ตอนที่ 3/1

"พี่ว่าไงนะคะ พี่โอบกับพี่หญิงจะแต่งงานกัน"

"ใช่…พี่คิดกันมาสักพักแล้วล่ะ พี่กับหญิงก็ดูใจกันมานานแล้ว ตอนแรกพี่ก็กลัวว่าหญิงจะใจตรงกันกับพี่หรือเปล่า จะรังเกียจที่พี่ต้องพิการแบบนี้ จะเป็นภาระกับคนที่พี่รักไหม แต่ตอนนี้มันถึงเวลาแล้วที่พี่จะต้องบอกเอมสักที"

"เป็นข่าวดีในรอบที่สองของวันเลยค่ะพี่ หนูดีใจมากเลยที่พี่ทั้งสองจะแต่งงานกัน แต่ว่าพี่หญิงคะ การที่พี่แต่งงาน นั่นก็หมายถึงพี่ต้องดูแลพี่ชายหนูแบบนี้ไปตลอดเลยนะคะ จะทำให้พี่ลำบากหรือเปล่า พี่โอเคหรือเปล่าคะ"

"รู้สิ พี่รู้ว่าถ้าแต่งงานแล้วพี่ต้องทำอะไร พี่ชายเอมไม่ได้พิการถึงขั้นที่ว่ารักษาไม่ได้สักหน่อย เดี๋ยวถ้าพี่หาเงินได้มากพอ พี่ค่อยพาพี่ชายเอมไปทำกายภาพบำบัดก็น่าจะดีขึ้นนะ หมอที่ดูแลก็บอกอยู่ไม่ใช่หรือไงว่าถ้าได้รับการรักษาและทำกายภาพบำบัดแล้ว ก็มีโอกาสกลับมาหายเป็นปกติน่ะ"

"ก็ใช่ค่ะ แต่ว่าหนูไม่อยากให้พี่หญิงลำบากเพราะหนูเกรงใจ"

"เอมคิดว่าถ้ามันลำบากจริง พี่จะยอมแต่งงานกับพี่ชายเอมหรือไง การที่พี่ตัดสินใจแบบนี้ นั่นก็หมายถึงพี่ยอมรับทุกอย่างในตัวของพี่ชายเอมได้ เพราะฉะนั้นอย่าห่วงเลย ส่วนเอมก็ใกล้จะเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว จะได้เรียนอย่างเต็มที่ไม่ต้องกังวลเรื่องของพี่ชายด้วยแบบนี้ดีไหมล่ะ"

"ขอบคุณมากนะคะ แล้วพี่จะแต่งงานกันยังไงหรือคะ แต่ว่าตอนนี้หนูยังไม่ได้มีเงินมากพอที่จัดงานแต่งหรอกนะคะ แต่ถ้าจะจัดงานแต่ง หนูขอเวลาเก็บเงินสักพักได้ไหมคะ"

"ไม่เห็นต้องลำบากเลย ที่พี่พูดถึงเรื่องแต่งงานน่ะ ความจริงแล้วพี่ก็แค่พูดเป็นพิธีเท่านั้นแหละ พี่แค่จะบอกเอมว่า ต่อไปนี้พี่จะเป็นคนดูแลพี่ชายของเอมเอง แล้วให้โอบย้ายไปอยู่ที่บ้านพี่เพราะพี่จะได้ดูแลอย่างเต็มที่มากขึ้น"

"แล้วจะให้หนูอยู่บ้านคนเดียวหรือคะ"

"อยู่คนเดียวอะไรกันล่ะ ก็บ้านเราติดกันขนาดนี้ เอมจะไปนอนหรือจะไปอยู่ที่บ้านพี่เมื่อไหร่ก็ได้นี่ ก็เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนี่นา แต่ถ้าจะไม่ให้พี่ชายของเอมย้ายน่ะคงไม่ได้หรอก เพราะพี่ก็อยากจะดูแลแฟนของพี่มากขึ้น อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในสายตาของพี่ตลอด เวลาที่เอมไปเรียนไง แบบนี้เอมโอเคไหมล่ะ"

"หนูจะไม่โอเคได้ยังไงล่ะคะ ยังไงหนูก็ขอแสดงความยินดีกับพี่ทั้งสองคนด้วยนะคะ หนูสัญญาเลยว่าถ้าหนูเรียนจบแล้ว หนูจะเป็นคนดูแลพี่ ๆ เองค่ะ"

ชีวิตนักศึกษาของอิ่มเอมก็เป็นไปด้วยความเรียบง่าย เธอตัดสินใจที่จะเรียนมหาวิทยาลัยเปิด เพราะเธออยากจะทำงานเต็มเวลาเพื่อหาค่าใช้จ่ายในการรักษาอาการของพี่ชายตัวเอง

เธออยากจะตอบแทนในสิ่งที่พี่ชายเคยมอบให้เธอมาตลอดตั้งแต่จำความได้ เธอไม่เคยรู้เลยว่าครอบครัวเธอไปไหนและเป็นใคร เพราะเธอไม่เคยเห็นแม้แต่รูปถ่ายเลยสักครั้ง ตั้งแต่เล็กจนถึงตอนนี้ ก็มีเพียงแค่พี่ชายที่คอยหาอาหารและส่งเสียเธอให้ได้รับการศึกษา จนเมื่อสี่ปีก่อนที่พี่ชายประสบอุบัติเหตุจากที่ทำงานเพราะทำงานหนักมากเกินไป จนทำให้ขาข้างซ้ายเคลื่อนไหวไม่ได้อีก

ตั้งแต่ตอนนั้นเธอก็เพิ่งอายุสิบห้าปี แต่เธอก็ต้องรับจ้างหารายได้พิเศษทำโดยการเป็นพนักงานล้างจานร้านก๋วยเตี๋ยวที่ขายอยู่ตึกแถวห่างจากบ้านเธอไปสองห้อง ซึ่งเถ้าแก่เจ้าของร้านก็ใจดี ยอมให้เธอทำงานที่ร้านเพราะก็พอจะรับรู้ถึงความยากลำบากของเธอกับพี่ชายซึ่งอาศัยอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงกัน

อิ่มเอมไม่มีเงินมากพอที่จะพาพี่ชายไปรักษาและทำกายภาพบำบัดได้ แต่โชคดีที่มีพี่สาวข้างบ้านที่อาสาดูแลพี่ชายในช่วงที่เธอไปเรียนให้

จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว อิ่มเอมก็ตัดสินใจเรียนมหาวิทยาลัยเปิด ถึงแม้จะได้รับทุนเรียนฟรีที่มหาวิทยาลัยปิด แต่เพราะเธอไม่อยากให้พี่ชายรอนานไปมากกว่านี้แล้ว เธออยากจะให้พี่ชายได้รับการรักษาและหายให้เร็วที่สุด เธออยากจะเห็นพี่ชายมีความสุขและใช้ชีวิตอย่างคนปกติได้ เพราะพี่ผ่านมาพี่ชายก็เป็นคนมอบความสุขให้เธอมาตลอด ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เธอจะต้องทำให้พี่ชายมีความสุขบ้างแล้ว

อิ่มเอมมองดูสายเรียกเข้าในช่วงพักจากการทำงาน ก่อนจะชั่งใจอยู่สักพักว่าจะรับสายดีหรือเปล่า

"เกือบสี่เดือนแล้วนะที่หายไปเลย นี่เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่าอิ่มเอม"

"ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้รับสาย แต่ว่าฉันค่อนข้างงานยุ่งน่ะ แล้วเธอสบายดีใช่ไหมคาร่า"

"สบายอะไรกันล่ะ ก็เธอเล่นหายไปแบบนี้ แถมฉันก็ไม่มีเวลาว่างไปหาเธอที่บ้านด้วย ช่วงนี้วุ่น ๆ กับเรื่องเรียนและเรื่องที่บ้านน่ะ แต่เป็นครั้งแรกในรอบสี่เดือนเลยนะ ที่ทำให้ฉันยิ้มได้น่ะ"

อิ่มเอมแอบปาดน้ำเมื่อได้ยินในสิ่งที่เพื่อนรักพูด เธอก็อยากจะบอกออกไปเหลือเกินว่าเธอก็รู้สึกดีใจไม่ต่างกัน เพื่อนที่แสนสำคัญ คนที่เคยคุยปรึกษากันทุกเรื่อง แต่เธอที่ต้องเป็นฝ่ายตีตัวออกห่าง เพราะคำขู่ทางโทรศัพท์เมื่อสี่เดือนก่อนที่พี่ชายของคาร่าได้โทรศัพท์มาข่มขู่เธอให้เลิกยุ่งกับน้องสาวของเขา

"ฉันขอโทษนะ แล้วจิตใจของเธอเป็นยังไงบ้างคาร่า ฉันขอโทษนะที่หายไป แล้วที่โทรมาวันนี้ต้องมีเรื่องสำคัญใช่ไหม มีอะไรก็บอกฉันมาได้เลยนะ"

"เสาร์นี้เราไปเที่ยวกันเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายเลยนะ เพราะบ้านพักที่จะไปเป็นบ้านพักของเพื่อนฉันเอง ค่าใช้จ่ายแน่นอนว่าฟรีทุกอย่าง แล้วก็ห้ามปฏิเสธด้วยนะ เดี๋ยววันเสาร์จะไปรับที่บ้านตอนสาย ๆ เตรียมตัวรอด้วยล่ะ ไปเที่ยวทะเลสามวันอย่าลืมเตรียมชุดด้วยนะ ถ้าเธอไปฉันจะยกโทษเรื่องที่หายไปถึงสี่เดือนให้"

หลังจากพูดจบ คาร่าก็รีบวางสายทันที ปล่อยให้อิ่มเอมที่กำลังจะพูดอ้าปากค้างด้วยความมึนงง