3-อสูรร้ายในเงามืด

ไซรัสไม่ได้อยู่ที่บริษัทอย่างที่ใครเข้าใจ... เขานั่งอยู่ตรงนี้ จ้องมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกระจกติดฟิล์มดำมืดด้วยสายตาที่เย็นเยือกดุจน้ำแข็ง

นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบคู่โตจับจ้องตรงไปยังบานกระจกใสของร้านคาเฟ่ ล็อกสายตาอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มเจ้าของร้าน ผู้ชายหน้าหวานหล่อเหลา นุ่มนวล และดูไร้ซึ่งพิษภัย ชายคนที่กำลังส่งรอยยิ้มอบอุ่นให้ภรรยาตามกฎหมายของเขา... รอยยิ้มและสายตาที่มองประสานกัน ราวกับโลกทั้งใบตรงนั้นมีเพียงแค่พวกเขาสองคน

บรรยากาศนุ่มนวลและรอยยิ้มหวานของลูน่าที่เขาไม่เคยได้สัมผัสเลยตลอดสองปีที่ผ่านมา... บัดนี้มันถูกมอบให้ชายแปลกหน้าคนนั้นอย่างง่ายดาย

ลึกๆ ในจิตวิญญาณอันบิดเบี้ยวของอสูรร้าย ความรู้สึกหึงหวงและตัณหาแห่งการครอบครองกำลังเดือดพล่าน ทว่าใบหน้าหล่อเหลาของไซรัสกลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว เขาค่อยๆ จุดรอยยิ้มเหยียดตรงมุมปาก ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ

“หึ...”

เสียงสบถสั้นๆ ทว่าแฝงไปด้วยความอำมหิตอย่างลึกล้ำ ชายหนุ่มละสายตาจากภาพตรงหน้าแล้วปัดสายตาไปทางเบาะหน้า เอ่ยสั่งคนขับรถด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ไร้ซึ่งความลนลานใดๆ

“กลับบริษัท... ฉันต้องรีบเคลียร์งาน เย็นนี้ฉันมีธุระต้องจัดการก่อนจะเข้างานเลี้ยง”

“ครับ นายท่าน”

สิ้นเสียงรับคำ เครื่องยนต์ทรงพละกำลังก็ส่งเสียงกระหึ่มเบาๆ ก่อนที่รถยนต์คันหรูของไซรัสจะค่อยๆ ทะยานและกลืนหายไปกับสายธารจราจรบนท้องถนน... ทิ้งไว้เพียงแววตาคมกริบของอสูรร้ายที่ส่องประกายลึกล้ำ ยากเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้ว่า แผนการตระเตรียม 'นรกบนดิน' ชิ้นถัดไปในใจของเขานั้น... มันจะเลือดเย็นและทรมานหัวใจของลูน่ามากมายเพียงใด

หลังจากพาลูน่าเลือกซื้อชุดราตรีสำหรับงานเลี้ยงในคืนนี้เรียบร้อยแล้ว รถหรูหราก็เลี้ยวกลับเข้ามาจอดสนิทเบื้องหน้าคฤหาสน์เดสมอนด์ ฟีนิกซ์ก้าวลงมารับหน้าที่เปิดประตูให้คุณนายตามปกติ

ทว่าจังหวะนั้นเอง สายตาคมกริบเหลือบมองการแจ้งเตือนด่วนบนโทรศัพท์มือถือ... คำสั่งจากนายใหญ่ให้เขารายงานตัวที่บริษัททันที

ฟีนิกซ์เก็บอาการสงบนิ่งอย่างมืออาชีพเช่นเคย เขายืนตรงก่อนจะก้มโค้งศีรษะให้หญิงสาวอย่างนอบน้อม

“คุณนายครับ... ผมขอตัวก่อนนะครับ อีกสิบห้านาทีช่างแต่งหน้าทำผมที่นายท่านสั่งไว้จะเข้ามาครับ”

ลูน่าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหันไปมองหน้าเขาด้วยความสงสัยในความรีบร้อนนั้น ทว่าเธอไม่ได้เอ่ยถามอะไร ทำเพียงพยักหน้ารับเบาๆ

“ขอบคุณค่ะ”

ร่างบางเดินหายลับเข้าไปในคฤหาสน์ ขณะที่ฟีนิกซ์หมุนตัวกลับขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังบริษัท Desmond Tech & ICP ทันที... โดยที่ไม่รู้เลยว่าพายุลูกใหญ่กำลังรอเขาอยู่

บ่ายวันเดียวกัน... ณ ห้องทำงานประธานบริหาร

บรรยากาศภายในห้องทำงานกว้างใหญ่บนชั้นสูงสุดของตึกเดสมอนด์เย็นเยือกและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านกระจกบานโตกระทบโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี

ฟีนิกซ์ก้าวเท้าเข้ามาภายในห้อง เขาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะแล้วค้อมศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อความเคารพ

“นายท่าน”

ไซรัสที่กำลังนั่งตรวจเอกสารสำคัญอยู่ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบราวกับใบมีดปราดสายตามองฟีนิกซ์ด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำพูดแม้แต่คำเดียว ทำเพียงพยักหน้าส่งสัญญาณเบาๆ ให้มือขวาคนสนิทอย่างเชนและลูกน้องร่างใหญ่ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง

พลั่ก!

โดยไม่ทันตั้งตัว หมัดหนักๆ ของเชนก็ซัดเข้าที่หน้าของฟีนิกซ์อย่างแรง ตามด้วยแรงถีบอัดเข้ากลางลำตัวจนฟีนิกซ์เซล้มลงไปกองกับพื้น เสียงหมัดและเท้ากระทบเนื้อดังสนิทอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ลูกน้องอีกคนเข้ามากระชากคอเสื้อกดร่างของเขาให้คุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อน

แม้น้ำลายจะเปื้อนเลือด และร่องรอยบาดแผลจะสลักบนใบหน้าจนสะบักสะบอม แต่ฟีนิกซ์ที่เป็นคนผ่านศึกมามากกลับไม่ยอมล้มลงไปนอนคุดคู้ เขาขบฟันอดทนต่อความเจ็บปวด ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับผู้เป็นเจ้านายด้วยแววตาสั่นระริก

ไซรัสลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ชายหนุ่มก้าวเท้าเดินอย่างช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังกังวานกึกก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงบ เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฟีนิกซ์ ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงไปจ้องลึกลงไปในดวงตาของลูกน้องใกล้ๆ ใบหน้าหล่อเหลานั้นจุดรอยยิ้มเหยียดที่ทำให้คนมองรู้สึกขนลุกไปถึงขั้วหัวใจ

“เห็นใจคุณนายตั้งแต่เมื่อไหร่... ถึงได้กล้าโกหกกูว่าทุกอย่างปกติ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็นเอ่ยขึ้นช้าๆ แต่ทรงพลังทำลายล้าง ไซรัสจ้องมองเลือดที่ไหลซึมออกจากมุมปากของฟีนิกซ์แล้วแสยะยิ้มกว้างขึ้น

“กูจ้างมึงให้จับตาดูคุณนาย... ไม่ใช่ให้มึงมาสงสารผู้หญิงของกู... เป็นผู้หญิงของกูมันน่าสงสารตรงไหน หืม?”

คำพูดไร้หัวใจนั้นเหมือนเข็มที่ตอกย้ำความผิด ฟีนิกซ์ขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด เขาหลุบสายตาลงต่ำ ยอมรับความผิดพลาดและอำนาจเหนือกว่าของชายตรงหน้าแต่โดยดี

“ขอโทษครับนาย...”

คำพูดนอบน้อมสั้นๆ เอ่ยออกมาอย่างยอมสยบ ไซรัสยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่แยแส เขาหยัดตัวขึ้นเต็มความสูง หมุนตัวหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน พลางปัดมือกลางอากาศปอยๆ เป็นเชิงสั่งให้ลูกน้องปล่อยตัวและพยุงฟีนิกซ์ขึ้นมา

“มันจะไม่มีครั้งที่สอง...” ไซรัสเอ่ยเสียงเรียบขณะเดินไปหยุดข้างเก้าอี้หนังตัวใหญ่ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง “...มึงคงจะรู้ว่ากูไม่เคยใจดี”

พูดจบ ชายหนุ่มก็ทิ้งตัวนั่งลงก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือต่อ ราวกับเหตุการณ์การนวดเค้นเลือดเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“ไปได้แล้ว... และจับตาดูคุณนายของมึงให้ดี”

“ครับ...” ฟีนิกซ์ค้อมศีรษะรับคำสั่งด้วยความยากลำบาก กายหนาสั่นไหวจากบาดแผลภายนอก แต่สิ่งที่บาดลึกลงไปกว่านั้นคือความจริงที่ว่า... เจ้าอสูรร้ายคนนี้รู้ทันทุกอย่าง และนรกที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในงานเลี้ยงคืนนี้แล้ว

ฟีนิกซ์ค่อยๆ พาร่างอันบอบช้ำเดินออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงไซรัสที่นั่งยิ้มบางๆ อยู่เบื้องหลังเอกสารในมือ

หลังจากเซ็นเคลียร์เอกสารชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ไซรัสก็เอนหลังชนพิงเก้าอี้หนังอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบกวาดมองความเรียบร้อยรอบตัว ก่อนจะหันไปถามมือขวาอย่างเชนด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

"วันนี้... มีงานอะไรต่ออีกไหม"

"หมดแล้วครับนายท่าน" เชนค้อมศีรษะตอบรับอย่างนอบน้อม

ไซรัสไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดทรงเสื้อสูทสากลเนื้อดีให้เข้าที่ด้วยท่าทางสุขุมนุ่มนวล ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับแผ่รังสีอันตรายดุจพายุหมุน

ร่างสูงก้าวเดินนำออกจากห้องทำงานไปตามบอร์ดเวย์ทางเดินของตระกูลเดสมอนด์ พนักงานและลูกน้องทุกคนที่เดินผ่านต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่แม้นแต่จะกล้าเงยขึ้นมาสบตากับอสูรร้ายในคราบประธานบริหารผู้นี้เลยแม้แต่คนเดียว ความเงียบและความเกรงกลัวคือสิ่งเดียวที่ต้อนรับทุกก้าวเดินของเขา

รถยนต์คันหรูแล่นตรงออกจากบริษัท มุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางที่เขาซุ่มดูเมื่อช่วงสาย... ONE DAY Cafe

เมื่อไปถึง หน้าประตูบานกระจกใสของคาเฟ่ขึ้นป้ายแขวนไว้ชัดเจนว่า 'CLOSED'

ภายในร้านที่ไฟส่องสว่างเพียงบางดวง ร่างสูงโปร่งของนับหนึ่ง กำลังถือไม้ถูพื้นทำความสะอาดร้านอยู่เพียงลำพัง ทว่าเสียงประตูร้านที่ถูกผลักเข้ามาพร้อมกับก้าวขาของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทดำ ทำให้นับหนึ่งต้องหยุดมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นมอง

“เอ่อ... ขอโทษนะครับลูกค้า พอดีร้านปิดแล้ว ไว้พรุ่งนี้มาอุดหนุน...”

น้ำเสียงนุ่มนวลสุภาพของนับหนึ่งขาดหายนิ่งชะงักไปกลางคัน เมื่อสายตาสบเข้ากับชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้ากลุ่ม... ชายเรือนผมสีน้ำตาลแดง ผู้มีรอยสักทมิฬพาดผ่านลำคอ และมีแววตาสีฟ้าเย็นเยียบที่มองมายังเขาอย่างพิจารณา

ไซรัสไม่ได้เอ่ยคำขอโทษ และไม่ได้มีท่าทีสนใจป้ายปิดร้านเลยสักนิด มือขวาอย่างเชนรีบยกเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งมาวางซ้อนไว้เบื้องหน้า ไซรัสทอดตัวนั่งลงอย่างถือดี ยกขาขึ้นไขว้ห้าง วางแขนลงบนหน้าขาด้วยท่วงท่าของผู้อยู่เหนือกว่าทุกสิ่ง

ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายเจ้าของร้านกาแฟตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยตัดบทขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับสั่นคลอนหัวใจคนฟังให้เย็นวาบไปถึงขั้ว

“กับลูน่า... ภรรยาของฉัน เป็นอะไรกัน”