สัญญาแต่หนหลัง(2)

“ปู่ครับ ปู่!”

ปากร้องตะโกนเรียกหา สายตาก็คอยสอดส่องไปทั่วบริเวณสวนหย่อม เมื่อเห็นชายชรากำลังฮัมเพลงพร้อมกับตัดแต่งกิ่งไม้อยู่ไม่ไกล เขาก็รีบสาวเท้ายาวๆ เข้าไปหา

“มีอะไรเจ้ารัน ร้องเรียกปู่มาแต่ไกล”

“จะเรื่องอะไรล่ะครับ ที่คุณแม่พูดให้ผมฟังว่าปู่จะยกหุ้นบริษัทให้ใครก็ไม่รู้ถ้าผมไม่ยอมแต่งงาน”

เขาทำหน้าไม่เข้าใจ สีหน้าดูไม่พอใจอย่างชัดเจน

“ก็ตามนั้น ก็รู้อยู่แล้วจะมาถามทำไม”

“ปู่ครับ มันไม่ต่างอะไรกับการที่ปู่คลุมถุงชนเลยนะครับ”

“แล้วฉันไปบังคับแกตรงไหน แกไม่แต่งก็ได้ แต่หุ้นต้องตกเป็นของหนูมัส”

“แต่ถ้าหุ้นนั้นตกเป็นของผู้หญิงคนนั้น ก็เท่ากับว่าเธอจะเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของธุรกิจทั้งหมดของเรานะปู่”

“ก็ใช่ไง แกก็เลือกเอาแล้วกันว่าจะแต่งหรือไม่แต่ง”

ฐากูรตอบหลานชายเพียงคนเดียวโดยที่มีท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรเลยสักนิด ศรัณย์ได้แต่ถอนหายใจ เขาอุตส่าห์บริหารบริษัทและโรงพยาบาลมากับมือจะให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้มาชุบมือเปิบไปได้ยังไง

“ผู้หญิงคนนั้นผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร ผมจะแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รักได้ยังไง”

“อยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง ไม่เห็นจะยาก อีกอย่างหนูมัส เป็นเด็กดีแล้วเพื่อนฉันก็เป็นห่วงมาก ถึงได้ฝากฝังให้ฉันดูแล”

“ด้วยการที่บังคับให้แต่งงานกับเธอนะเหรอครับ แต่แฟนผมเพิ่งเสียไปได้ไม่นานเองนะปู่ แล้วผมจะทำใจไปรักคนอื่นได้ยังไง”

“หนูน้ำมนต์เขาก็ตายไปตั้งนานแล้ว แกก็ต้องเดินหน้าต่อแล้วปล่อยวางซะ ถ้าไม่อยากเสียหุ้นบริษัทไป แกก็ต้องตัดสินใจเอาเอง”

“แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครครับ ผมยังไม่รู้จักชื่อเธอด้วยซ้ำ”

“มัสสิกา วรจินดา มันคงไม่เกินความสามารถแกใช่ไหมที่จะไปทำความรู้จัก”

พูดจบฐากูรก็หันกลับไปฮัมเพลงรดน้ำต้นไม้ต่อ ส่วนศรัณย์พอได้ยินชื่อนี้เขาถึงกับขมวดคิ้วเพราะรู้สึกว่าชื่อกับนามสกุลนี้คุ้นหูเขายิ่งนัก

เดินออกมาจากปู่ได้ไม่ไกลเขาก็ยกหูโทรศัพท์โทรบอกภวิทย์ให้สืบหาว่าผู้หญิงคนที่ปู่เขายอมยกหุ้นบริษัทตั้งมากมายให้ขนาดนั้นเป็นใครกัน

“ยิ้มกว้างขนาดนั้น มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าคะคุณ”

วิภาเอ่ยปากแซวคนเป็นสามีที่หอบแฟ้มเอกสารเข้ามาด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกคุณ ก็บริษัทเราได้รับโปรเจ็กตบแต่งภายในโรงพยาบาลกรุงเทพฯเอสอาร์ แห่งใหม่ที่ก่อสร้างที่จังหวัดเลยนะ ซึ่งครั้งนี้ผมคำนวณแล้วเราได้กำไรหลายล้านเลยนะ”

พิมุกเดินเอาแฟ้มเอกสารไปวางแล้วเอี้ยวตัวกลับมากอดคนเป็นภรรยาด้วยแววตาที่เป็นสุข

“ฉันดีใจกับคุณด้วยนะคะ ที่ได้รับความไว้วางใจจากบริษัทใหญ่ๆ ให้ช่วยงาน แสดงว่าคุณกับลูกน้องต้องฝีมือดีมากๆ ไม่งั้นเขาคงไม่จ้างหรอก”

“แน่นอนอยู่แล้ว สามีคุณเก่งจะตาย”

สองคนผัวเมียหยอกล้อกันไปมา โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าลูกสาวคนโตของบ้านกำลังเดินเข้ามา จนวิภาหันกลับมาเห็นตอนที่เธอกำลังจะก้าวขาขึ้นบันไดบ้าน

“อ้าว มัสกลับมาแล้วเหรอลูก พอดีเลยวันนี้จะได้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันสักที เดี๋ยวขึ้นไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาแล้วตามน้องลงมากินข้าวไป”

“ค่ะแม่” รับคำแม่เสร็จแล้วมัสสิกาก็รีบเดินขึ้นบ้านไป โดยที่มีสายตาของพิมุกมองตามพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ

“เมื่อไรจะหางานหาการที่มั่นคงทำสักทีก็ไม่รู้”

เสียงบ่นพึมพำของพิมุกลอยตามหลังมา ซึ่งมัสสิกาก็ได้ยินทุกคำ เธอได้แต่ถอนหายใจเบาๆ เมื่อไรพ่อเธอจะเลิกคิดได้สักทีว่าการค้าขายเป็นอาชีพที่ไม่มั่นคง เพราะดูจากรายได้ที่เธอทำยอดขายได้ก็พอมีเงินเหลือเก็บเหลือใช้ ไม่เคยต้องทำให้พวกท่านเดือดร้อนเลยสักนิด

ย้อนกลับเมื่อหลายปีก่อนพ่อมัสสิกาคาดหวังให้เธอสอบเข้าคณะศึกษาศาสตร์เพราะอยากให้เธอรับราชการครู แต่มัสสิกาก็รั้นเข้าเรียนคณะบริการการตลาดแทน เพราะช่วงนั้นเธอเริ่มขายของออนไลน์และเห็นว่าเป็นช่องทางที่หาเงินได้ค่อนข้างเยอะแล้วก็ง่ายด้วย

แต่ว่าทางเลือกที่เธอตัดสินใจครั้งนั้นทำให้ความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อนั้นต้องสะบั้นลงทะเลาะกันบ้านแทบแตก เพราะปกติแล้วตั้งแต่เด็กจนโตเธอกับพ่อก็ไม่ค่อยลงรอยกันเสียสักเท่าไร พอมาเจอเรื่องนี้เข้าจึงทำให้ความสัมพันธ์ยิ่งแย่ลงเข้าไปใหญ่

“คุณศรัณย์ครับ เรื่องที่ให้ผมไปสืบมา ผมได้เรื่องแล้วนะครับ”

ภวิทย์ที่รอเปิดประตูรถให้ศรัณย์เมื่อเขากลับมาทำงานที่บริษัทอีกครั้งหลังจากที่ผ่านมาแทบจะไม่เข้ามาทำงานเลย นอกจากว่ามีประชุมใหญ่ๆ เท่านั้น ถึงจะลากสังขารตัวเองมาได้

“เลิกเรียกฉันว่าคุณไม่ได้หรือไงวะ แกเป็นเพื่อนฉันนะ เรียกแบบนี้ทีไรรู้สึกไม่ดีทุกที”

“ไม่ได้หรอกครับ นี่คือเวลางาน แต่ถ้าเลิกงานค่อยว่ากัน”

“เออๆ ตามใจจะเรียกคุณ ท่านประธาน เจ้านาย อะไรก็เรื่องของแกว่าแต่เรื่องที่ให้ไปสืบได้เรื่องว่าไงมั่ง”

ศรัณย์ถามพร้อมกับเดินเข้าห้องทำงานแล้วหย่อนก้นลงบนเบาะนุ่มของเก้าอี้ทำงานราคาแพง

“คือว่าผู้หญิงคนนั้น เป็นลูกของคุณพิมุก เจ้าของบริษัทรับเหมาตกแต่งภายในรายย่อย ที่เราชอบเซ็นว่าจ้างให้ทำโปรเจ็กให้เราบ่อยๆ และเมื่อไม่นานมานี้ ทางฝ่ายกรรมการก็เพิ่งมีมติร่วมกันว่าให้บริษัทนี้ตกแต่งภายในโรงพยาบาลแห่งใหม่ให้เราไปครับ”

“เหรอ โลกมันจะกลมอะไรขนาดนั้น”

“โลกมันกลมยิ่งกว่านั้นอีกครับ” ภวิทย์พูดด้วยสีหน้ากังวลใจ

“หมายความว่าไง”

“ก็ผู้หญิงคนนั้น คือคนเดียวกันกับคนที่ขับรถชนคุณน้ำมนต์ครับ”

ช่วงขณะที่บอกคนเป็นเจ้านายเรื่องนี้ เหมือนปอดของเขาขาดห้วงอากาศ รู้สึกหายใจไม่เต็มอิ่มเสียสักเท่าไร

“อะไรนะ”

ดวงตาคมถึงกับเลิกขึ้น พร้อมกับดึงเอกสารประวัติของมัสสิกาออกจากมือของภวิทย์มาไล่อ่านทุกตัวอักษร สายตาจ้องไปยังรูปถ่ายของเธอที่ติดอยู่ เขาขบกรามจนขึ้นเป็นสันนูน

ยิ่งเกลียดเขากลับยิ่งต้องมามีความเกี่ยวพันกับผู้หญิงคนนี้ อยากให้เธอตายไปเสียให้พ้นๆ แต่ก็ทำไม่ได้ แล้วเรื่องอะไรเขาจะต้องยอมเสียหุ้นบริษัทที่เขาอุตส่าห์บริหารเองกับมือมาให้ผู้หญิงฆาตกรคนนั้นมาชุบมือเปิบไปล่ะ

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เรียวนิ้วยาวเคาะไปมาบนโต๊ะเหมือนคนกำลังใช้ความคิด

ภวิทย์ที่ยืนอยู่ไม่เข้าใจท่าทางที่เจ้านายแสดงออกมา เพราะเมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้ออยู่เลยที่ได้ยินว่าผู้หญิงที่ถูกปู่บังคับให้แต่งงานด้วยเป็นใคร

แต่ทว่าสีหน้ายามนี้กลับแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์นัยน์ตาสีนิลฉายแววออกมาอย่างเห็นได้ชัดว่าเจ้านายตนกำลังคิดวางแผนอะไรอยู่

ศรัณย์กระตุกยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย ในเมื่อที่ผ่านมากฎหมายไม่สามารถเอาผิดเอาผู้หญิงคนนี้เข้าคุกได้เขาเนี่ยแหละ จะเริ่มต้นเป็นบ่วงกรรมตามเป็นเงาตัวเอง

ได้ทั้งหุ้นคืน ได้ทั้งแก้แค้น ยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสองตัว