8-ชื่อเธอ [NC+]

ทันทีที่ลูน่าเดินลับหายเข้าไปในตัวอาคาร ไซรัสก็เอ่ยสั่งคนขับรถด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นและดุดัน

“ออกรถ...”

รถยนต์คันหรูทะยานออกจากประตูรั้วคฤหาสน์เดสมอนด์อย่างรวดเร็ว ไซรัสหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมากดต่อสายหาใครบางคนทันที สายตาของอสูรร้ายวาวโรจน์ไปด้วยความคลั่งไคล้และความแค้นที่อยากระบาย

เพียงไม่กี่วินาที ปลายสายก็ถูกกดรับ...

(“ซะ... ไซรัสคะ”) เสียงของลีอาเอ่ยขึ้นอย่างสั่นเครือและประหม่า

“เปิดห้องที่โรงแรมเดอะแกรนด์... เดี๋ยวนี้!” ไซรัสเค้นเสียงดุดันและหงุดหงิดสั่งใส่โทรศัพท์อย่างไม่ไว้หน้า

“แต่งหน้า แต่งตัวด้วยชุดสีแดงไวน์... และใส่น้ำหอมกลิ่นเดียวกับน้องสาวเธอซะ”

(“ไซรัส... คุณหมายความว่า...”)

“ฉันให้เวลาสิบห้านาที ลีอา!” ไซรัสตวาดขัดขึ้นเสียงต่ำ นัยน์ตาสีฟ้าบิดเบี้ยวไปด้วยตัณหามืดมน

“ถ้านานกว่านั้น... ฉันจะทำให้ตระกูลจิณณ์วราของพวกเธอพังวินาศภายในคืนนี้!”

ติ๊ด!

ไซรัสกดตัดสายทิ้งทันที ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะรถแล้วบดขยี้ฟันแน่น... ภาพใบหน้าเย็นชาท้าทายของลูน่าในชุดราตรีสีแดงไวน์ยังคงหลอกหลอนอยู่ในหัว และในเมื่อเขาไม่อาจแตะต้องลูน่าได้ในคืนนี้... ลีอาผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกัน ก็ต้องรับเอาราคะและความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดของเขาไปแทน

ประตูห้องเพนท์เฮาส์หรูของโรงแรมเดอะแกรนด์ถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือหนา

ภาพเบื้องหน้าของไซรัสคือลีอาที่ยืนสั่นระริกอยู่กลางห้อง เธอสวมชุดราตรีสีแดงไวน์ก่ำและฉีดน้ำหอมกลิ่นกุหลาบกลิ่นเดียวกับที่ลูน่าใช้ ทว่าเมื่อนัยน์ตาสีฟ้าคมกริบของไซรัสจับจ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้า... ความหงุดหงิดในอกของเขากลับยิ่งเดือดพล่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

แม้นัยน์ตา โครงหน้า และทรวดทรงของลีอาจะมีความละม้ายคล้ายคลึงกับลูน่าจนดูเหมือนหงส์กับตัวแทน แต่ความจริงที่ตบหน้าเขาอย่างจังคือลีอาไม่มีวันเทียบลูน่าได้เลยแม้แต่เสี้ยวเดียว

ลีอาขาดเสน่ห์อันเยือกเย็น ความสูงศักดิ์ และแววตาพยศเย้ยหยันที่ทำให้เขาคลั่งไคล้ ลีอาเป็นเพียงแค่ร่างจำลองที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณของหญิงสาวที่เขาโหยหา

“ไซรัสคะ... อื้อ!”

ยังไม่ทันที่ลีอาจะได้เอื้อนเอ่ยประโยคเอาอกเอาใจ ร่างสูงใหญ่ของไซรัสก็ปราดเข้าหาอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหนาตรงเข้าคว้ากระชากลำคอระหงของเธอแล้วดันอัดเข้ากับผนังห้องกระจกอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังตึง!

ลีอาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ลมหายใจติดขัดเมื่อแรงบีบที่คอแน่นหนาจนเจ็บปวด ทว่าแววตาของไซรัสยามมองเธอกลับไร้ซึ่งความสงสาร มีเพียงความแค้น คลั่งไคล้ และตัณหาอันมืดมิดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด

“อย่าพูด...” ไซรัสเค้นเสียงต่ำดุดัน ชิดใบหูของเธอ “และอย่ามองหน้าฉันด้วยสายตาแบบนั้น... เพราะมึงมันไม่ใช่ลูน่า!”

แคว่ก!

ไร้ซึ่งความอ่อนโยนหรือการละเลียดชิม ไซรัสกระชากชุดราตรีสีแดงไวน์บนเรือนร่างของลีอาจนขาดวิ่น เสียงเนื้อผ้าฉีกขาดดังบาดในความเงียบ ก่อนจะตรึงร่างของหญิงสาวหมุนหันหลังเข้าหาผนังกระจกใสอย่างไม่ไยดี ไซรัสไม่ต้องการเห็นใบหน้าที่เสแสร้งของลีอา... สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการจินตนาการถึงแผ่นหลังเนียนและเรือนร่างของลูน่าที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือหนาฟาดลงบนบั้นท้ายของลีอาอย่างแรงตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น เสียงกรีดร้องปนสะอื้นของลีอาดังขึ้น ทว่าไซรัสกลับไม่หยุด ชายหนุ่มจัดการปลดพันธนาการของตนเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโถมกายกระแทกกระทั้นเข้าหาร่างกายของลีอาอย่างป่าเถื่อนและหนักหน่วงในทีเดียวจนมิดลำกาย

“อ๊ากกก! ไซรัส... ฉันเจ็บ!”

ลีอากรีดร้องออกมาทั้งน้ำตา มือเรียวไขว่คว้าเกาะกระจกบานโตไว้แน่น ร่างกายสั่นสะท้านไปตามแรงโถมกระแทกกระทั้นอันไร้ความเมตตา จังหวะรักที่ไซรัสมอบให้ไม่มีความหวานซึ้ง มันคือการระบายความโกรธ ความหึงหวง และความอึดอัดที่เขาได้รับมาจากลูน่าทั้งหมด แล้วเอามันลงที่ตัวแทนตรงหน้าอย่างทารุณ

“อ๊า! กรี้ดดด!!”

สะโพกสอบโถมกายเข้าออกรุนแรงจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องหรู ไซรัสจิกกระชากเรือนผมของลีอาให้แหงนรั้งมาด้านหลัง ขบเม้มและฝากรอยฟันลงบนลาดไหล่และซอกคอของเธออย่างบ้าคลั่ง... กลิ่นน้ำหอมกุหลาบที่คละคลุ้งผสมกับรอยสักทมิฬที่พาดผ่านลำคอของเขา ยิ่งมัวเมาสติสัมปชัญญะของมาเฟียหนุ่มให้จมลงสู่ความลุ่มหลงอันบิดเบี้ยว

เขายับยั้งความคลั่งไคล้ไว้ไม่ได้อีกต่อไป... ในความคิดและความรู้สึกของไซรัสยามนี้ ร่างกายที่เขากำลังตอกกระแทกและเค้นตักตวงอยู่นี้ไม่ใช่ลีอา... แต่เป็นลูน่าผู้หญิงคนเดียวที่ย่ำยีหัวใจของเขา

“ซี้ดดด... ลูน่า... ฮืมมม”

เสียงคำรามทุ้มพร่ากระซิบหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักของไซรัส นัยน์ตาสีฟ้าปรือลงด้วยความสุขสมอันมืดมน ชายหนุ่มเร่งจังหวะกระแทกสะโพกเข้าใส่ย้ำๆ อย่างหนักหน่วงเข้าและออกจนสุดทาง โดยไม่สนใจเลยว่าคนใต้ร่างกำลังเจ็บปวดเพียงใด

“อ่าส์... ลูน่า! ของฉัน... เธอเป็นของฉัน!”

เสียงครางเรียกชื่อลูน่าดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าสลับกับจังหวะการโถมกายอันดิบเถื่อน ไซรัสซุกใบหน้าลงกับซอกคอ และกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งถึงจุดสูงสุด ธารน้ำรักถูกปลดปล่อยอัดเข้าสู่ร่างกายของลีอาอย่างรุนแรง ก่อนที่ร่างสูงจะกระตุกเกร็งและคำรามชื่อของภรรยาตามกฎหมายออกมาเป็นคำสุดท้าย

“อ่าสสสส์... ลูน่า!”

ความเงียบครอบคลุมห้องเพนท์เฮาส์หรูอีกครั้ง... มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของไซรัส และเสียงสะอื้นไห้อย่างหมดสภาพของลีอาที่คุกเข่าล้มลงไปกองกับพื้นหินอ่อน

ลีอานอนน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความอดสูและอับอายถึงที่สุด บาดแผลทางร่างกายไม่เจ็บปวดเท่ากับความจริงที่ตอกย้ำเข้ากลางหัวใจ... ว่าตลอดเวลาที่ชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ย่ำยีและเสพสมบนร่างกายเธอ เขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

คำว่าลูน่าที่เขาครางออกมาทั้งน้ำเสียงและอารมณ์คลั่งไคล้นั้น... มันคือตราบาปที่ย้ำเตือนว่า เธอเป็นได้แค่ตัวแทนที่เขาใช้ระบายอารมณ์เท่านั้น

ไซรัสจัดการทำความสะอาดและแต่งกายด้วยชุดสูทอย่างเรียบกริบรวดเร็ว นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองลีอาที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นด้วยสายตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความสงสารหรือความรู้สึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น เขาหยิบเช็คเงินสดใบหนึ่งขึ้นมา เซ็นสลักจำนวนเงินมหาศาล แล้วโยนลงบนร่างสั่นเทาของเธออย่างไม่ไยดี

“เอาเงินนี่ไปซะ... แล้วอย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก จนกว่าฉันจะเรียก”

พูดจบ ไซรัสก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที ทิ้งทอดความเหยียดหยามและบาดแผลให้ลีอาเบื้องหลัง โดยที่จุดหมายต่อไปของอสูรร้าย... คือการเตรียมเปิดฉากนรกบนดินของจริงให้ภรรยาตัวจริงของเขาในวันพรุ่งนี้ โทษฐานที่ใจไม่ภักดีต่อเขา

ไซรัสเดินตรงลงไปยังเบื้องล่างที่รถยนต์คันหรูจอดสตาร์ตเครื่องรออยู่แล้ว ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะหลัง พลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ควันสีเทาตลบอบอวลอยู่อย่างเงียบงันภายในห้องโดยสาร นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบทอดมองออกไปนอกกระจกมืดทึบ... อารมณ์ดิบและความเกรี้ยวกราดที่ถูกระบายออกไปกับตัวแทน อย่างลีอา ไม่ได้ช่วยให้ความคลั่งไคล้และความอึดอัดว่างเปล่าในอกของเขาลดน้อยลงเลยสักนิด

กระทั่งรถยนต์ขับเคลื่อนเข้าจอดสนิทเบื้องหน้าคฤหาสน์เดสมอนด์ในเวลาเกือบตีสาม...

ไซรัสลงจากรถแล้วก้าวเท้าตรงไปยังชั้นบน มุ่งหน้าไปยังห้องนอนของลูน่าโดยทันที บรรยากาศภายในคฤหาสน์เงียบสงัด มีเพียงเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังกังวานก้องเป็นจังหวะหนักแน่น

เบื้องหน้าประตูห้องนอนใหญ่... ฟีนิกซ์ยังคงยืนสงบนิ่งทำหน้าที่เฝ้าอยู่ตรงนั้น ร่างสูงของบอดี้การ์ดหนุ่มโค้งคำนับให้ผู้เป็นเจ้านายอย่างนอบน้อม ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนเช่นทุกที

“คุณนายเข้านอนกับคุณหนูเซมัสแล้วครับ”

ไซรัสพยักหน้ารับคำเบาๆ นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบจ้องมองประตูไม้เนื้อดีที่ปิดสนิทอยู่ตรงหน้านิ่ง... ยามเมื่อได้ยินชื่อของ เซมัส โล่กำบังเดียวที่ลูน่าใช้เว้นระยะห่างจากเขาตลอดสองปีที่ผ่านมา หัวใจของอสูรร้ายก็พลันหนักอึ้งขึ้นมาทันตา

เขายืนจ้องมองแผ่นประตูบานนั้นอยู่นานครู่ใหญ่... บานประตูที่กั้นขวางเขากับภรรยาตามกฎหมาย ราวกับกำลังใช้สายตาค้นหาความจริงบางอย่างใต้ความเงียบสงบภายในห้อง

ก่อนที่ชายหนุ่มจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา แล้วหมุนตัวเดินผละออกมา... มุ่งหน้ากลับไปยังห้องนอนของตัวเอง ห้องนอนกว้างใหญ่ที่แสนหนาวเย็นและว่างเปล่าเพียงลำพัง เพื่อรอคอยรุ่งอรุณของวันใหม่ที่เขากำลังจะยิ้มรับนรกบทใหม่ที่ตนเป็นคนตระเตรียมไว้เอง