ทำตามสัญญา(1)

“2ปีถ้าแกแต่งงานกับหนูมัสได้2ปี ฉันถึงจะยอมยกหุ้น20% ให้กับแก”

ฐากูรว่าพลางวางแก้วกาแฟในมือลงบนโต๊ะอาหารมื้อเช้า ทำเอาศรัณย์ถึงกับตาตื่น

“ทำไมละครับ ผมก็ยอมแต่งแล้วไง ทำไมปู่ถึงตั้งเงื่อนไขขึ้นมาอีกทีหลัง”

“แกคิดว่าฉันโง่หรือไงเจ้ารัน ฉันเป็นปู่แกไง แกก็คิดแค่จะแต่งงานให้เสร็จๆไป พอได้หุ้นบริษัทแล้วแกก็จะรีบหย่า”

ฐากูรชำเลืองมองหลานชายแล้วยิ้มมุมปาก เขาเหลือบตามองต่ำ ลงพื้นก็สมกับเป็นปู่หลานกันนั่นแหละทำอะไรก็รู้ทันกันไปหมด ยกเว้นเรื่องที่เธอเป็นผู้หญิงที่ขับรถชนคนรักเขาตายที่ปู่ไม่รู้เรื่องนี้ เพราะเขาไม่ได้เล่าให้ฟังและดูท่าทางพวกท่านก็ไม่ได้สนใจ หรือเอาง่ายๆ ก็คือพวกท่านไม่ค่อยชอบน้ำมนต์นั้นเอง

“จะหย่าช้าหรือหย่าเร็ว ยังไงผมก็ต้องหย่าอยู่ดี เพราะผมไม่ได้รักผู้หญิงคนนั้น”

“เอาล่ะ ฉันไม่อยากมานั่งเถียงกับแกเรื่องแบบนี้ ทำตามที่ฉันบอก ถ้าพร้อมเมื่อไร ฉันจะไปสู่ขอหนูมัสกับครอบครัวเขา”

พูดจบชายชราก็เดินออกไป ปล่อยให้ศรัณย์นั่งกัดฟันด้วยความโมโห ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นศัตรูเขามาตั้งแต่ชาติปางไหน ทำไมถึงตามทำลายชีวิตเขาไม่รู้จักจบสักสิ้น

“แล้วลูกจะทำยังไงต่อ ตารัน” ศิริณที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ มาตั้งนานเอ่ยถามคนเป็นลูกชาย

“จะทำอะไรได้ละครับ นอกจากทำตามเงื่อนไขที่ปู่ตั้งขึ้นมา หรือคุณแม่จะยอมให้ผมเสียหุ้นในบริษัทไป แล้วโดนปลดจากผู้บริหารไปด้วยละครับ”

“ถ้าพ่อแกยังอยู่ แม่คิดว่าเขายังพอจะช่วยพูดให้ได้”

ศิริณมีสีหน้าเศร้าลงทันทีที่พูดถึงคนเป็นสามีที่ตายไปด้วยโรคมะเร็งเมื่อหลายปีก่อน

“ไม่เอาสิครับ คุณแม่อย่าทำหน้าแบบนั้น ผมจัดการเรื่องนี้ได้ แต่ผมรบกวนคุณแม่ช่วยดูแลคนงานที่ผมให้มาตบแต่งเรือนหลังเล็กใหม่ให้หน่อยนะครับ"

“ตบแต่งใหม่ทำไมละลูก”

“ถ้าแต่งงานแล้วผมกับผู้หญิงคนนั้นจะย้ายไปอยู่เรือนหลังเล็ก จะได้ห่างหูห่างตาจากคุณปู่สักหน่อย”

ศิริณพยักหน้ารับปากกับคนเป็นลูกชายก่อนที่เจ้าตัวจะขอตัวไปทำงานเพราะสายมากแล้ว ในใจก็ยังติดสงสัยอยู่ว่าลูกชายเธอกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ เพราะปกติจะไม่ได้ยอมอะไรง่ายๆ ขนาดนี้

“พี่แดนเทพ รอมัสนานไหมคะ”

ร่างเล็กของมัสสิกาเดินเข้ามาในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ถูกตบแต่งเรียบง่าย แต่ก็ดูแพง แล้วก็ทรุดตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับแดนเทพ

“ไม่นานเลยครับพี่เองก็เพิ่งจะมาถึง”

รอยยิ้มหวานกับลักยิ้มพิมพ์ใจที่ชายหนุ่มส่งมาทำเอาใจเธอถึงกับสั่น แต่คงไม่ใช่แค่เธอหรอก เพราะกวาดสายตามองรอบข้างสาวๆ แถวนั้นก็มองผู้ชายตรงหน้าเธอด้วยแววตาหยาดเยิ้มเหมือนกัน

“มัสหิวแล้ว เราสั่งอาหารกันดีกว่าค่ะ”

มือเล็กเอื้อมไปหยิบเมนูอาหารแล้วก็เรียกเด็กเสิร์ฟมารับออเดอร์ แดนเทพลอบมองความน่ารักของผู้หญิงตรงหน้าที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด เพราะชื่ออาหารที่เธอสั่งแต่ละอย่างมีแต่ของชอบเขาทั้งนั้น ผ่านไปก็ตั้งหลายปีไม่คิดว่าเธอจะยังคงจำได้อยู่

“น้องมัสจำได้ด้วยเหรอครับว่าพี่ชอบกินอะไร”

“จำได้สิคะ พี่แดนกินอยู่ไม่กี่อย่างนี่คะ ไม่ต้มแซ่บกระดูกอ่อนก็ข้าวผัดทะเล ยิ่งไปอยู่เมืองนอกแล้วของแบบนี้ก็หากินยากขึ้น กลับมารอบนี้พี่ก็ต้องกินทุกวันให้หายอยากไปเลย”

หญิงสาวพูดจ้อไม่ได้หยุด ทั้งพูดไปแสดงท่าทางไปสร้างความเอ็นดูให้กับหมอหนุ่มได้ไม่น้อย

“จะโกรธไหมถ้าพี่จะถามเรื่องที่ เอ่อ”

แดนเทพเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เพราะมันจะเป็นการเสียมารยาทหรือเปล่าหากเขาจะถามเรื่องที่เธอเมาแล้วขับ

“เรื่องที่มัสเมา แล้วขับรถชนคนอื่นเสียชีวิตนะเหรอคะ”

หญิงสาวหน้าสลดลงนิดหน่อย เพราะบางทีก็อยากทำใจลืมเรื่องนี้แต่มันก็ไม่สามารถลืมได้เสียที

“พี่ขอโทษนะ ที่ถามเรื่องนี้”

“ไม่เป็นไรค่ะ มัสก็ต้องทำใจยอมรับเพราะมันเป็นเรื่องร้ายแรงจริงๆ ว่าแต่พี่แดนเทพรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ”

“พี่เห็นคอมเม้นต์โพสต์ขายเสื้อผ้าในเพจของน้องมัสนะ”

“นี่พี่แดนติดตามเพจมัสด้วยเหรอคะ”

“ครับ เพิ่งติดตามได้ไม่กี่วันเอง ถ้าก่อนหน้านี้ ตอนที่พี่อยู่เมืองนอกแล้วรู้ว่าน้องมัสมีเพจขายของ พี่คงได้ติดต่อเร็วกว่านี้”

ชายหนุ่มพูดแล้วคลี่ยิ้มออกมา มัสสิกาได้แต่หัวเราะเบาๆ ทั้งคู่นั่งพูดคุยกันได้ไม่นานอาหารที่สั่งไปก็ถูกนำมาวางเรียงกันบนโต๊ะ บทสนทนาจึงได้หยุดลง

ช่วงบ่ายแก่ๆ ของวัน แสงแดดจ้าที่แผดเผาจนร้อนแสบผิว วิภากำลังตระเตรียมวัตถุดิบเอาไว้เพื่อทำอาหารอยู่ ขณะที่มือง่วนอยู่กับการล้างผักสดที่เพิ่งซื้อมาเธอก็ได้ยินเสียงกุกๆ กักๆ อยู่ในบ้าน

เร็วเท่าความคิดมือก็คว้ามีดในมือขึ้นมาถือไว้เพราะวันนี้เธออยู่บ้านเพียงคนเดียว สามีออกไปทำงาน ส่วนลูกสาวคนเล็กก็ออกไปเรียนตั้งแต่เช้า

“แกเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในบ้านฉัน”

ยังไม่ทันที่จะเห็นรูปร่างใบหน้าเสียด้วยซ้ำ วิภาก็วิ่งออกไปพร้อมกับมีดที่อยู่ในมือ

“เฮ้ย!แม่ เดี๋ยว นี้หนูเอง”

“ไอ้มิณ แม่ก็นึกว่าโจร เข้าบ้านมาทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียง แล้วไหนบอกว่าไปเรียน”

มีดที่ยกขึ้นเหนือศีรษะถูกลดระดับลงเมื่อมิณฑิรารีบร้องตะโกนบอกว่าเป็นเธอเอง ก่อนจะถือขวดน้ำดื่มเดินไปนั่งตรงโซฟาที่วางอยู่ไว้ไม่ไกล

“ก็วิชาตอนบ่าย อาจารย์ยกคลาสอ่า มิณก็เลยกลับ ว่าแต่แม่เอะทำอะไรอยู่ถึงไม่รู้ว่าเป็นมิณ นี่หนูก็เข้ามาได้สักพักแล้วนะ นี่ถ้าเป็นโจรจริงๆ แม่ได้สิ้นชื่อไปแล้ว”

“ก็แม่คิดอะไรเพลินๆ ก็เลยไม่ทันได้ยินอะไรนะสิ มาก็ดีแล้วไปช่วยแม่เตรียมมื้อเย็นหน่อย อีกสักพักพ่อเขาก็คงจะมาแล้ว”

วิภาบอกลูกสาวพร้อมกับกำลังจะเดินนำหน้าเข้าไปในห้องครัว แต่ทว่าเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้นเหมือนมีคนมาหา

“เดี๋ยวมิณไปดูเองค่ะแม่”

พูดจบเด็กสาวก็วิ่งออกไป วิภาจึงเดินเข้าห้องครัวไป ไม่นานมิณฑิราก็วิ่งกลับเข้ามาพร้อมกับตะโกนเรียกคนเป็นแม่ให้ออกมา

“แม่ มีคนมาหาอ่า มิณให้รออยู่ในห้องรับแขก”

เธอชะโงกคอเข้าไปบอกคนเป็นแม่ วิภาได้แต่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ใครกันที่มาหาเธอยามนี้ อีกอย่างเพื่อนเธอที่รู้จักกันก็ย้ายไปอยู่ที่อื่นกันหมดแล้ว

วิภาวางทุกอย่างในมือแล้วสั่งให้ลูกสาวเตรียมน้ำดื่มออกไปเสิร์ฟให้แขกที่มาหา

“สวัสดี แม่วิภาจำฉันได้ไหม”

เมื่อก้าวพ้นเข้ามาในห้องรับแขก ฐากูรก็เอ่ยทักทันทีที่เห็นหน้าลูกสาวของเพื่อนสนิท วิภายืนมองหน้าอยู่สักพักหนึ่งเหมือนคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นชายชราคนนี้ที่ไหน

“ฉันเองฐากูร เพื่อนสนิทของพ่อเธอไง”

“อ่อ คุณลุงนั้นเอง สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะที่วิจำไม่ได้ เพราะมันตั้งยี่สิบกว่าปีได้แล้วที่เราไม่ได้เจอกัน”

เมื่อจำใบ้หน้าเหี่ยวย่นนั้นได้วิภาก็รีบยกมือขึ้นไหว้อย่างนอบน้อม

“ส่วนนี้แม่ศิริณ เป็นลูกสะใภ้ของฉันเอง”

ฐากูรหันไปแนะนำศิริณที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ วิภาจึงยกมือไหว้อีกครั้ง ซึ่งเธอเองก็ยกมือรับไหว้กลับด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง