ทำตามสัญญา(2)

ไม่นานมิณฑิราก็ยกน้ำดื่มออกมาเสิร์ฟแล้วก็ปลีกตัวออกไปแบบเงียบๆ ปล่อยให้พวกผู้ใหญ่คุยกัน แม้ในใจอยากจะอยู่ฟังเพราะอยากรู้ว่าผู้ใหญ่คุยอะไรกันก็ตาม

“คุณลุงมีธุระอะไร หรือเปล่าคะถึงมาหาวิถึงที่นี่”

“ก็ไม่มีอะไร ที่ฉันมาก็เพราะว่าจะมาทำตามคำสัญญาที่ฉันเคยให้ไว้กับพ่อของเธอไว้”

“สัญญาอะไรคะ” เธอย่นคิ้วนิดหน่อย ไม่เข้าใจว่าพ่อหล่อนไปให้คำสัญญากันตอนไหน เพราะวันที่พ่อตาย ท่านก็ไม่ได้สั่งเสียอะไรไว้

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็สัญญาที่ฉันรับปากว่าจะดูแลหลานของเขาให้ดีที่สุด”

“คุณลุงหมายถึง...”

วิภาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมามากนัก แต่ชายชราก็พยักหน้ารับ ซึ่งเหมือนประโยคนั้นจะรู้กันเพียงแค่สองคนเท่านั้น ศิริณที่นั่งอยู่ข้างๆ เองก็ไม่เข้าใจความหมายก็คิดเพียงแค่ว่าเป็นสัญญาของคนเก่ารุ่นหลังเท่านั้น

“แล้วคุณลุงจะดูแลยังไงเหรอคะ ยัยมัสก็โตจนจะแต่งงานอยู่แล้ว คงไม่มีอะไรที่จะต้องเป็นห่วงหรอก”

“ก็เพราะโตจนจะแต่งงานแล้วนะสิฉันถึงมา เพื่อบอกกล่าวว่าอยากให้หลานฉันกับหนูมัสแต่งงานกัน”

วิภาถึงกับนั่งอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน แต่คนที่ตกตะลึงมากกว่าก็คือมัสสิกาที่เดินเข้ามาได้ยินประโยคนั้นพอดี

“อะไรนะคะ!”

ขาสั่นเดินเข้าไปหาโดยที่มีมิณฑิราเดินตามหลังไปห่างๆ หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้บุคคลทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า แม้จะไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใครก็ตาม

ศิริณลอบมองหญิงสาวอย่างพิจารณา ใบหน้าหวาน คิ้วปากจมูกคางโค้งรับกัน ปากนิดจมูกหน่อย มารยาทก็พอใช้ได้ มีสัมมาคารวะ สวยแบบนี้เจ้าลูกชายก็น่าจะพอรับได้อยู่หรอก

“หนูได้ยินไม่ผิดหรอก ฉันอยากให้หนูมัสแต่งงานกับหลานชายฉันเพื่อเราจะได้มาเป็นทองแผ่นเดียวกัน”

“มัสไม่แต่งหรอกค่ะ มันเป็นสัญญาที่คุณตาให้กันไว้ก็จริงแต่นี่มันก็ผ่านมานานแล้ว มัสดูแลตัวเองได้ค่ะ”

“ฉันก็ไม่ได้บีบบังคับอะไร แต่ฉันมาทำตามสัญญาก็เท่านั้น แต่หลานชายฉันเขาก็ตกปากรับคำแล้วนะว่าจะยอมแต่งงานกับหนู”

“ใช่จ้ะ ลูกป้าเขายอมแต่งแล้ว อีกอย่างแต่งกันไปอยู่กันไปก็รักกันเองแหละ”

ศิริณพูดด้วยท่าทีแบบไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด วิภาเองก็ถึงกับอึ้งไม่คาดคิดว่าลูกคนโตจะต้องมาถูกบังคับแต่งงานแบบฟ้าผ่าแบบนี้

“แต่นี้มันเป็นการคลุมถุงชนเลยนะคะ แล้วหนูกับเขาจะรักกันได้ยังไง ก็ในเมื่อเราไม่ได้รู้จักกันเลย”

สีหน้าของมัสสิกาแสดงความลำบากใจออกมาให้เห็นอย่างได้ชัด เธออยากเป็นคนเลือกชีวิตคู่ด้วยตนเองไม่ใช่ถูกคนอื่นมาบังคับแบบนี้

“ทำไมเราจะไม่รู้จักกันล่ะ เรารู้จักกันดีเลย ไม่ใช่เหรอ”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างสูงของศรัณย์เดินเข้ามาโดยมีพิมุกเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มัสสิกาเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นใคร หัวใจเธอถึงกับหล่นลงไปกองอยู่แทบเท้า

ศรัณย์แสยะยิ้มให้ ดวงตาที่เขาทอดมองมามันช่างน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูกราวกับว่าเขาพร้อมจะฉีกร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ

“คะ..คุณศรัณย์”

หญิงสาวเรียกชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น มือเรียวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่ต่างกันกับวิภาที่เบิกตากว้างเพราะเธอจำได้ว่าเขาคือคนรักของผู้หญิงที่มัสสิกาขับรถชนจนเสียชีวิต

“ขอบใจนะที่ยังจำกันได้”

เขาเดินไปทรุดตัวนั่งข้างคนศิริณ พร้อมกับจ้องมองเธอ

“นี่ลูกรู้จักกับหนูมัสด้วยเหรอ”

“รู้จักสิครับ รู้จักดีเลยล่ะ”

เขากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แตกต่างกับมัสสิกาที่เธอเอาแต่ก้มหน้า เรียวมือจิกเข้าหากันจนห้อเลือด จนมินฑิราสังเกตเห็นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ที่แน่ ๆ เธอถูกตาต้องใจชายหนุ่มรูปหล่อที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า ถ้าพี่มัสปฏิเสธที่จะแต่ง เธอเองก็พร้อมเสียสละตัวเองแต่งแทนก็ได้นะ

“ก็อย่างที่ฉันบอกไปนั้นล่ะ ฉันไม่ได้บังคับอะไรหนูเลย”

“คุณปู่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ยังไงคุณมัสสิกาก็ต้องแต่งงานกับผมด้วยความเต็มใจอยู่ดี”

ดวงตาคมกริบปราดมองไปที่มัสสิกา ก่อนจะเหลือบสายตามองไปที่พิมุกที่เอาแต่นั่งเงียบตั้งแต่เข้ามา พอเห็นสายตาที่ศรัณย์มองมาเขาก็ถึงหลบสายตานั้นทันที

“นี่แกหมายความว่ายังไง ตารัน แม่กับปู่ไม่เข้าใจ”

ศิริณหันไปมองหน้าลูกชายด้วยความงงงวย ทำไมดูท่าทางลูกชายเธอมั่นอกมั่นใจได้เพียงนั้น

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ก็แค่ผมมั่นใจแบบนั้นเอง อีกอย่างผมว่าเรากลับกันดีกว่าครับเผื่อว่าคนในครอบครัวเขามีอะไรจะต้องปรึกษากัน”

ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มสูบ แล้วยกมือไหว้ “ผมขอตัวนะครับ สวัสดีครับ”

ฐากูรเองก็หันไปบอกลาวิภา ก่อนที่ศิริณจะเดินเข้าไปพยุงแล้วทั้งคู่ก็พากันกลับไป ปล่อยให้มัสสิกานั่งหน้าเครียดคิดไม่ตก

เป็นไปไม่ได้ เธอจะแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักได้อย่างไร อีกอย่างเขาเกลียดเธออย่างกับอะไร การแต่งงานกับเขามันก็ไม่ต่างอะไรกับการตกนรกทั้งเป็นเลยสักนิด

“พวกแกทั้งสองคนขึ้นห้องไปก่อนได้ไหม พ่อมีเรื่องจะคุยกับแม่แกสักหน่อย”

คล้อยหลังที่ครอบครัวนั้นกลับไป พิมุกก็เอ่ยปากบอกลูกสาวให้ขึ้นไปบนห้องก่อน เพราะมีเรื่องอยากคุยกับวิภากันเพียงแค่สองคน

ตอนแรกมัสสิกาจะอยู่คุยด้วย แต่พอพิมุกขึ้นเสียงใส่ มิณฑิราเห็นว่าไม่ดีจึงลากพี่สาวขึ้นห้องไป ปล่อยให้พ่อกับแม่คุยกันเพียงลำพัง

[ผมไม่ได้มีตัวเลือกให้คุณพิมุกมากมายหรอกนะครับ แค่ลูกสาวคุณแต่งงานกับผม โปรเจ็กงานที่ได้ไปก็ยังคงอยู่ แค่สองปีเท่านั้นที่เราจะแต่งงานกัน ส่วนเหตุผลก็ตามที่ผมเล่าไปเลย ผมขัดใจปู่ไม่ได้ แต่ถ้าคุณเลือกที่จะปฏิเสธ คุณรู้ใช่ไหมว่าบริษัทของคุณจะเกิดอะไรขึ้น ไหนจะลูกน้องคุณอีก]

คำพูดทุกคำของศรัณย์ยังคงดังเข้ามาในโซนประสาทหู เขาจึงตัดสินใจเล่าเรื่องนี้ให้คนเป็นภรรยาฟัง

วิภาได้ยินก็ถึงกับตกใจ แม้ว่าทั้งคู่จะไม่เห็นด้วย กับเรื่องแต่งงาน แต่ก็ไม่มีทางเลือกอะไร จึงเห็นพ้องต้องกันว่าจะให้มัสสิกาแต่งงานกับศรัณย์

การแต่งงานครั้งนี้มันก็ไม่ได้ถึงกับแย่ขนาดนั้น เพราะลูกสาวเธอเองก็ได้แต่งงานกับผู้ดีมีเงิน คงมีเงินใช้อยู่ไม่น้อย แต่ก็ติดอยู่ที่ว่าลูกสาวเธอเคยขับรถชนคนรักของเขาตายนี่สิ แล้วทำไมถึงยอมแต่งงานง่ายดายนัก ใช้เหตุผลว่าปู่บังคับก็ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะว่าวันนี้ท่านก็เป็นคนพูดเองว่าไม่ได้บังคับอะไรเลยสักนิด...