9-เช้าที่แสนหนักหน่วง

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านกระจกบานโตของคฤหาสน์เดสมอนด์...

ลูน่าเดินจูงมือเซมัสลูกชายตัวน้อยวัยสองขวบลงมาจากชั้นบน ทว่าทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องอาหาร เรียวขาบางกลับต้องชะงักกึก ร่างกายแข็งเกร็งไปในทันตา

ภาพเบื้องหน้า... คือชายหนุ่มเรือนร่างโปร่งเจ้าของใบหน้าหวานที่เธอคุ้นเคย นั่งก้มหน้าเขี่ยข้าวต้มในถ้วยไปมาด้วยแววตาบอบช้ำและไร้ชีวา ลูน่ารู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอถูกสูบหายไป ชั่วขณะหนึ่งเธอแทบไม่อาจก้าวขาเดินต่อได้เลย

“แด๊ดดี้!”

เสียงสดใสของเด็กชายตัวน้อยแผดดังขึ้น เซมัสสะบัดหลุดจากมือผู้เป็นแม่ แล้ววิ่งร่าตรงเข้าไปหาไซรัสที่นั่งอยู่หัวโต๊ะอย่างน่ารัก ลูน่าขบกรามแน่น กำมือเข้าหากันจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อเพื่อสะกดข่มความแตกตื่นและเจ็บปวดในอก เธอพยายามกดความรู้สึกทั้งหมดลงไปใต้ใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับชายหนุ่มหน้าหวานคนนั้นอย่างเงียบเชียบ

นับหนึ่งค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองลูน่า นัยน์ตาคู่สวยเต็มไปด้วยความละอายและกล้ำกลืน กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาปรายสายตาผ่านไซรัส ก่อนจะค้อมศีรษะลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยทักทายเธอด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“ส... สวัสดีครับ... คุณลูน่า”

สรรพนามที่แปรเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ทำให้ลูน่าชะงักไปครู่หนึ่ง เธอช้อนสายตาสบเข้ากับดวงตาของนับหนึ่งที่มองเธอด้วยความรู้สึกผิด ภายใต้สายตาคมกริบของไซรัสที่หรี่มองการประจันหน้าของทั้งคู่อย่างจับผิดทุกจังหวะ

ลูน่าเม้มปากแน่นเพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้ารับคำเบาๆ ด้วยแววตาว่างเปล่า

“อืม...”

ไซรัสขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่พอใจเท่าไรนัก... ปฏิกิริยาอันนิ่งสงบของลูน่าไม่เป็นไปตามที่เขาคาดหวังเอาไว้เลยสักนิด ทว่ามาเฟียหนุ่มก็จุดรอยยิ้มเหยียดตรงมุมปากขึ้นมาอย่างที่ชอบทำ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

“คงรู้จักกันแล้วสินะ... ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ฉันจะแนะนำอีกทีแล้วกัน”

ลูน่าหลุบสายตากลับมามองถ้วยข้าวต้มตรงหน้า ตักเข้าปากช้าๆ ด้วยท่าทางไม่ใส่ใจ ไซรัสจึงเอ่ยต่อ นัยน์ตาสีฟ้าฉายแวววาวโรจน์มืดมิด

“นี่ลูน่า... ภรรยาของฉัน และนี่...” ไซรัสตวัดสายตาไปมองลูน่าเพื่อเช็กปฏิกิริยา ก่อนจะดึงสายตากลับมาที่นับหนึ่ง

“...นับหนึ่ง ตั้งแต่วันนี้ไปนับหนึ่งจะย้ายมาอยู่เคียงข้างฉัน ในฐานะ... 'ของเล่นชิ้นโปรด' ในคฤหาสน์หลังนี้”

พูดจบ ไซรัสก็เอื้อมมือหนาไปคว้ากุมมือนับหนึ่งไว้บนโต๊ะอย่างเปิดเผย ขณะที่สายตาคมกริบเหลือบมองใบหน้าของคุณนายเดสมอนด์เพื่อดูความหึงหวง ทว่าลูน่ายังคงนิ่งเฉยตักข้าวต้มทานอย่างเงียบสงบราวกับสิ่งที่เขาพูดเป็นเพียงลมฟ้าอากาศ

ไซรัสกระแอมในลำคอเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด ลูน่าจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาเรียบเฉยดุจน้ำแข็ง

“ค่ะ... จะทำอะไรก็ ระวังลูกด้วย” เธอเอ่ยเสียงเรียบราบ ก่อนจะหมุนสายตากลับไปมองนับหนึ่งที่นั่งหน้าซีดอยู่ฝั่งตรงข้าม

“สวัสดีค่ะ คุณนับหนึ่ง... ไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันในฐานะอื่น หวังว่าทุกเช้าฉันจะได้ลิ้มรสกาแฟที่คุณชงนะคะ”

เธอเอ่ยออกไปตามมารยาทอย่างไร้ที่ติ ราวกับกำลังทักทายสมาชิกใหม่ของบ้าน

นับหนึ่งพยักหน้ารับคำพร้อมกับจุดรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม ไซรัสถึงกับแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ... ทว่ามันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความพึงพอใจ แต่เป็นเสียงหัวเราะแห่งความประสาทเสียที่แผนการตอกย้ำให้เธอทรมานกลับกลายเป็นความล้มเหลว

“เอาล่ะ... ในเมื่อทำความรู้จักกันแล้ว ก็หวังว่าจะสนิทกันมากกว่าแค่ลูกค้าและเจ้าของร้าน ในฐานะ 'เมีย' ของฉันทั้งสองคน”

ไซรัสเอ่ยอย่างถือดีและเห็นแก่ตัว ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับนับหนึ่งด้วยน้ำเสียงดุดัน

“กินเสร็จแล้วก็ไปเตรียมตัวอาบน้ำอาบท่าให้สะอาด... ห้องของนายเป็นห้องเล็กอยู่ข้างๆ ห้องลูน่า อย่าให้ฉันต้องรอนาน”

เจตนาโจ่งแจ้งของไซรัสคือการให้นับหนึ่งอยู่ห้องติดกับเธอ เพื่อที่เขาจะได้เสพสมและส่งเสียงทรมานจิตใจเธอทุกคืน ให้เธอได้รับรู้ถึงความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยวนี้จนต้านทานความนิ่งเฉยไว้ไม่ไหว

ลูน่าวางช้อนลงกระทบจานเบาๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววเย็นเยียบเอ่ยดักทางขึ้นทันควัน

“อย่าเสียงดังมากนัก... ลูกก็นอนกับฉันอยู่ หวังว่าจะเข้าใจ”

คำพูดไร้ความแยแสของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ไซรัสขบกรามแน่นจนสันนูน โทสะเดือดพล่านขึ้นมาทันทีที่ไม่อาจสร้างรอยร้าวในหัวใจของหญิงสาวตรงหน้าได้ เขาผุดลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยสั่งอย่างเผด็จการ

“ไม่ต้องห่วง! ลูกจะไปนอนกับพี่เลี้ยงที่ห้องของลูก ส่วนเธอ... ก็นอนที่ห้องนอนของเธอเงียบๆ ไปซะ นี่คือคำสั่ง! ถ้าเธอยังขัดคำสั่งฉัน... ฉันไม่รับประกันว่าเธอจะรอดเหมือนสองปีที่ผ่านมาหรือเปล่า... ลูน่า”

สิ้นคำตวาด ไซรัสก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนับหนึ่งแล้วออกแรงกระชากอย่างรุนแรงจนร่างโปร่งถลาตาม

“ลุก! อย่าให้ต้องรอ! ไม่งั้นนายได้เจ็บหนักจนเดินไม่ได้แน่!”

ไซรัสลากตัวนับหนึ่งเดินออกจากห้องอาหารและตรงขึ้นชั้นบนไปต่อหน้าต่อตาอย่างป่าเถื่อน...

ยังโชคดีที่เด็กชายตัวน้อยมัวแต่นั่งเพลิดเพลินกับอาหารเช้า โดยมีนีน่าพี่เลี้ยงสาวคอยช่วยดึงความสนใจของเด็กน้อยวัยสองขวบผู้บริสุทธิ์ไม่ให้รับรู้ถึงพายุอารมณ์ของผู้ใหญ่

ลูน่าถอนหายใจออกมาเบาๆ เพื่อระบายความอึดอัดที่อัดแน่นอยู่ในอก หญิงสาวหันไปหาบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล

“ฟีนิกซ์... เตรียมรถ ฉันจะพาลูกไปซื้อเสื้อผ้าสักหน่อย”

“ครับ คุณนาย”

ลูน่าลุกขึ้นเดินเข้าไปอุ้มลูกชายหัวแก้วหัวแหวนขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะก้าวเดินออกจากคฤหาสน์เดสมอนด์ไปทันที... โดยไม่สนใจฝันร้ายที่กำลังก่อตัวอยู่บนชั้นสองของบ้านด้วยการระบายอารมณ์ของไซรัสเลยแม้แต่น้อย

ตึง!

เสียงประตูห้องนอนชั้นบนถูกปิดลงอย่างรุนแรงด้วยแรงโทสะ ร่างโปร่งของนับหนึ่งถูกเหวี่ยงอัดเข้ากับแผ่นประตูอย่างไม่ไยดี ความเจ็บปวดจากบาดแผลเดิมที่ยังไม่ทันหายดีซ้ำเติมให้ชายหนุ่มหน้าหวานถึงกับงอกายทรุดลงไปกองกับพื้นหินอ่อน

ไซรัสขบกรามแน่นจนสันขากรรไกรเด่นชัด นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบฉายแวววาวโรจน์บิดเบี้ยวไปด้วยความหงุดหงิดถึงขีดสุด... ใบหน้าเรียบเฉยและน้ำเสียงไม่แยแสของลูน่าเมื่อครู่ในห้องอาหาร เหมือนดั่งเข็มพิษที่ตบหน้าและท้าทายอำนาจของเขาอย่างจัง

“คิดว่าตัวเองมีค่ากับเธอมากนักหรือไง!”

ไซรัสเค้นเสียงดุดันสาดใส่คนบนพื้น เขาก้าวเข้าไปกระชากกลุ่มผมของนับหนึ่งให้แหงนรั้งขึ้นมาสบตา แรงบีบและกระชากรุนแรงจนนับหนึ่งต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด หยาดน้ำตาแห่งความอดสูไหลทะลักออกมาอาบแก้ม

“คุณไซรัส... อึก... ปล่อย!”

“ปล่อยเหรอ? หึ... นายเห็นสายตาเธอไหม!” ไซรัสแค่นยิ้มเย็นชา ยื่นใบหน้าคมคายเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนรดแก้มสั่นเทา

“ลูน่าไม่ได้สนใจนายเลยสักนิด! ต่อให้นายจะร้องครวญครางอยู่ข้างห้อง เธอก็ไม่คิดจะเจียดความสงสารมาให้นายหรอก!”

ไซรัสระบายความโกรธเกรี้ยว ความอึดอัด และความพ่ายแพ้ที่มีต่อลูน่า ลงกับร่างโปร่งตรงหน้าอย่างป่าเถื่อนและทารุณ เสื้อผ้าของนับหนึ่งถูกฉีกขาดออกอย่างไร้ความปรานี ไร้ซึ่งการเร้าอารมณ์หรือความอ่อนโยน มีเพียงจังหวะรักอันดิบเถื่อนที่ถูกโถมกระแทกเข้าใส่เพื่อย่ำยีศักดิ์ศรี

เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงสะอื้นไห้ของนับหนึ่งดังก้องอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมหรูหรา... ทุกจังหวะที่กระแทกกระทั้น ไซรัสพยายามหลอกตัวเองว่าเขากำลังสยบความพยศของลูน่า แต่ยิ่งเขารุนแรงมากเท่าไหร่ ความจริงที่ตอกย้ำว่าลูน่าไม่ได้รู้สึกอะไรเลย กลับยิ่งบดขยี้หัวใจอสูรร้ายของเขาจนแหลกสลาย

นับหนึ่งทำได้เพียงซบหน้าลงกับเตียง ยอมรับชะตากรรมอันแสนสาหัสทั้งน้ำตา... ยอมเป็นหมากและของเล่นรองรับอารมณ์สกปรก เพื่อปกป้องครอบครัวและเพื่อแลกกับการไม่ให้ผู้หญิงตัวเล็กๆต้องรับชะตากรรมโหดร้ายไปมากกว่านี้