ตอนที่ 1 หน้ากากที่พังทลาย

ตอนที่

1

หน้ากากที่พังทลาย

เสียงเพลงจังหวะหนักหน่วงดังทะลุโสตประสาทจนขมับของ ณิชาภา เต้นตุบ แสงสว่างวูบวาบสีแดงและน้ำเงินที่สาดส่ายไปมาทำให้โลกของเธอดูบิดเบี้ยว เธอในชุดพนักงานเสิร์ฟกางเกงขาสั้นสีดำสนิทที่เน้นเรียวขาขาวผ่องตัดกับบรรยากาศมืดสลัว กำลังพยายามประคองถาดเครื่องดื่มที่มีมูลค่ามากกว่าค่าแรงทั้งวันของเธอ

ใครจะเชื่อว่าพนักงานเสิร์ฟสาวในชุดรัดรูปที่กำลังประคองถาดเครื่องดื่มอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันบุหรี่นี้ ครั้งหนึ่งเคย คุณหนูเดียร์ ทายาทคนโตของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสังคมชั้นสูง

เมื่อห้าปีก่อน ชื่อของณิชาภาปรากฏอยู่บนหน้าสังคมในฐานะหญิงสาวที่น่าอิจฉาที่สุด เธอมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ มีคุณพ่อปัญญาที่เป็นไอดอลในวงการธุรกิจ และมีนลินน้องสาวคนเล็กที่เธอคอยฟูมฟักประคบประหงมราวกับไข่ในหิน ชีวิตในตอนนั้นของเธอช่างสดใสและเปี่ยมไปด้วยความหวัง โดยเฉพาะเมื่อมี อนาวิน ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมเคียงข้างในฐานะคนรักที่ทุกคนต่างบอกว่ากิ่งทองใบหยก

แต่แล้วเงามืดที่มองไม่เห็นก็พัดถล่มเข้ามาในชีวิตเพียงชั่วข้ามคืน ธุรกิจของบิดาล้มละลายกะทันหันอย่างเป็นปริศนา ทรัพย์สินทุกอย่างถูกยึด บ้านที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นเพียงความทรงจำ

คุณพ่อปัญญาทรุดหนักกลายเป็นผู้ป่วยซึมเศร้าและสุขภาพอ่อนแอจนน่าใจหาย ส่วนคุณแม่มาริษาที่เคยเป็นคุณนายผู้สูงศักดิ์ก็ต้องเผชิญกับความจริงที่โหดร้าย

และที่กรีดแทงใจที่สุด คือการที่อนาวินเดินจากไปพร้อมคำพูดเย็นชาในวันที่เธอสูญสิ้นทุกอย่าง เขาบอกเลิกเธออย่างเลือดเย็น ทิ้งให้เธอแบกรับภาระที่หนักอึ้งเพียงลำพัง

ห้าปีที่ผ่านมาหล่อหลอมให้คุณหนูผู้บอบบางกลายเป็นผู้หญิงที่แกร่งดุจหินผา ณิชาภาทิ้งเกียรติยศไว้เบื้องหลัง ภายในผับแห่งนี้เธอคือเดียร์ เธอเรียนรู้ที่จะแลกเหงื่อและหยาดน้ำตาเพื่อเงินทุกบาททุกสตางค์มาซื้อยาให้พ่อและส่งเสียให้นลิน ได้เรียนหนังสือ แม้น้องสาวตัวดีจะยังไม่เข้าใจความลำบากที่แท้จริงและยังฝันถึงชีวิตหรูหราแบบเดิมจนน่าหนักใจก็ตาม

เธอกลายเป็นดอกไม้ที่เติบโตในเงามืด เป็นนางฟ้าในคราบพนักงานเสิร์ฟที่ต้องคอยปั้นหน้ายิ้มรับคำแทะโลมจากชายแปลกหน้า ทั้งที่ในใจนึกอยากจะกรีดร้องด้วยความสมเพชตัวเองเพียงใดก็ตาม

แต่เธอก็ย้ำกับตัวเองเสมอ ตราบใดที่ลมหายใจของคนในครอบครัวยังอยู่ และตราบใดที่น้องสาวเธอยังมีอนาคต ต่อให้ต้องก้มหัวให้ต่ำกว่านี้เธอก็จะทำ ขอเพียงแค่อย่าได้พบเจอเขาอีกเลย คนที่สอนให้เธอรู้จักคำว่าความเจ็บปวดที่แท้จริง

แม้ว่าเธอจะจบการศึกษาเกียรตินิยมและทักษะภาษาที่ยอดเยี่ยม ทำไมณิชาภาไม่เดินเข้าไปสมัครงานในตึกสูงระฟ้าใจกลางเมือง เป็นเพราะเธอไปสมัครงานที่ไหนพอรู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของปัญญา อัศวโภคิน ก็ไม่มีใครอยากรับเธอเข้าทำงานเพราะ อนันต์พ่อของอนาวินแอบใช้อิทธิพลกระจายข่าวว่าใครช่วยเหลือครอบครัวของปัญญาถือว่าประกาศเป็นศัตรูกับอนันต์

ทว่าในวินาทีที่เธอเงยหน้าขึ้นจากการเตรียมเครื่องดื่ม สายตากลับไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบคู่หนึ่งที่จ้องมองลงมาจากชั้น VIP ดวงตาที่เธอพยายามลบเลือนไปจากความทรงจำตลอดห้าปี บัดนี้กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความแค้นและชัยชนะที่เธอมองไม่เห็นความเมตตาอยู่ในนั้นเลยสักนิด

“น้องเดียร์จ๊ะจะรีบไปไหนล่ะ มาคุยกับพี่ก่อน” มือหนาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเสี่ยเจ้าของโรงงานที่เริ่มเมามายตะปบเข้าที่ข้อมือบาง

ณิชาภาสะดุ้งสุดตัว ความขยะแขยงแล่นพล่านจากข้อมือลามไปถึงหัวใจ แต่ใบหน้าสวยหวานกลับถูกฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มทางการค้าที่เธอฝึกฝนมาอย่างดี

“ขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะพี่ พอดีโต๊ะโน้นเรียกเช็คบิลแล้ว ถ้าเดียร์ไปช้าพี่อรผู้จัดการร้านเอาเดียร์ตายแน่ๆ เลยค่ะ” เธอพยายามบิดข้อมือออกอย่างนุ่มนวล แต่ชายคนนั้นกลับกระชากเธอเข้าหาตัวจนกลิ่นเหล้าขาวผสมกลิ่นบุหรี่พุ่งเข้าปะทะใบหน้า

“พี่อรไม่ว่าหรอก ถ้าพี่จะจ่ายค่าตัวน้องเพิ่มอีกสักหมื่น สองหมื่นเอามั้ย” สายตาแทะโลมจดจ้องที่หน้าอกและริมฝันที่เม้มแน่น

ณิชาภาหลับตาลงกบดานความโกรธ เธออยากจะสาดเหล้าในถาดใส่หน้าชายคนนี้ แต่ภาพใบหน้าซูบผอมของพ่อที่นอนรอความหวังอยู่ที่บ้านก็ลอยเข้ามาฉุดรั้งสติเอาไว้

ในขณะที่เธอกำลังจะถูกล่วงเกินมากกว่าเดิม ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลสีเทาเข้มก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางราวกับเงาที่มองไม่เห็น ชายผู้นั้นไม่ได้ดูเหมือนลูกค้าขี้เมาทั่วไป แต่กลับแผ่ซ่านรังสีบางอย่างที่ทำให้เสี่ยเจ้าของโรงงานถึงกับชะงักและยอมปล่อยมือ

“คุณเดียร์ใช่ไหมครับ” เสียงทุ้มต่ำและสุภาพของ อาคิราห์ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเพลง ณิชาภาหอบหายใจถี่พลางลูบข้อมือที่ขึ้นรอยแดง

“ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอสังเกตเห็นวารีและพนักงานคนอื่นๆ ลอบมองมาด้วยความสงสัย เพราะอาคิราห์มีบุคลิกเหมือนผู้ดีทุกระเบียดนิ้ว

“มีแขก VIP ของเราที่โซนชั้นบนต้องการพบคุณเป็นการส่วนตัวครับ เขาต้องการให้คุณขึ้นไปดูแลโต๊ะของเขาเพียงคนเดียว” คำว่าเพียงคนเดียว’ ทำให้ณิชาภารู้สึกเย็นเยียบที่สันหลัง

“เดียร์ไม่ได้ทำหน้าที่เอ็นเตอร์เทนนะคะเดียร์แค่เสิร์ฟ”

“แขกท่านนี้ไม่ได้ต้องการอย่างอื่นครับ นอกจากให้คุณไปรินเหล้าและเขาจ่ายค่าเวลาของคุณด้วยเช็คเงินสดที่มากพอจะทำให้คุณไม่ต้องเหนื่อยที่ชั้นล่างนี้ไปอีกนาน” อาคิยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ทิ้งปริศนาที่ทำให้ณิชาภาไม่มีทางเลือก

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปติดต่อพี่อรก่อนนะคะ”

“ไม่จำเป็นหรอกครับ เพราะเจ้านายผม จัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้ว”

อคิราห์ขยับยิ้ม เป็นยิ้มที่ทำให้ณิชาภารู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก เธอหันไปเห็น อรจิรา ผู้จัดการร้านพยักหน้าให้เธอ

“เชิญครับคุณเดียร์ อย่าให้ท่านต้องรอนาน”

 ณิชาภาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอวางถาดเปล่าลงบนเคาน์เตอร์ ท่ามกลางสายตาจิกกัดของ วารี ที่ยืนกอดอกมองอยู่ไม่ไกล

“แหม!!! ส้มหล่นลูกเบ้อเร่อเลยนะนังเดียร์ แขก VIP เจาะจงตัวซะด้วย ระวังเหอะขึ้นไปสูงๆ เวลาตกลงมามันจะเจ็บกว่าคนอื่น” วารีพูดเสียงเบาพอที่จะให้ได้ยินกันสองคน

ณิชาภาไม่ได้ตอบโต้ เธอเดินตามแผ่นหลังที่ตั้งตรงของอาคิราห์ขึ้นไปยังชั้นสอง พรมหนานุ่มที่ปูตลอดทางเดินช่วยดูดซับเสียงฝีเท้าจนทุกอย่างรอบตัวเงียบสงัดลงอย่างน่าใจหาย แสงไฟที่นี่สลัวกว่าด้านล่าง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงเข้ามาแทนที่กลิ่นเหม็นอับของบุหรี่