้น่าจะต้องใช้เวลา เพราะว่าน้ำขิงตัวเล็กๆ มาก อีกทั้งยังสดยังซิงไม่เคยต้องมือชาย ครั้งแรกก็ต้องมาเจอของใหญ่จึงเกิดปัญหาเป็นธรรมดา

แต่นี่ก็เป็นสัปดาห์มาแล้วที่ลูกสาวของหล่อนยังร้องคำเดิมออกมาซ้ำๆ

และสิ่งที่ทำให้เรียมรู้สึกผิดจนไม่อาจให้อภัยตัวเองก็เพราะตอนรุ่งเช้าหล่อนเห็นลูกสาวถึงกับเดินขาถ่างออกมาให้เห็น

“น้ำขิง… ไม่ไหวก็ไปนอนเถอะลูก ไม่ต้องช่วยงานครัวเดี๋ยวแม่ทำเอง… ”

ขณะกำลังยืนทำกับข้าวอยู่ในครัว เรียมหันมามองลูกสาวที่เดินขาถ่างอย่างเห็นได้ชัด น้ำขิงกำลังจะเข้ามาช่วยงานครัวเหมือนเช่นทุกเช้า

“ถ้างั้นหนูขอไปพักนะคะ… ”

ขณะพูดน้ำขิงเอื้อมมือข้างหนึ่งมาเท้าประตูช่วยพยุงกาย สีหน้าบ่งบอกว่าเจ็บจนเรียมรู้สึกสงสาร นึกในใจว่านี่ถถึงขั้น ‘ฉีก’ เชียวหรือ

“จ้ะ… ไปนอนพักเถอะลูก… ”

เรียมกล่าว…

แววตาเห็นใจ แม้ในใจนั้นอยากถามว่าน้ำขิงเป็นอะไรกันแน่

แต่สุดท้ายประโยคที่ติดอยู่เพียงริมฝีปากก็ถูกกลืนลงคอกลับเข้าไปเหมือนทุกครั้ง จึงไม่กล้าจะเอ่ยถามเพราะกลัวว่าคนถูกถามก็คงอายที่จะต้องอธิบายเรื่องราวบนเตียงระหว่างผัวเมีย

ในเวลาต่อมา

ตอนค่ำ…

จู่ๆ เรียมก็ได้พบกับเหตุการณ์ที่หล่อนเองก็ไม่คาดคิด เมื่อน้ำขิงหนีหายไปจากบ้าน

ที่เรียมรู้ว่าเป็นการ ‘หนี’ ก็เพราะว่ามีกระดาษโน๊ตแปะไว้ที่หน้าตู้เย็น

เขียนข้อความสั้นๆ ด้วยปากกาสีแดงเอาไว้ว่า ‘หนูไม่ไหว… ไม่ต้องห่วงนะหนูจะไปอยู่กับเพื่อนสักพัก… หนูไม่ได้รักแซม… ’

เรียมอ่านข้อความแล้วขยำกระดาษเหมือนกลัวว่าใครจะมาเห็น รู้ว่าตอนนี้งานเข้าหล่อนแน่ๆ จากนี้ไปจะบอกกับแซมยังไงว่าน้ำขิงหนีไปแล้ว