คืนแห่งการสูญเสีย(2)

“เอามือสกปรกของคุณออกไปจากคุณพ่อ ต่อให้คุณมานั่งคุกเข่าจนตายผมก็ไม่มีวันให้อภัย”

ศรัณย์เดินไปขวางแล้วก้มมอง มัสสิกาเห็นสายตานั้นแล้วก็รู้ดีว่าเขาคงเกลียดเธอมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าเขามีความสัมพันธ์อย่างไรกับคนที่เสียชีวิต

“แต่ฉันรู้สึกผิดจริงๆ นะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“คำว่าไม่ตั้งใจมันใช้สำหรับคนที่มีเหตุสุดวิสัยจริงๆ แต่สำหรับคุณมันไม่ใช่ ก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองดื่มหนัก ทำไมต้องขับรถ ทำไม ทำไมคุณต้องฆ่าแฟนผม ทำไม!”

ศรัณย์เขย่าหัวไหล่ของมัสสิกาที่นั่งอยู่จน วิภาต้องมารีบผลักออกแล้วดึงลูกสาวตัวเองมาไว้ทางด้านหลัง แต่สายตาที่ศรัณย์มองตามกลับน่ากลัวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“อย่าทำอะไรลูกฉันนะ คุณคะ ฉันเป็นแม่ของยัยมัส เรายินดีจะรับผิดชอบทุกอย่างและจ่ายค่าสินไหมทดแทนให้ เรารู้สึกผิดจริงๆ เราขอโทษค่ะ”

วิภายกสองมือขึ้นไหว้ปลกๆ กนกมองแล้วได้แต่ปลงสุดท้ายแล้วพ่อแม่ทุกคนก็ต้องปกป้องลูกของตัวเอง แต่ชายแก่ก็มองผ่านไปไม่เอ่ยตอบสิ่งใดๆ ออกมาเพราะเขาเองก็ทำใจยอมรับกับการสูญเสียครั้งนี้ไม่ได้

“พอเถอะรัน พ่อเหนื่อยเราเข้าไปหาคุณตำรวจเถอะ จะได้กลับไปรับศพยัยมนต์ที่โรงพยาบาล”

กนกเอ่ยบอกศรัณย์พร้อมกับก้าวเท้าเดินนำหน้าไป ปล่อยให้สองแม่ลูกได้แต่ยืนมอง จนกระทั่งทนายเดินกลับออกมาบอกว่าทำเรื่องประกันตัวเรียบร้อยแล้ว

“แม่คะ พ่อรู้เรื่องนี้ไหม”

ยังไม่ทันที่มัสสิกาจะก้าวขาพ้นประตูบ้านเข้าไปเลย เธอดึงแขนแม่ตัวเองไว้ แล้วเอ่ยถาม วิภากำลังจะอ้าปากถามแต่น้ำเสียงทรงพลังของประมุขของบ้านก็ดังขึ้น

“แกคิดว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ฉันจะไม่รู้เหรอ คนอย่างแกมันก็คอยสร้างแต่ปัญหาให้กับครอบครัว คราวนี้ถึงกับทำให้คนอื่นต้องตาย แกนี่มันตัวซวยจริงๆ”

“คุณคะ พูดกับลูกแรงเกินไปแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็เป็นอุบัติเหตุ ยัยมัสเองก็เสียใจมากพออยู่แล้วนะ”

“ก็เป็นเพราะคุณไง ที่คอยแต่ให้ท้ายลูก มันถึงทำตัวไม่มีประโยชน์ไปวันๆ ไม่เหมือนยัยมิณสักนิด แกเอาแบบอย่างน้องบ้างสิ อย่าสร้างแต่ปัญหาให้ฉันคอยหนักใจ”

มัสสิกาเงยหน้ามองพ่อตัวเอง ครั้งที่เท่าไรแล้วเธอก็ไม่ได้นับที่พ่อเธอคอยเปรียบเทียบเธอกับน้องสาว ไม่เคยไถ่ถามหรือเห็นเธออยู่ในสายตาสักครั้ง ตั้งแต่จำความได้เธอก็ถูกตีหรือดุด่าตลอด แต่โชคยังดีที่แม่ยังคอยปลอบใจเธอบ้าง แต่สิ่งที่เธอต้องการคือความห่วงใยจากพ่อบ้างก็เท่านั้น ใครบอกว่าพ่อแม่รักลูกเท่ากันมันไม่จริงเลยสักนิด

“ถ้ามัสเป็นลูกที่แย่ขนาดนั้น ทำไมไม่ฆ่ามัสให้ตายตั้งแต่เกิดเลยละคะ เพราะมัสเองก็ไม่ได้อยากเกิดมาเป็นลูกพ่อเหมือนกัน”

เพี๊ย!

พูดยังไม่ทันจบประโยคดีเสียด้วยซ้ำใบหน้านวลก็หันไปตามแรงฝ่ามือที่ตกกระทบบนใบหน้า พิมุกยกมือขึ้นดูพร้อมกับสลับมองหน้ามัสสิกา

“คุณ!คุณทำเกินไปแล้วนะ ยัยมันโตแล้วทำไมยังลงไม้ลงมืออยู่อีก”

วิภารีบเข้าไปยืนคั่นกลางระหว่างสองพ่อลูกแต่พิมุกมีใบหน้าเรียบเฉยต่างกับมัสสิกาที่น้ำตาไหลอาบสองแก้ม เหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอ

“ยัยมัส เป็นอะไรไหม”

วิภาจะเดินเข้าไปดูแต่มัสสิกากลับเลือกที่จะวิ่งหนีขึ้นไปบนห้องนอน ตอนนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้ค่า เป็นตัวปัญหาให้กับครอบครัวจริงๆ

เสียงสะอื้นไห้ของมัสสิกาดังออกมาจากในห้องนอนเบาๆ เธอปล่อยตัวเองให้ร้องไห้กับสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นวันนี้ ความจริงเธอควรจะเคยชินได้แล้วกับสถานการณ์แบบนี้ ใช่ว่าจะเกิดขึ้นครั้งแรกเสียหน่อย สิ่งที่เธอต้องคิดคือเธอจะไถ่โทษกับครอบครัวของคนที่เธอขับรถชนเสียชีวิตยังไง

มัสสิกาพยายามนึกเรื่องที่เกิดขึ้นแต่ก็นึกไม่ออก แต่เธอจำได้ว่าเธอดื่มอยู่กับเพื่อนสนิท เพราะฉะนั้นเพื่อนเธอก็ต้องรู้บ้างแหละว่าเธอขับรถออกมาในสภาพที่เมาจนไม่ได้สติยังไง

การที่เมาแล้วขับมันไม่ใช่นิสัยเธอเลยสักนิดคิดได้ดังนั้น มัสสิกาจึงลุกขึ้นไปควานหาโทรศัพท์แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอและก็นึกขึ้นได้ว่าเธอลืมมันไว้ในรถจึงรีบเดินลงไปเอาที่โรงรถทันที

แสงเงาวูบไหวหลังพุ่มไม้ทำให้มัสสิกาที่กำลังจะเดินเข้าบ้านต้องหยุดนิ่งเพื่อเพ่งมอง นั้นคนหรือผี เธอจะได้ทำตัวถูกหรือว่าจะเป็นวิญญาณของคนที่เธอขับรถชน

คิดได้แค่นั้นเธอถึงกับร้องออกมาด้วยความตกใจสองมือยกขึ้นพนมสวดมนต์ แล้วบอกกล่าวขอโทษว่าเธอจะไปทำบุญให้

“พี่มัส หยุด! นี่มิณเอง อย่าเสียงดัง เดี๋ยวพ่อกับแม่ได้ยิน”

มิณฑิราโผล่ออกมาจากความมืดพร้อมกับวิ่งมาเอามืออุดปากพี่สาวไว้ไม่ให้ร้องเอะอะโวยวาย แต่มัสสิกาก็สะบัดมือออก

“ไหนแม่บอกว่าแกนอนหลับไปแล้วไง ทำไมมาอยู่ตรงนี้ แต่งตัวแบบนี้ไปไหนมา”

มัสสิกามองน้องสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าที่แต่งตัวโชว์เนื้อหนังมังสาแทบจะเห็นไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว ไม่สมกับคำชมของพ่อเลยสักนิด

“ไปเที่ยวผับกับเพื่อนมา”

“แกจะสอบอยู่แล้วนะ ทำไมไม่อ่านหนังสือ ถ้าพ่อรู้ล่ะจะทำยังไง”

“โอ๊ย พี่มัสอย่ามาทำตัวเหมือนพ่อได้ปะ ลำพังแค่พ่อคนเดียวมิณก็อึดอัดจะแย่ ต้องมานั่งเล่นละครเป็นลูกที่แสนดี บางทีมิณก็อยากทำตัวไม่มีประโยชน์แบบพี่บ้าง”

มิณฑิราจีบปากจีบคอพูดจาเหน็บแนม แล้วก้มลงถอดรองเท้าส้นสูงออก หากใส่เดินในบ้านมีหวังพ่อกับแม่ได้ยินแน่ ๆ

“เดี๋ยว! นี่แกว่าฉันแล้วจะเดินลอยหน้าลอยตาขึ้นบ้านไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ”

มัสสิกาคว้าแขนของน้องสาวไว้แล้วกระชากเบาๆ จนเธอหันมา แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าก็คือมีคราบเลือดติดอยู่เสื้อเต็มไปหมด แถมตรงริมหน้าผากก็มีปลาสเตอร์ยาติดอยู่

“ตายแล้ว ยัยมิณแกไปทำอะไรมา บาดเจ็บตรงไหน แล้วนี่หัวแกไปโดนอะไรมา เจ็บมากหรือเปล่า”

“พี่มัส บอกว่าอย่าเสียงดังไง มิณไม่ได้เป็นอะไร เลือดที่เปื้อนเสื้อเลือดเพื่อนมิณเอง มันไปมีเรื่องกับโต๊ะข้างๆ เลยถูกฟาดกระบาลจนหัวแตกเลือดมันก็เลยกระเด็นมาถูกเสื้อ ส่วนแผลที่หัวน่ะ โดนพลักไปโดนขอบโต๊ะตอนที่เข้าไปห้ามไม่ให้พวกมันทะเลาะกัน พอใจยัง”

มิณฑิราพูดจบก็สะบัดแขนเล็กของพี่สาวที่เกาะกุมออกแล้วเดินหนีไป มัสสิกาได้แต่ถอนหายใจ เพราะมีเพียงแค่เธอที่รู้ว่านิสัยจริงๆ ของน้องสาวนั้นไม่ได้แสนดีหรือเรียบร้อยเหมือนคำชมที่พ่อกับแม่ชอบบอกกับใครๆ เลยสักนิด

มัสสิกาเดินตรงขึ้นบันไดกลับไปยังห้องนอน โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาของมิณฑิรานั้นแอบมองอยู่ เธอยังไม่ได้ขึ้นห้องนอนอย่างที่มัสสิกาเข้าใจ

สายตาที่มิณฑิรามองตามหลังคนเป็นพี่สาวนั้นมันช่างแฝงไปด้วยความชิงชัง เธอกำสายรองเท้าแน่น ปากแดงเม้มเข้าหากัน ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากเหมือนโล่งใจอะไรสักอย่าง แล้วก็เดินกลับไปยังห้องนอนตัวเอง

หลังจากที่กลับขึ้นมาบนห้องนอนแล้วมัสสิกากดสายโทรออก หาเพื่อนสนิทอย่างกรรณวิกา แต่กดโทรไปเท่าไรเพื่อนเธอก็ไม่รับสาย

หากพอเหลือบมองดูนาฬิกาบนฝาผนังเข็มนาฬิกาก็ชี้ว่าเป็นเวลาเกือบตีสาม ป่านนี้เพื่อนเธอคงหลับไปแล้ว

มัสสิกาจึงทำได้แค่เพียงทิ้งข้อความนัดเจอกันไว้ให้เพื่อนตอบกลับ เพราะเธอมีเรื่องด่วนที่จะคุยด้วยจริงๆ พร้อมกับนัดสถานที่และเวลาไว้ให้เรียบร้อย...