ตอนที่ 1 ความเจ็บปวด

ตอนที่

1

รอยร้าวในแก้ววิสกี้

      กลิ่นวิสกี้ราคาแพงผสมกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ คืออากกาศที่ ณิชาภา (ณิชา) ต้องสูดดมเพื่อประทังชีวิตในทุกค่ำคืน ภายใต้หน้ากากชื่อที่ใช้ในร้านเธอคือ เดียร์

ชุดเดรสสั้นสีดำที่รัดรูปไม่ได้ช่วยลดความอ้างว้างในใจลงได้เลย แต่ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสของอดีตคุณหนูผู้สูงศักดิ์กลับเย็นเยียบและแข็งกร้าวราวกับเป็นเกราะป้องกันไม่ให้โลกภายนอกเข้าถึงความอ่อนแอที่เหลืออยู่

เธอต้องดิ้นรนเพื่อกอบกู้ครอบครัวที่ล้มละลาย และทุกแก้วที่เธอริน ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน คือการพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือใครอีกต่อไป

       “เดียร์ ห้องสี่วีไอพี ไปหน่อยสิ” เสียงธนาภา เพื่อนร่วมงานคนสนิทเรียกขึ้น

ณิชาภากำถาดเครื่องดื่มแน่น สูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่โซนวีไอพีด้วยท่าทีนิ่งสงบ

       ห้องวีไอพี 4 เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด รังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง ชายสองคนนั่งอยู่ที่นั่น พวกเขาดูภูมิฐานจนน่าเกรงขามและชายที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นคือ อนาวิน อัศวนนท์ ส่วนอีกคนคือลูกน้องคนสนิทของเขา

      หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากออกจากอก ความเจ็บปวดที่ฝังรากลึกมานานห้าปีถูกปลุกขึ้นมาอย่างฉับพลัน ชายคนนี้คือโลกทั้งใบของเธอที่หายไปและเขาก็เป็นคนทอดทิ้งเธอไปอย่างเลือดเย็นที่สุด การปรากฎตัวของเขาไม่ได้นำมาซึ่งความถวิลหา แต่มันคือการตอกย้ำถึงแผลที่ไม่เคยจางหาย

       อนาวินในวัย 29 ปี ดูสง่างามและน่าเกรงขามกว่าเดิมหลายเท่า บุคลิกของเขาคือความเย็นชาที่ถูกห่อหุ้มด้วยอำนาจล้นมือ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวกำลังจ้องมองเธอด้วยความว่างเปล่าจนน่าใจหาย

       เขาไม่แสดงความแปลกใจแม้แต่น้อย ราวกับชื่อณิชาภาไม่เคยถูกสลักไว้ในความทรงจำ ความเพิกเฉยที่ไร้เยื่อใยนั้นสร้างความเจ็บปวดให้เธอมากกว่าการโดนสบประมาทด้วยวาจาเสียอีก

       “เครื่องดื่มที่สั่งได้แล้วค่ะ” เธอวางวิสกี้ลงบนโต๊ะด้วยปลายนิ้วที่นิ่งสนิท พยายามสวมบทบาทพนักงานสาวที่ชื่อเดียร์อย่างสมบูรณ์ที่สุด เพื่อไม่ให้เขาได้เห็นรอยร้าวที่กำลังขยายตัวในใจ

       “มีอะไรรับเพิ่มอีกไหมคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ ตั้งใจให้มันเย็นชาไม่แพ้สายตาของเขา

       อนาวินเหลือบตามองเธอเล็กน้อย เขาไม่ได้เอ่ยตอบเธอโดยตรง แต่กลับหันไปสั่งคนสนิทด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ

       “คนนี้ ให้มาประจำที่ห้องของฉันทุกครั้งที่มา”

       ณิชาภาตัวแข็งทื่อกับความโอหังที่เปี่ยมด้วยอำนาจนั้น ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุม แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากปฏิเสธเสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะขึ้นพร้อมกับการปรากฎตัวของ อรจิรา (อร) ผู้จัดการบาร์ที่เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

       “ขอโทษที่รบกวนค่ะคุณอนาวิน” อรจิราโค้งตัวเล็กน้อยอย่างนอบน้อม

       “ดิฉันต้องขอตัวน้องเดียร์ไปอีกห้อง เนื่องจากเกิดความผิดพลาดในการจัดคิว มีลูกค้าวีไอพีท่านอื่นจองตัวเธอไว้ล่วงหน้าก่อนแล้วค่ะ”

       อนาวินเลิกคิ้วสูง ความไม่พอใจฉายชัดในดวงตาคู่คมนั้น

       “ยกเลิกซะ ฉันต้องการเธอคนนี้ เดี๋ยวนี้”

       “เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากค่ะคุณอนาวิน เราไม่อาจยกเลิกการจองล่วงหน้าของลูกค้าวีไอพีท่านอื่นได้โดยไม่มีเหตุผลค่ะ” เธอจงใจเน้นคำว่าลูกค้าวีไอพีท่านอื่น เพื่อย้ำถึงกฏเกณฑ์ของร้านและอำนาจของลูกค้าวีไอพีคนนั้น

       “ใคร” อนาวินถามเสียงนิ่งๆ อย่างเยือกเย็น

       “คุณนนทกรค่ะ” อรจิราตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ

       วินาทีนั้น รอยร้าวปรากฎบนใบหน้าหล่อเหลาของอนาวินทันที แต่มันไม่ใช่รอยร้าวของความเสียใจ มันคือความโกรธขึงที่โดนลูบคม นนทกรคือขวากหนามชิ้นสำคัญ และตอนนี้อีกฝ่ายกำลังขวางทางสิ่งที่เขากำลังหมายตา

       “เดียร์รีบไปเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการที่นี่เอง” อรจิราบอกกับณิชาภา

       ณิชาภาโค้งตัวอย่างรวดเร็วและรีบเดินออกจากห้องไปทันที โดยไม่หันกลับไปมองสายตาที่เต็มไปด้วยความกดดันของอนาวิน

       ขณะที่ณิชาภากำลังเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ เธอก็ได้เห็นนนทกร ชายหนุ่มทายาทอสังหาริมทรัพย์ที่มีภาพลักษณ์สุภาพและอบอุ่น ราวกับเป็นขั้วตรงข้ามของเจ้าชายน้ำแข็งอย่างอนาวิน

       “น้องเดียร์” นนทกรยิ้มให้เธออย่างจริงใจ

       “ขอบคุณนะครับที่สละเวลามาดูแลผม”

       “เป็นหน้าที่ค่ะคุณนนท์” ณิชาภาพยายามยิ้มตอบ พลางรู้สึกว่าความกดดันเมื่อครู่เบาบางลง แต่อดระแวงไม่ได้ว่าภายใต้รอยยิ้มที่อ่อนโยนนี้ นนทกรเองก็อาจเป็นเสืออีกตัวที่ซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้

       ณิชาภาชงเครื่องดื่มอย่างคล่องแคล่ว แต่ความคิดกลับวนเวียนอยู่กับความว่างเปล่าในดวงตาของอนาวิน

       “เขาจำเราไม่ได้จริงๆ หรือแค่เล่นเกมกันแน่”

       แต่ไม่ว่าอย่างไร คำพูดที่เขาบอกเลิกเธอเมื่อห้าปีก่อนกลางสายฝนในวันที่เธอสูญเสียทุกอย่างยังคงชัดเจน เพราะเธอไม่สำคัญพออีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเขาเคยมองว่าเธอเป็นขยะที่หมดผลประโยชน์ การที่เขาจะทำเหมือนคนไม่รู้จักกันในวันนี้ก็ช่างสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว

       “ในเมื่อพี่อยากเป็นคนแปลกหน้า ณิชาก็จะเป็นให้ และเราจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนโง่คนเดิมอีก”

       ภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนย้อนกลับมา ราวกับฟิล์มหนังเก่าที่ฉายซ้ำฉากเดิมไม่จบสิ้น

      วันนั้นฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เป็นวันเดียวกับที่เธอเพิ่งได้รับข่าวร้ายว่าอาณาจักรของครอบครัวกำลังพังครืนล้มละลาย แต่สิ่งที่ซ้ำเติมเธอยิ่งกว่าเดิมคือแววตาที่เปลี่ยนไปของชายคนรัก

       “เราเลิกกันเถอะณิชา” คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูชัดเจนกว่าเสียงฟ้าร้อง ณิชาภาในวัยที่ยังอ่อนต่อโลกทรุดกายลงร้องไห้อ้อนวอนเขาอย่างหมดหนทาง เธอทิ้งศักดิ์ศรีทุกอย่างเพื่อเหนี่ยวรั้งเขาไว้ และถามด้วยความร้าวราน

       “ทำไมคะพี่วินน์  ทำไมต้องเป็นตอนนี้ พี่ไม่ได้รักณิชาแล้วเหรอคะ”

       “เพราะเธอไม่มีค่าพอให้พี่ต้องเสียเวลาด้วยอีกต่อไปแล้ว และที่สำคัญ...พี่เจอคนที่มีประโยชน์กับอนาคตของพี่มากกว่าเธอ”

       อนาวินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้แววแห่งความลังเล คำพูดของเขาไม่เพียงแค่บอกเลิก แต่คือการเหยียบย่ำหัวใจคนที่กำลังล้มให้จมลงไปในโคลน ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินขึ้นรถหรูไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้เธอยืนอยู่ท่ามกลางพายุฝนและซากปรักหักพังของชีวิตเพียงลำพัง   “พอกันที เขาไม่ได้แค่ทิ้งเรา แต่เขาเหยียบเราเพื่อให้ตัวเองสูงขึ้น เราไม่ควรเหลือความรู้สึกใดๆ ให้ผู้ชายคนนั้นอีก”