2-ONE DAY Café

ลูน่าสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง เธอใช้ความเงียบชืดเย็นชาเป็นอาวุธเดียวในการโต้ตอบ แววตาคู่สวยนิ่งเรียบว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ทว่ายิ่งเธอแสดงท่าทีต่อต้านเช่นนั้น ไซรัสกลับยิ่งเหยียดยิ้มอย่างนึกสนุก

ชายหนุ่มรู้ดีแก่ใจ... ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมา ต่อให้เขาจะพันธนาการเธอไว้ในคฤหาสน์ ร่างกายของเธอจะเป็นของเขาจนกระทั่งตั้งครรภ์และให้กำเนิดลูกชาย แต่ ‘หัวใจ’ ของลูน่ากลับไม่เคยตกเป็นของเขาเลยสักเสี้ยวเดียว

และเหตุผลสำคัญที่เขาไม่มีโอกาสได้แตะต้องตัวเธอเลยตลอดสองปีมานี้ ก็เพราะเด็กชายเซมัสที่มักจะนอนตระกองกอดผู้เป็นแม่ไว้ไม่เคยห่าง ประกอบกับงานใต้ดินและธุรกิจบังหน้าที่ไซรัสต้องรับภาระหนัก มันจึงกลายเป็นช่องว่างที่ทำให้เขาไม่ได้เข้าใกล้เธอจริงๆ เสียที

คฤหาสน์หรูหราหลังนี้ไม่ต่างอะไรจากกรงทองคำที่กักขังเสรีภาพของเธอไว้ ลูน่าถูกสั่งห้ามออกไปทำงาน ไร้ซึ่งอิสรภาพ และไม่มีสิทธิ์ย่างเท้าออกจากคฤหาสน์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา ที่สำคัญ... ทุกฝีก้าวของเธอจะต้องตกอยู่ภายใต้สายตาคมกริบของ ‘ฟีนิกซ์’ ผู้ช่วยส่วนตัวที่ไซรัสจ้างมาเพื่อจับตาดูและรายงานความเคลื่อนไหวของเธอโดยเฉพาะ

“คืนนี้มีงานเลี้ยง... ฉันหวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง และทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี”

ไซรัสเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงทรงอิทธิพลสั่งการอย่างเด็ดขาด ก่อนจะปัดสายตาเย็นชาไปทางฟีนิกซ์ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ไม่ไกล

“พาคุณนาย... ไปช็อปปิ้ง ฉันไม่ชอบให้ภรรยาของฉันแต่งตัวเปิดเผยเกินไป”

พูดจบแค่นั้น ไซรัสก็หมุนตัวเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับ ‘เชน’ มือขวาคนสนิททันที ทิ้งมวลอากาศอึดอัดอันหนักอึ้งไว้เบื้องหลัง

ลูน่าถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเงาของสามีลับสายตาไป เธอหันไปมอง ‘พี่นีน่า’ พี่เลี้ยงสาวที่ก้าวเข้ามาช่วยอุ้มเซมัสซึ่งกำลังหลับสนิทออกจากอ้อมอกของผู้เป็นแม่ด้วยความเบามือ

“พี่นีน่า ฝากเซมัสด้วยนะคะ” ลูน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง อ่อนโยนผิดกับตอนที่อยู่ต่อหน้าไซรัสราวกับเป็นคนละคน

“ไม่ต้องห่วงค่ะคุณนาย พี่จะดูแลอย่างดี”

เมื่อนีน่ารับคำพร้อมรอยยิ้มและอุ้มเซมัสขึ้นไปยังห้องนอน ลูน่าก็หยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง160 ปรับสีหน้ากลับมานิ่งเรียบ รอยยิ้มจางๆ มลายหายไป ก่อนจะหันไปสบตากับฟีนิกซ์ที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่

“พาฉันไป ONE DAY Cafe ก่อน... ค่อยไปซื้อชุด”

“ครับ คุณนาย”

น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงความเด็ดเดี่ยวเอ่ยขึ้น ก่อนที่ร่างบางจะเดินนำออกไปขึ้นรถที่ถูกจอดเตรียมไว้ทันที โดยมีคาเฟ่แห่งนั้น... เป็นที่พักใจเดียวของเธอ

          เสียงเครื่องยนต์อันเงียบสนิททว่าทรงพละกำลังของ Rolls-Royce Phantom สีดำเงากำลังขับเคลื่อนอย่างนุ่มนวลไปตามท้องถนนที่พลุกพล่าน ลูน่านั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกติดฟิล์มมืดสนิทด้วยแววตาว่างเปล่า ความอบอ้าวและอึดอัดที่ติดมาจากคฤหาสน์เดสมอนด์ยังคงเกาะกุมอยู่ในอก

จนกระทั่งตัวรถค่อยๆ จอดสนิทลงที่หน้าคาเฟ่จุดหมายปลายทาง

ฟีนิกซ์ก้าวลงจากเบาะหน้าด้วยความรวดเร็ว เดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้ลูน่าตามหน้าที่ด้วยท่าทางนอบน้อมและสงบนิ่ง เท้าเรียวสวยก้าวลงจากรถ ลูน่าหันสายตามองผ่านบานกระจกใสของร้าน ก่อนที่หัวใจที่เคยเย็นชาจะกระตุกวูบ... เมื่อเห็นร่างสูงอันคุ้นเคยของชายหนุ่มกำลังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์

รอยยิ้มบางๆ ที่แท้จริงและออกมาจากใจ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย ลูน่าก้าวเท้าเข้าไปในร้าน เสียงกระดิ่งตรงประตูส่งเสียงกังวานเบาๆ สลัดคราบคุณนายเดสมอนด์ผู้สูงศักดิ์ทิ้งไปจนหมดสิ้น

“เอาอเมริกาโน่ใส่วิปครีมค่ะ”

เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเริงร่าและสดใส น้ำเสียงที่ไม่เคยมีใครในตระกูลเดสมอนด์เคยได้สัมผัส

ชายหนุ่มเจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นมาจากงานตรงหน้า ทันทีที่สายตาสบประสานกับเธอ รอยยิ้มอ่อนโยนอันอบอุ่นที่สามารถละลายความเย็นชาในใจของลูน่าได้เสมอ ก็จุดประกายขึ้นบนใบหน้าหวานคมคาย เขาพยักหน้ารับเบาๆ

“ได้ครับ... วันนี้ทานแบบเดิมอีกแล้วนะ”

‘นับหนึ่ง’ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทุ้มหวานชวนให้รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด

“ก็ทานแต่ร้านนี้ ถูกใจอยู่ร้านเดียวเลยนี่คะ” ลูน่าเอ่ยกลั้วหัวเราะ ก่อนจะปัดสายตามมองไปรอบๆ ร้านที่ยังคงมีผู้คนจับจองที่นั่ง

“...ว่าแต่ วันนี้ลูกค้าเยอะเหรอคะ”

“เยอะครับ...” นับหนึ่งพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะสบตาเธอตรงๆ “...แต่สำหรับลูน่า ผมมีเวลาคุยด้วยเหมือนเดิมเสมอ”

คำตอบเรียบง่ายทว่าหนักแน่นนั้น มาพร้อมกับแววตาของนับหนึ่งที่มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน... ที่ต้องซ่อนมันไว้ใต้ฐานะ 'เจ้าของคาเฟ่' กับ 'ลูกค้าคนสำคัญ'

ลูน่ายิ้มหวานออกมา ดวงตาคู่สวยส่องประกายความสุขชั่วครู่ที่ได้อยู่ใกล้เขา

“นับหนึ่งนี่... เป็นคนดีที่หนึ่งเลยจริงๆ นะคะ”

คำพูดของลูน่าที่ว่า ‘นับหนึ่งเป็นคนดีที่หนึ่ง’ มีความหมายซ่อนเล่นคำกับชื่อของเขา และแสดงถึงความรู้สึกอันบริสุทธิ์ที่ทั้งคู่มีให้กัน

          นอกกระจกบานใสของร้าน ONE DAY Cafe...

ร่างสูงใหญ่ของฟีนิกซ์ยืนสงบนิ่งอยู่ในมุมอับสายตา เขาสวมชุดสูทสากลสีดำ เรียบกริบไร้รอยย่น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวผ่านแว่นกันแดดสีชาจับจ้องเข้าไปภายในร้านอย่างไม่คลาดสายตา

ฟีนิกซ์ทำงานให้ตระกูลเดสมอนด์มานานพอที่จะรู้ว่า ผู้หญิงทุกคนที่เข้าหาไซรัสมักจะมีแววตาแห่งความโลภ หวังเงินทอง อิทธิพล หรือยศถาบรรดาศักดิ์ แต่สำหรับ ลูน่า... เธอแตกต่างออกไปสิ้นเชิง

ตลอดสองปีที่เขาได้รับหน้าที่เป็นสายตาให้ไซรัส คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของคุณนายเดสมอนด์คนนี้ ฟีนิกซ์เห็นเพียงหญิงสาวที่ไร้ชีวา ดวงตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก เธอเหมือนดวงวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในคฤหาสน์หรูหรา

ทว่า... ภาพตรงหน้าในยามนี้กลับทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเบาๆ

รอยยิ้มหวานที่ออกมาจากใจ แววตาสดใสส่องประกายเป็นประกาย และเสียงหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติของลูน่า... เธอไม่เคยมีสิ่งเหล่านี้ยามอยู่ต่อหน้าไซรัสเลยสักครั้ง

ชายเจ้าของร้านกาแฟรูปร่างสูงชะลูดราว188คนนั้น เพียงแค่ยืนคุยและยิ้มให้เธออย่างนุ่มนวล กลับสามารถปลุกชีวิตที่ตายไปแล้วของลูน่าให้ฟื้นคืนมาได้อย่างน่าประหลาด

ฟีนิกซ์เม้มริมฝีปากแน่น สัญชาตญาณมืออาชีพบอกเขาว่าบรรยากาศระหว่างสองคนนี้ไม่ปกติ มันไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ระหว่างลูกค้ากับเจ้าของร้าน แต่มันเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและเงียบเชียบ...

ครืด... ครืด...

แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋าเสื้อสูทดึงสติของฟีนิกซ์กลับมา หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

‘ไซรัส เดสมอนด์’

ฟีนิกซ์กดรับสายทันทีด้วยน้ำเสียงนอบน้อมและราบเรียบ

“ครับ นายท่าน”

(“อยู่ไหน”)

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิดและเต็มไปด้วยอำนาจดังมาจากปลายสาย ไซรัสโทรมาเช็กความเคลื่อนไหวของลูน่าเช่นนี้ทุกวัน ประหนึ่งความระแวงและแรงหึงหวงไร้ที่มามันสลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเขา

(“คุณนายทำอะไรอยู่... อยู่กับใคร”)

ฟีนิกซ์ปัดสายตากลับไปมองผ่านกระจกใสอีกครั้ง เห็นลูน่ากำลังรับแก้วกาแฟจากมือของนับหนึ่ง ปลายนิ้วของทั้งคู่แตะกันเบาๆ ชั่วครู่ ก่อนที่ลูน่าจะส่งรอยยิ้มอย่างมีความสุขส่งไปให้ชายหนุ่มคนนั้น

“คุณนายอยู่ที่ ONE DAY Cafe ครับ นายท่าน" ฟีนิกซ์ตอบเสียงนิ่ง ไร้ซึ่งความลนลาน “กำลังสั่งกาแฟ ก่อนที่จะเดินทางไปร้านเสื้อผ้าตามสั่งครับ”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงลมหายใจหนักๆ ของไซรัสลอยมาตามสาย ราวกับเขากำลังจับสังเกตสิ่งผิดปกติ

(“คาเฟ่นั้นอีกแล้วงั้นเหรอ... ไปบ่อยเป็นปีๆ”)

“คุณนายบอกว่าเป็นร้านประจำที่รสชาติถูกปากครับ” ฟีนิกซ์เว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมืออาชีพเพื่อกลบเกลื่อนความสงสัยของผู้เป็นเจ้านาย

“ไม่มีอะไรผิดปกติครับ มีเพียงเจ้าของร้านคอยบริการตามปกติ”

(“เหอะ... เฝ้าดูไว้ให้ดีอย่าให้คลาดสายตา”) ไซรัสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงเค้นฟันดังลอดออกมา

(“อย่าให้คุณนายสร้างเรื่อง หรือทำอะไรที่ทำให้ฉันเสียหน้า... แค่นี้ก็จองหองใส่ฉันมากพอแล้ว”)

“ครับ... นายท่าน”

สายถูกตัดไปในทันที ฟีนิกซ์ลดโทรศัพท์ลงเก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูท นัยน์ตาคมเข้มมองสลับระหว่างกระจกร้านกับโทรศัพท์ในมือ... ความรู้สึกสงสารและเห็นใจกอดกุมหัวใจของมือขวาหนุ่มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

เขารู้ดีว่า หากไซรัสรู้ว่ารอยยิ้มพวกนั้นของลูน่าไม่ได้มีไว้ให้เขา... และหากชายหนุ่มเจ้าของร้านกาแฟคนนั้นคือสาเหตุที่ทำให้คุณนายแห่งเดสมอนด์ไม่เคยยอมสยบ... นรกบนดินที่แท้จริงคงได้อุบัติขึ้นอย่างแน่นอน

ทันทีที่สายโทรศัพท์ตัดไป...

ห่างออกไปอีกฟากฝั่งของถนน ภายใต้ร่มเงาของไม้ยืนต้นใหญ่ Maybach Exelero สีดำสนิทติดฟิล์มมืดทึบจอดซุ่มนิ่งอยู่อย่างกลมกลืนกับทัศนียภาพ

ภายในรถยนต์คันหรู... ฝ่ามือหนาที่มีรอยสักซาตานเลื้อยพันค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลงวางไว้ข้างตัว