4-อำนาจ [NC+]

รอยยิ้มบนใบหน้าของนับหนึ่งค่อยๆ หายไป แววตาอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด มือเรียวกำด้ามไม้ถูพื้นในมือแน่นจนข้อข้อนขึ้นสีขาว เขาขบกรามแน่นจนสันสันเด่นชัด ก่อนจะเค้นเสียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามกดให้ราบเรียบที่สุด

“คุณลูน่า... เป็นแค่ลูกค้าประจำครับ”

ไซรัสหรี่ตาลง นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบส่องประกายวาวโรจน์ด้วยความนึกสนุกและถือดี

“หึ... ลูกค้าประจำ?”

ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาหานับหนึ่งช้าๆ บรรยากาศรอบตัวกดทับจนอากาศในร้านคล้ายจะหมุนวนด้วยความอึดอัด

“งั้นแสดงว่าเจ้าของร้านคิดไม่ซื่อกับเมียฉันสินะ... รู้ไหมว่ายุ่งกับเมียคนที่ไม่ควรยุ่ง มันจะจบยังไง”

สิ้นเสียงเรียบเย็นของไซรัส เชนและลูกน้องฉกรรจ์อีกคนก็ปราดเข้ามาล็อกแขนของนับหนึ่งไพล่หลังไว้แน่นทันที

นับหนึ่งตกใจ สะบัดตัวหนีแต่ไม่อาจสู้แรงมหาศาลได้ เขามองลูกน้องของไซรัสด้วยความตระหนก ก่อนจะหันไปสบตากับไซรัสด้วยความโกรธเกรี้ยว

“พวกคุณจะทำอะไร?! ผมแค่บริการคุณลูน่าเหมือนลูกค้าคนหนึ่งเท่านั้น!”

ไซรัสเอื้อมมือหนาไปบีบหมับเข้าที่ปลายคางมนของนับหนึ่ง แรงบีบมหาศาลจนหน้าของนับหนึ่งเชิดขึ้น ชายหนุ่มยื่นใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนรดแก้มอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความกดดัน

“ปากแข็ง...”

ไซรัสเอ่ยกระซิบเบาๆ ก่อนจะละมือออกแล้วกระดิกนิ้วเรียวยาวสั่งลูกน้อง เชนรีบส่งไอแพดเครื่องหรูมาให้ ไซรัสยื่นหน้าจอไปจ่อตรงหน้าของนับหนึ่ง... ภาพบนหน้าจอกำลังถ่ายทอดสดบริเวณหน้าบ้านพักของตระกูลกันตินันท์

นับหนึ่งเบิกตากว้าง จ้องมองภาพบนหน้าจอด้วยความตกใจและโกรธจัดจนร่างกายสั่นสะท้าน

ไซรัสทอดสายตามองปฏิกิริยานั้นอย่างเป็นต่อ ก่อนจะเอ่ยไล่เรียงประวัติออกมาอย่างใจเย็น

“พ่อป่วย... แม่ดูแลอยู่ที่บ้าน... ร้านคาเฟ่และร้านอาหารจีน ร้านละสี่สาขา... หึๆๆ”

นับหนึ่งเม้มปากแน่นจนได้รสเลือด เค้นเสียงสั่นเครือลอดไรฟันด้วยความความทรมานและเจ็บแค้นอย่างสุดแสน

“คุณต้องการอะไร?... ผมจะให้ทุกอย่าง แต่เลิกยุ่งกับครอบครัวผม”

ไซรัสยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เขากวาดมือปอยๆ เป็นเชิงสั่งให้ลูกน้องปล่อยตัวนับหนึ่ง สายตาคมกริบกวาดมองร่างสูงโปร่งตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเจ้าเล่ห์และตัณหาอันมืดมนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ

“ถอดกางเกงสิ...”

นับหนึ่งถึงกับอึ้งตะลึงงันไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่เชื่อสายตาก่อนจะตวาดลั่นร้านด้วยความโกรธจัด

“จะบ้าหรือไงวะ!!”

ไซรัสเพียงแค่แค่นยิ้มเย็นชา นัยน์ตาสีฟ้าไร้ซึ่งความสงสารหรือความรู้สึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น

“เลือกเอา... จะถอดกางเกงและทำให้ฉันพอใจ หรือจะยอมให้ครอบครัวไปเที่ยวปรโลก”

นับหนึ่งขบฟันแน่นจนสันนูนเด่นชัด เขากำหมัดเกร็งเตรียมพุ่งเข้าไปประเคนใส่ใบหน้าเหยียดหยันของไซรัส ทว่าเชนและลูกน้องกะจังหวะไวกว่า ปราดเข้าล็อกแขนพกไพล่หลังแล้วกดตัวเขาอัดเข้ากับเคาน์เตอร์ไม้อย่างแรง

ตึง!

ใบหน้าหล่อหวานแนบติดไปกับพื้นผิวเย็นเฉียบของเคาน์เตอร์ แขนสองข้างถูกตรึงไว้แน่นจนไร้ทางสู้ เขาดิ้นรนด้วยความเจ็บแค้นและหยาดน้ำตาแห่งความอดสูที่เอ่อคลอ ทว่ากางเกงของเขากลับถูกปลดและรั้งลงอย่างไม่ไยดี ไร้ซึ่งความเคารพในศักดิ์ศรี

เสียงปลดเข็มขัดโลหะดังกระทบกันชวนให้หัวใจของนับหนึ่งดิ่งลงสู่อเวจี

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย!!”

 นับหนึ่งสบถคำด่าออกมาทั้งน้ำตาพยายามสะบัดตัวหนีสุดชีวิต แต่ฝ่ามือหนาของไซรัสกลับฟาดลงบนผิวเนื้ออย่างแรงจนเกิดเสียงดัง เพี๊ยะ! รอยแดงเถือกปรากฏขึ้นทันตา ไซรัสเอียงมองผลงานด้วยสายตาเย็นชา ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางแตะที่ปลายลิ้น ก่อนจะสัมผัสบดคลึงรอบจีบอย่างจงใจย่ำยีให้สิ้นคราบ โดยไม่คิดจะมอบความอ่อนโยนหรือเปิดทางใดๆ ทั้งสิ้น

ไซรัสกระชากกลุ่มผมของนับหนึ่งอย่างแรงให้แหงนหน้าขึ้น ก่อนจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องปล่อยมือและถอยออกไปรอด้านนอกร้าน...

เมื่อพันธนาการหลุดออก ไซรัสก็จับแก่นกายใหญ่โตราว11นิ้วรูดรั้งสองสามครั้งแล้วจ่อเข้าที่ปากทางด้านหลัง ก่อนจะกระแทกสะโพกโถมกายเข้าไปอย่างรุนแรงและป่าเถื่อนในทีเดียวจนมิด

"อั่ก... อ๊ากกกกกกก!!!"

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอันแสนสาหัสแผดดังขึ้นพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย ร่างกายสั่นสะท้านราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไซรัสไม่รอช้า เริ่มโยกสะโพกขับเคลื่อนจังหวะหนักหน่วง ดุดัน และไร้ซึ่งความเมตตาตามแรงอารมณ์มืดมนที่คุกรุ่น ฝ่ามือหนาจิกกระชากผมรั้งศีรษะนับหนึ่งไว้ให้จำยอมรับความรุนแรงนั้น เสียงคำรามในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังสอดประสานกับเสียงสะอื้นไห้ด้วยความทุกข์ทรมาน

ไซรัสโน้มตัวลงมาแนบชิด กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ข้างใบหูของคนที่อยู่ใต้ร่าง

“ครางออกมาดังๆ... ครางใต้ร่างฉัน! ศักดิ์ศรีของนายมันไม่เหลือพอจะไปเจอเมียฉันอีกแล้ว! จำไว้... นายเป็นแค่ของเล่นของฉันเท่านั้น!”

ฟันคมขบเม้มและร้อยรอยจูบสีเลือดอันดิบชื้นไว้บนซอกคอขาวรอยตราบาปที่สลักตอกย้ำความต่ำต้อยและย่ำยีหัวใจของผู้ชายตรงหน้าอย่างแท้จริง

“อ่าส์... ซี้ดดดด แม่ง! รัดแน่นดีเหมือนกันนี่หว่า”

“อึก! อ่า!... ฮึก!”

ไซรัสเชิดหน้าขึ้นครางกระหึ่ม สูดปากด้วยความรุ่มร้อนและความสะใจถึงขีดสุด สะโพกสอบโถมกายเข้าออกรุนแรงไร้ความเมตตา ร่างกายของนับหนึ่งสั่นสะท้านโยกคลอนไปตามจังหวะป่าเถื่อนทั้งน้ำตา เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นร้านสลับกับเสียงสะอื้นไห้ที่พยายามเค้นครางออกมาด้วยความทรมาน... เสียงแห่งความสิ้นหวังเหล่านั้น เปรียบเสมือนดนตรีบรรเลงชั้นเลิศที่ฟังดูไพเราะจับใจสำหรับไซรัสเหลือเกิน

จังหวะที่เร่งเร้าพุ่งทะยานสู่ความรุนแรงอย่างทารุณ ไร้ซึ่งความปรานี...

มือหนึ่งของไซรัสจิกกระชากกลุ่มผมของคนใต้ร่างให้แหงนรั้งมาด้านหลัง ขณะที่มืออีกข้างบีบเค้นบั้นท้ายเนียนอย่างหนักหน่วงจนขึ้นรอยนิ้วมือแดงเถือก ใบหน้าหล่อคมสันซุกไซร้ขบเม้มซอกคอและลาดไหล่ของชายหนุ่มจนเกิดรอยช้ำจ้ำ ไม่เว้นแม้แต่แผ่นหลังกว้างที่ถูกฝากรอยฟันไว้จนขึ้นสีเลือด

“อ่าส์... รับมันไปซะ!”

จังหวะสุดท้ายอันแสนรุนแรงและรวดเร็วบีบเค้นจนปวดร้าวไปถึงข้างใน ทว่าร่างกายของนับหนึ่งกลับไม่อาจปฏิเสธความรุ่มร้อนที่ถั่งโถมเข้ามาได้ ชายหนุ่มใต้ร่างเกร็งกระตุกอย่างแรง เผลอขยับสะโพกตอบรับอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ พร้อมส่งเสียงครางพร่าในลำคอด้วยความอดสู

“อย่างนั้น... ซี้ดดด... ดี!”

“อ่า! อื้อ!”

เพี๊ยะ!

เสียงฝ่ามือฟาดลงบนบั้นท้ายเนียนเป็นจังหวะ ดังประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่เร่งเร้าจนสุดทาง ก่อนที่ธารน้ำรักสีขุ่นจะถูกฉีดอัดเข้าสู่ลึกสุดภายในช่องทาง ไซรัสกระตุกเกร็งสองสามครั้ง แล้วกระแทกสะโพกย้ำลงไปปิดท้ายอย่างป่าเถื่อน

ชายหนุ่มก้มมองผลงานอันบิดเบี้ยวของตัวเองด้วยรอยยิ้มเหยียดหยัน นัยน์ตาคมกริบเลื่อนมองนับหนึ่งที่ปลดปล่อยความสุขสมออกมาพร้อมกับเขาจนคราบรักเปรอะเปื้อนเลอะเทอะเต็มเคาน์เตอร์อย่างน่าอดสู

นับหนึ่งซบหน้าลงกับพื้นเคาน์เตอร์ หอบหายใจโรยแรงด้วยความบอบช้ำ มือกำเข้าหากันแน่นขณะที่หยาดน้ำตาแห่งความเจ็บแค้นไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ไซรัสค่อยๆ ถอดถอนตัวตนออก หยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดแก่นกายตัวเอง แล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี

เขาจัดแจงแต่งกายให้เรียบร้อย ก่อนจะหลุบสายตามมองร่างสั่นเทาตรงหน้า แล้วเอ่ยคำสั่งเรียบเย็น

“เตรียมตัวเก็บเสื้อผ้าข้าวของให้พร้อม... พรุ่งนี้ฉันจะให้คนมารับนาย... ไปอยู่คฤหาสน์ของฉัน ในฐานะ... ของเล่น”

          พูดจบ ไซรัสก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างไร้ความปรานี...ชายหนุ่มรับบุหรี่ที่ลูกน้องยื่นส่งให้มาคาบไว้ที่มุมปาก ก่อนจะจุดมันด้วยไฟแช็กซิปโป้สีทองในมืออย่างสบายอารมณ์ เสียงฝากระทบกังวานเบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบ

ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหลังของรถคันหรู พ่นกลุ่มควันสีเทาตลบอบอวลออกทางกระจกที่ค่อยๆ เลื่อนลง นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบปราดมองผ่านควันบุหรี่ไปยังนับหนึ่งที่กำลังพยายามจัดแจงเสื้อผ้าเข้าที่ด้วยร่างกายสั่นเทา... รอยยิ้มเหยียดหยันจุดขึ้นมุมปากอสูรร้าย ก่อนที่รถยนต์คันหรูจะค่อยๆ เคลื่อนตัวและแล่นลับหายไปในเงามืด