تسجيل الدخول“แม่...แม่ เอ่อ...” มันเหมือนน้ำท่วมปาก ถึงไม่เคยเห็นด้วยตาตนเอง แต่เธอก็รับรู้พฤติกรรมของมารดามาตลอด ความผิดของท่าน ยากเกินกว่าจะให้อภัยจริงๆ“พอเถอะ...เราจะลืมเรื่องที่ผ่านไปแล้วให้หมด แล้วมาทำสิ่งดีๆ ในวันนี้ และวันพรุ่งนี้ เพื่อยัยหนู”ชายหนุ่มพูดปัด เขาอยากจบเรื่องกวนใจนี่สักที เพื่อเริ่มต้นใหม่ สร้างครอบครัวที่อบอุ่น พร้อมสมบรณ์ ลบคำครหาที่เคยมี ให้บดินทร์เดชกลับมาทรงคุณค่าเหมือนเก่า“ค่ะ” ดลยารับคำ น้ำตาไหลเอ่อเธอสัญญาจากใจจริง เธอจะทำทุกสิ่ง เพื่อชดเชยความผิดที่มารดาเคยทำไว้ จะอบรมสั่งสอนบุตรสาวให้เป็นกุลสตรี เป็นผู้หญิงที่มีคุณค่า ไม่ใช่มีแต่คำครหาตามหลัง“คงต้องใช้เวลา แต่ฉันจะพยายาม”ในที่สุดสิ่งที่เขาต้องการจะทำ ก็พูดออกมาจนหมดเปลือก เป็นการเปิดใจครั้งแรก หลังเมฆหมอกของความเกลียดชังพัดผ่านเลยไป...“ดลจะทำทุกวิถีทาง แก้ไขสิ่งที่แม่เคยทำไว้ค่ะ จะล้างคราบคาวๆ ฉาวโฉ่นั่น เพื่อลูก”คำครหาคงไม่หมดไปในวันๆ เดียว คงต้องใช้เวลาอีกแสนนาน กว่าคำพูดเสียดสีนั่นจะหมดไป แต่ดลยาสัญญาเธอจะอดทน...เพื่ออนาคตของลูกๆ ที่ใช้นามสกุล ‘บดินทร์เดช’ จะไม่มีใครว่าพวกเขาต่อหน้า เมื่อเธอตั้งจะจริง เธอ
ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจช้าๆ “ฉันจะ ‘แต่งงาน’ กับเธอ” ธรรวาเปรย จริงอยู่สถานะของดลยาตอนนี้ หล่อนเป็นภรรยาเขา แต่ก็รู้แค่คนในบดินทร์เดช บุคคลภายนอกไม่มีใครรู้เรื่อง เขาอยากทำให้ถูกต้อง สมบูรณ์ เพื่อตัวเอง และลูกด้วย“คะ?” ดลยาคราง เธอสับสน และยังตามความคิดของธรรวาไม่ทัน“เราจะแต่งงานกัน รอคุณพ่อกลับมาก่อน ค่อยปรึกษาเรื่องนี้อีกที แต่ฉันอยากบอกให้เธอรู้ก่อน”เป็นการขอแต่งงานแบบทื่อๆ แนวออกเป็นการบังคับ มากกว่าวอนขอ“ไม่จำเป็นมั้งคะ ที่เป็นอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว” หญิงสาวแย้งเสียงเรียบ ดลยาไม่ได้ปรารถนาเพียงนั้น เธอขอแค่ได้อยู่ใกล้ชิดบุตรสาว ไม่ถูกอัปเปหิออกไปจากบดินทร์เดชก็พอ“แต่ฉันอยากทำให้ถูก ฉันผิดตั้งแต่เริ่ม และอยากขอโทษ” คำขอโทษจากปากผู้ชายปากแข็งที่ดลยาไม่คิดว่าจะได้ยิน เธอนิ่งอึ้ง ฟังเขาพูดต่อไปด้วยหัวใจเต้นระรัว “ไม่ว่าตอนนี้ หรือในอดีต ฉันทำให้เธอมีความทรงจำแย่ๆ ดลยา...” ธรรวามองสบนัยน์ตากลมโตของผู้หญิงที่เป็นแม่ของลูก นัยน์ตาของเขามีแววมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ตั้งใจจริง“คือ...” จู่ๆ ธรรวาก็พูดไม่ออกดื้อๆ เขากระดากปากที่จะบอกคำบางอย่าง เพราะหากถูกปฏิเสธ คงได้หน้าแหกหมอไม่รับเย็บ เมื่อตัวเอ
สาวใช้พากันเสก้มหน้าหลบ มีเสียงหัวเราะคิกคักดังอยู่รอบตัว เพราะพวกเขาดันเห็นภาพหวานชื่นของเจ้านายเข้าพอดี“ออกไปข้างนอกเถอะค่ะ ในนี้มีแต่กลิ่นเครื่องเทศ เดี๋ยวติดเสื้อผ้าคุณเข้า” เธอเอาความโกรธบังหน้า แสร้งพูดเสียงแข็งๆ แต่ใบหน้ากลับแดงจัด“เธอก็ไปด้วยสิ ไปเดินเล่นกันนะ” ชายหนุ่มเอ่ยชวน “ปล่อยให้คนอื่นทำงานบ้าง เธอทำมาทั้งวันแล้ว” ธรรวาพูดต่อด้วยสีหน้าเรียบๆ เขาเอื้อมมือดันแผ่นหลังดลยา พร้อมทั้งออกเดิน เพื่อกระตุ้นให้หญิงสาวทำตาม“สวยๆ เอาแยมใส่กระปุกให้หมดด้วยนะเดี๋ยวกลิ่นระเหยหมด” แยมกุหลาบชามใหญ่รอที่จะบรรจุลงกระปุก ดลยาร้องสั่งเธอเดินนำธรรวาไปแบบเสียไม่ได้ เมื่อชายหนุ่มใช้ร่างกายบังคับ“ไม่เหนื่อยไง ไหนจะเลี้ยงลูก ไหนจะทำงานบ้าน”สิ่งที่ดลยาทำ อยู่ใต้การมองเห็นของธรรวามาตลอด เมื่อก่อนเขาแค่นว่าเพราะอคติในใจ เวลานี้อคติเหล่านั้นจางหายไป ธรรวาจึงรู้ว่า...นี่เป็นเนื้อแท้ของดลยา เธอไม่ถือตัว ไม่เย่อหยิ่ง ทำตัวเป็นแค่คนอาศัย เสมอต้นเสมอปลาย ตั้งแต่เด็กจนโต ที่แล้วมาเพราะความชิงชังบังตา เขาจึงมองหล่อนแบบดูแคลน ค่อนคอดหล่อนทุกครั้งที่มีโอกาส“ชินแล้วค่ะ” เสียงหวานเอ่ยตอบ ยกผ้าซับน้ำลายที
ธรรวาแอบเบ้ปาก ยังไม่เจอกับตัวใครก็พูดได้...เขาเองก็อยากเห็นเหมือนกันไอ้เพื่อนเวรจะทำได้อย่างปากพูดจริงไหม? คงต้องรอดูตอนที่มันเจอคนที่เป็นเสี้ยวหนึ่งของตัว ธรรวาหรี่ตาลง เขาคิดเงียบๆ จนกระทั่งแยกย้ายกันกลับไปทำงาน“คุณดลล่ะ?”ทันทีที่เท้าแตะพื้นดินบ้านบดินทร์เดช คำถามแรกหลังสาวใช้รับกระเป๋าเอกสารจากมือไป คือการถามหาดลยา และบรรดาคนรับใช้ได้ฟังมานานหลายเดือน“อยู่ในครัวค่ะ ใครไม่รู้ค่ะ ส่งกุหลาบมาให้คุณดลช่อเบ้อเร่อ คุณดลเลยเอาไปทำแยม” สาวใช้คนเดิมป้องปากตอบคำถาม เธออมยิ้มเมื่อเจ้านายหนุ่มมีสีหน้าแปลกไป“ดอกไม้ช่อนั้น ยัยนั่นเอาไปทำแยมเหรอ?”ดอกไม้ช่อแรกที่ธรรวาส่งให้ผู้หญิงที่เป็นภรรยา เขาหวังให้หล่อนดีใจและเก็บไว้ใกล้ตัว แต่ดลยากลับเอาของแทนความในใจที่เขาส่งให้ไปทำอาหาร“คุณธรรรู้เรื่องดอกไม้ด้วยเหรอคะ?” สาวใช้หัวไวร้องถาม เพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นที่บดินทร์เดช ช่วงที่เจ้านายหนุ่มไปทำงาน เขารู้ได้ยังไงว่ามีใครบางคนส่งดอกไม้ช่อยักษ์มาให้นายสาว“กะ ก็เธอบอกเมื่อสักครู่ไง!!”ธรรวารีบตอบ เขาเสเดินหนี จากการเดินไปที่ห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาเดินเลี้ยวมุมตึก ตรงไปยังด้านหลัง จุดมุ่งหมายคือ
หนุ่มพ่อลูกอ่อน ที่กำลังกลุ้มเพราะไม่รู้จะบอก ‘รัก’ เมียแบบไหนถึงดีแอบตวัดตาให้ แต่ไม่กล้าที่จะปริปากเถียง เพราะสิ่งที่เพื่อนหนุ่มพูด ถูกต้องทุกอย่าง“เร็วๆ ล่ะ อย่ามัวช้า เดี๋ยวลูกคนที่2เกิดเสียก่อนที่พ่อ-แม่ จะเข้าใจกัน”คำพูดลอยๆ เล่นเอาธรรวาสะดุ้ง เขาชำเลืองมองเพื่อนแบบประเมิน ชานนท์พูดเหมือนรู้ว่าเขากับดลยาเพิ่งจะมีซัมติงกัน“ผมรู้น่า คุณน่ะมันหนุ่มไฟแรง...อดอยากปากแห้งมาเกือบปี มีหรือจะไม่หาทางฟาดคุณดล” ชานนท์สัพยอกซ้ำ เพื่อนหนุ่มของเขาชื่อเสียงฉาวโฉ่ เป็นหนุ่มฮอตไฟแรง แต่มาซาๆ ข่าวช่วงที่ดลยาตั้งครรภ์ เขาเองก็ไม่คิดว่าธรรวาจะยึดมั่นและครองตัวไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครได้ วันนี้เขารู้แล้ว เพราะธรรวามีใจให้กับดลยานี่เอง เขาถึงได้ประพฤติตัวเหมือนฤๅษีก็ไม่ปาน‘ไอ้แสนรู้’ชายหนุ่มพึมพำ ไม่กล้าส่งเสียงดัง กลัวเพื่อนรักจะพูดเหน็บแนมให้อายเปล่าๆ“พยายามเข้าล่ะ ผมเอาใจช่วย...คุณมีนางแก้วในมือแล้ว... อย่าปล่อยให้หลุดมือไปล่ะ”ดลยาเป็นผู้หญิงคนแรกที่ชานนท์ตกหลุมรัก เธอเพียบพร้อม เหมาะที่จะเป็นแม่ และเป็นภรรยาที่ดี หากเพื่อนของเขาตาต่ำ ไม่เก็บนางแก้วนี่ไว้ แม้เธอจะมีรอยตำหนิ ชานนท์ก็คิดว่าตนเองคง
ปิ่นยังพยายามแย้ง แม้จะเริ่มไม่แน่ใจว่าคนส่ง ต้องการส่งดอกไม้สุดสวยนี่ให้ใครกันแน่“อย่าไปสนใจเลย พี่ปิ่นมาช่วยดลปั้นขนมดีกว่า ดูสิยัยหนูชะเง้อคอมองใหญ่แล้ว”ธีรตาเลี้ยงง่าย ไม่ค่อยโยเยเหมือนเด็กอ่อนคนอื่นๆ เด็กน้อยจะสนใจทุกสิ่งรอบตัว ดวงตาใสแจ๋วคู่นั้น มอง และจดจำทุกสิ่ง อารมณ์ดี ร่าเริง และกินเก่ง เป็นเด็กที่รู้อยู่ รู้กิน เป็นที่รัก ขวัญใจของคนทั้งบ้านเสียงหัวเราะดังแว่วๆ เมื่อทุกคนช่วยกันทำขนมคนละมือละไม้ ลืมดอกไม้กับเจ้าของปริศนาไปเสียชิบ!!‘คำพูดลูกผู้ชายมีค่าดั่งทอง’คำพูดของตัวละครในจอทีวีมุมห้องสะดุดใจธรรวา เขาหันไปจ้องมอง พร้อมกับคิดตาม“แล้วไง ผู้ชายก็คน ผิดคำพูดไม่ได้หรือไงฟ่ะ!!” ชายหนุ่มพึมพำ ยกสองแขนขึ้นมาวางบนผิวโต๊ะ มือรองใต้คาง หมดความสนใจกับงานเอกสารตรงหน้า ทั้งที่เลขานุการเอามาตั้งทิ้งไว้ให้รีบเคลียร์ เมื่อเป็นเอกสารเร่งด่วนเกือบทุกแฟ้มความคิดของธรรวาล่อยลอยอยู่ในภวังค์ เขาไม่รู้ว่าตนเองควรทำยังไงดี ระหว่างดำเนินชีวิตไปแบบนี้เรื่อยๆ โดยพยายามไม่ใส่ใจกับปูมหลังของ ‘แม่ของลูก’ หรือจะทำตัวเฉยชา จนหล่อนทนไม่ไหวแล้วยอมจากไปมาคิดๆ ดูอีกที เขาเองก็ไม่ได้ต้องการแบบนั้นก







