7-คุณนายเดสมอนด์

ฟีนิกซ์เดินกลับออกมาพร้อมขวดไวน์แดงราคาแพงในมือ เขาก้าวเข้ามาหานอบน้อม ร่างสูงย่อตัวลงเล็กน้อยยื่นขวดไวน์ส่งให้คุณนายของเขา

ลูน่ารับขวดไวน์มาถือไว้ เธอไม่แม้แต่จะถามหาแก้วสเตมทรงสวยหรือแคร์ภาพลักษณ์ความสง่างามของคุณนายเดสมอนด์อีกต่อไป มือเรียวถอดจุกคอร์กออกแล้วยกขวดไวน์ขึ้นกระดกดื่มเข้าปากตรงๆ หยดน้ำสีแดงสดราวกับหยดเลือดไหลผ่านริมฝีปากบางลงมาตามลำคอระหง ตัดกับผิวขาวเนียนและชุดราตรีสีแดงไวน์อย่างเย้ายวนปนประชดประชันชีวิต

ฟีนิกซ์มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก บอดี้การ์ดหนุ่มยืนนิ่ง คอยสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ ด้วยความระมัดระวัง

“ดื่มแบบนี้... ไม่กลัวนายท่านจะลงโทษหรือครับ” ฟีนิกซ์เอ่ยถามเสียงเรียบทลายความเงียบขึ้นเบาๆ

ลูน่าลดขวดไวน์ลง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเย้ยหยันชะตากรรม เธอยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบไวน์ที่มุมปากเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว

“เขาจะคิดยังไง... ฉันไม่เคยแคร์อยู่แล้ว”

ทว่า... พูดจบได้เพียงครู่เดียว เสียงก้าวขาหนักแน่นของรองเท้าหนังเนื้อดีก็ดังกังวานขึ้นมาจากด้านหลังฟีนิกซ์เบาๆ ร่างสูงใหญ่ของ ไซรัสก้าวเดินออกจากประตูโถงงานเลี้ยงตรงเข้ามาในสวน แสงจันทร์ยามค่ำคืนตกกระทบใบหน้าคมคายและเรือนผมสีน้ำตาลแดงของมาเฟียหนุ่มเด่นสง่า

ไซรัสหยุดยืนมองลูน่าที่กำลังถือขวดไวน์กระดกเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจสายตาใคร นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบฉายแววพึงพอใจและนึกสนุก ชายหนุ่มค่อยๆ จุดรอยยิ้มเหยียดตรงมุมปากขึ้นมาทันที

ฟีนิกซ์รีบก้มหน้าค้อมศีรษะถอยฉากออกไปยืนคุมเชิงห่างๆ ตามสัญชาตญาณ

ไซรัสเดินเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหน้าลูน่า โน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองคราบไวน์สีแดงบนริมฝีปากกระจับครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็น... ทว่าแฝงไปด้วยคำขู่และเย้ยหยันอย่างเปี่ยมล้น

“หึ... คุณนายเดสมอนด์ดื่มหนักขนาดนี้ ระวังจะทำหน้าที่ผิดพลาดจนเสียชื่อตระกูลเดสมอนด์นะครับ”

ลูน่าทำเพียงยกยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก... รอยยิ้มเย้ยหยันที่ท้าทายทุกอำนาจในมือของชายตรงหน้า

เธอเปิดฉากยกขวดไวน์ขึ้นกระดกดื่มเข้าปากอีกครั้ง หยดน้ำสีแดงก่ำไหลผ่านซอกมุมปากบางลงมาตามลำคอระหง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเธอยังคงจดจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีฟ้าคมกริบของไซรัสอย่างไม่หลบสายตา ไร้ซึ่งความเกรงกลัวรังสีอำมหิตหรือความกดดันใดๆ ที่เขาส่งออกมา

เมื่อลดขวดไวน์ลง ลูน่าก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบราบ ทว่าสลักลึกและเปี่ยมไปด้วยนัยยะ

“ฉันไม่เคยทำงานง่ายๆ แค่นี้พลาด... ต่อให้ดื่มจนเมาแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันพลาด ไม่ว่าเรื่องไหนก็ตาม... การอยู่กับคนอย่างคุณมันสอนให้ฉันรู้ว่าฉันพลาดไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว”

คำพูดนั้นไม่ได้หมายถึงแค่การวางตัวเป็นคุณนายเดสมอนด์ ในงานเลี้ยงชั้นสูง... แต่มันคือคำประกาศชัยชนะเบาๆ ที่ตบหน้ามาเฟียหนุ่มเข้าอย่างจัง

เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา ไม่ว่าไซรัสจะพยายามมอมเมาเธอด้วยอำนาจ เงินทอง หรือแม้แต่เหล้าไวน์ในคืนไหน ลูน่าก็ไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาได้แตะต้องตัวเธอเลยสักครั้ง หลังคืนแต่งงานอันเลวร้ายครั้งแรก... ไซรัสไม่เคยใช้กำลังบังคับข่มเหงเธออีกเลย เพราะผู้หญิงของเดสมอนด์จะไม่มีทางปรากฏตัวต่อหน้าสังคมด้วยรอยบอบช้ำจากความรุนแรง นอกเสียจาก 'รอยรัก' ที่เขาเฝ้ารอจะประทับลงบนเรือนร่างงามด้วยความยินยอม

และสิ่งที่บีบคั้นหัวใจของอสูรร้ายอย่างไซรัสมากที่สุด... คือความจริงที่ว่า เขาไม่ได้ต้องการแค่เรือนร่างหรือสิทธิ์ตามกฎหมาย แต่ชายผู้กุมอำนาจเหนือใครทั้งโลกคนนี้... กลับอยากได้ ‘หัวใจ’ ของเธอเป็นที่สุด

เขายอมเว้นระยะห่าง ยอมอดทน และยอมละเว้นเธอมาตลอด เพียงเพราะหวังว่าจะได้ครอบครองหัวใจที่เย็นชาดวงนั้นสักวัน ทว่าคำพูดและแววตาว่างเปล่าของลูน่าในยามนี้ กลับตอกย้ำให้เขารู้ซึ้งว่า... ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน หัวใจของเธอต้านทานเขาและฝังความเกลียดชังต่อนาม 'ไซรัส เดสมอนด์' คนนี้ไว้ลึกเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการถึง

ไซรัสขบกรามแน่น นัยน์ตาสีฟ้ามืดมิดลงจนคล้ายกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ... รอยยิ้มเหยียดตรงมุมปากของเขาค่อยๆ มลายหายไป เหลือไว้เพียงความแค้นและความหมกหมุ่นที่เดือดพล่านอยู่ใต้แผ่นอก

.

เมื่อกลับเข้ามาภายในโถงงานเลี้ยงที่คึกคัก... ยังไม่ทันที่ไซรัสจะได้พาคุณนายเดสมอนด์กลับเข้าสู่กลุ่มนักธุรกิจ ‘ลีอา แคทรียา จิณณ์วรา’ ที่ยืนถือแก้วแชมเปญจิบอยู่อย่างหัวเสียก็สะบัดหน้าก้าวตรงเข้ามาหาทั้งคู่ทันที

ลีอาในชุดราตรีแหวกอกสายเดี่ยวสีส้มสด ยืนส่งสายตาเว้าวอนผสมความริษยาจงใจจ้องมองไซรัสอย่างเปิดเผย เธอก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน พลางพูดจาด้วยน้ำเสียงจริตต้านและกิริยาที่ไม่เหมาะสมต่อหน้าแขกเหรื่อรอบข้าง

“แหม... หายไปสูดอากาศกันนานจังเลยนะคะคุณไซรัส นึกว่าจะกกอยู่กับน้องสาวของฉันจนลืมงานเลี้ยงไปแล้วซะอีก” ลีอาหัวเราะกระอักกระอ่วน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไซรัสอย่างไร้กาลเทศะ “ทีกับฉัน... ไม่เห็นคุณจะดูแลดีและทะนุถนอมขนาดนี้เลยนี่คะ”

สายตาทุกคู่ของแขกชั้นสูงเริ่มเบนกลับมามอง ลีอาพยายามพูดจาทิ้งนัยยะประชดประชันเพื่อทำลายภาพลักษณ์ของน้องสาว ทว่ากิริยาจงใจทอดกายและคำพูดไร้ยางอายของเธอกลับกำลังทำให้ไซรัสหงุดหงิดถึงขีดสุด

ไซรัสขบกรามแน่น นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววเย็นเยียบและเกลียดชังอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มระอาเต็มทนกับความโง่เขลาและไม่รู้จักวางตัวของลีอา... สำหรับเขา ลีอาไม่ได้มีความหมายอะไรเลยนอกจาก ‘ของเล่นตัวแทน’ ที่เขาดึงมาระบายความอยากเพียงเพราะเธอมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับลูน่าเท่านั้น

แต่เพื่อรักษาภาพลักษณ์สามีผู้แสนดีและรักภรรยามากต่อหน้าสังคม ไซรัสจึงเอ่ยแก้ต่างและดักทางขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทรงอิทธิพล และเปี่ยมไปด้วยความสุภาพ

“ดูเหมือนคุณลีอาจะดื่มเยอะไปหน่อยนะครับ ถึงได้พูดจาเลอะเทอะแบบนี้” ไซรัสยิ้มละมุน โอบรัดเอวบางของลูน่าเข้ามาชิดกายอย่างทะนุถนอม

“การดูแลลูน่าคือหน้าที่และหัวใจของผมครับ... สำหรับผม ภรรยาคนเดียวก็คือโลกทั้งใบ ต่อให้ใครจะพยายามเข้ามาแทรก หรือเสนอตัวมากแค่ไหน มันก็ไม่มีค่าอะไรในสายตาผมหรอกครับ”

คำพูดสุภาพทว่าตบหน้าอย่างจังทำให้ลีอาชะงักกึก หน้าเสียและอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีต่อสายตาผู้คนรอบข้าง

ขณะเดียวกัน ลูน่าทำเพียงแค่จุดรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองละครฉากใหญ่เบื้องหน้าด้วยความพอใจลึกๆ เธอรู้สึกสนุกและสะใจไม่น้อยที่เห็นลีอาหาเรื่องใส่ตัวจนโดนไซรัสหักหน้ายับเยิน

“ต้องขอตัวก่อนนะครับทุกคน... ลูน่าภรรยาของผม เธอเริ่มเพลียแล้ว ผมคงต้องพาภรรยากลับไปพักผ่อน”

 ไซรัสค้อมศีรษะให้แขกเหรื่ออย่างงดงาม ก่อนจะพาลูน่าหมุนตัวเดินออกจากงานไปทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองลีอาอีกเลย

.

ภายในรถลีมูซีนคันหรู...

บรรยากาศขมุกขมัวเงียบสนิทยิ่งกว่าขามา ไซรัสนั่งบึ้งตึงนัยน์ตาสีฟ้ามืดครึ้มดุดัน อารมณ์เสียที่ติดมาจากสวนหลังโถงเลี้ยงผสานกับความหงุดหงิดที่ลีอาเข้ามาป่วนประสาททำให้เขาร้อนรุ่มไปทั้งอก

ขณะที่ลูน่ายังคงวางตัวเหมือนเดิม... เธอนั่งไขว้ห้างมองออกไปนอกกระจกรถอย่างนิ่งเฉย ไม่คิดจะเอ่ยปากถามหรือสนใจความบึ้งตึงของสามีตามกฎหมายเลยสักนิด ความเงียบอันหนักอึ้งนี้ไม่ได้ทำให้เธออึดอัด กลับกัน... ยิ่งเขาประสาทเสีย เธอกลับยิ่งรู้สึกสงบ

กระทั่งรถแล่นมาจอดสนิทเบื้องหน้าคฤหาสน์เดสมอนด์

ฟีนิกซ์ที่ก้าวลงมาก่อน รีบเดินมาเปิดประตูรถให้คุณนายตามหน้าที่ ลูน่าก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่างาม โดยที่ไซรัสยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเบาะหลัง ไม่คิดจะก้าวลงมาด้วยซ้ำ

ลูน่าไม่ได้หันกลับไปมอง หรือเอ่ยถามสักคำว่าเขาจะไปไหนต่อ เธอหมุนตัวเดินเข้าคฤหาสน์ไปอย่างไม่แยแส โดยมีฟีนิกซ์ก้าวตามหลังในระยะที่สุภาพ ร่างสูงของบอดี้การ์ดหนุ่มเดินตามส่งเธอไปจนถึงหน้าห้องนอน ก่อนจะยืนสงบนิ่งทำหน้าที่เฝ้าหน้าห้องให้อย่างเคร่งครัด