ตอนที่ 2 น้องเดียร์  

ตอนที่

2

น้องเดียร์

      ขณะที่เธอกำลังใช้สมาธิอยู่กับการเช็ดแก้วเพื่อขจัดความคิดฟุ้งซ่านนั้น ทันใดนั้นอคิราห์ก็เดินฝ่าฝูงชนออกมาจากห้องวีไอพี 4 ตรงมาที่เคาน์เตอร์บาร์ สายตาของเขาไม่ได้วอกแวกไปที่ใคร แต่จ้องตรงมาที่ณิชาภาอย่างเจาะจงราวกับจะประกาศอาณาเขต

       “คุณนนทกร” อคิราห์ทักทายอย่างสุภาพตามมารยาทและเป็นมืออาชีพ แต่ไม่มีไออุ่นในน้ำเสียงแม้แต่น้อย

       “คนของอนาวินสินะ มีธุระอะไรถึงได้มาขัดจังหวะที่โต๊ะของฉัน” นนทกรเอ่ยเสียงเรียบ พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตากลับหรี่ลงอย่างระวัง

       อคิราห์ยังคงรักษามารยาทไว้อย่างดีเยี่ยม “ผมมาในฐานะตัวแทนเจ้านายครับ พอดีมีข้อความสำคัญที่อยากฝากบอกพนักงานคนนี้เป็นการส่วนตัว”

       “เรื่องส่วนตัว” นนทกรเลิกคิ้วมองอย่างท้าทาย

       “เกรงว่าในชั่วโมงงานที่ฉันจองตัวเธอไว้ อะไรที่เป็นเรื่องของเดียร์ก็ถือเป็นเรื่องที่ฉันต้องรู้ด้วย หวังว่านายคงเข้าใจในกฎกติตานะ

       “ผมเข้าใจครับ แต่ข้อความนี้คุณวินน์กำชับมาว่าต้องถึงมือเธอตอนนี้”

       “ถ้าอย่างนั้นก็รอให้จบเคสของฉันก่อน หรือไม่ก็รอน้องเดียร์เลิกงาน” นนทกตัดบทอย่างเด็ดขาดพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู

       “ตอนนี้เวลาของน้องเดียร์เป็นสิทธิ์ของฉัน และฉันไม่ชอบให้มีแมลงรำคาญมาบินว่อนแถวนี้”

       อคิราห์กระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่ต้องการให้เกิดการปะทะที่อาจส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ธุรกิจในที่สาธารณะจึงตัดสินใจเลื่อนมือไปที่ขอบเคาน์เตอร์ และวางกระดาษโน๊ตสีขาวใบเล็กๆ ลงตรงหน้าณิชาภาอย่างรวดเร็ว

       “คงไม่ว่ากันนะครับ คุณนนทกร” อคิราห์ทิ้งท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป

       ณิชาภาที่กำลังจะหยิบกระดาษใบนั้นด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธออยากรู้ว่าอดีตที่เคยตายไปแล้วต้องการสื่ออะไร ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะทันได้แตะต้อง นนทกรกลับคว้ามันตัดหน้าไปเสียก่อน การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วและอุกอาจจนเธอสะดุ้งสุดตัว

       “คุณนนท์” ณิชาภาอุทานออกมาเบาๆ เขาละเมิดความเป็นส่วนตัวของเธอ

       “ฉันบอกแล้วไงว่าตอนนี้เธออยู่ในความดูแลของฉัน และฉันเกลียดการใช้ของร่วมกับคนอย่างอนาวินที่สุด” นนทกรกล่าวเสียงต่ำ ดวงตาที่เคยดูอบอุ่นนี้กลับลุกด้วยความแค้นที่ซ่อนไว้ไม่มิด

       นนทกรไม่ได้เปิดอ่านแม้แต่ตัวอักษรเดียว เขาฉีกกระดาษใบนั้นออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนจะโยนมันลงถังขยะอย่างไม่ใยดี

       “อยากได้มากใช่ไหมไอ้วินน์ ยิ่งแกอยากได้ ฉันยิ่งจะทำให้แกเห็นว่าแกไม่มีวันได้แม้แต่เงาของเธอ” นนทกรพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะส่งแก้วเปล่าให้ณิชาภาเพื่อสั่งให้เธอปรนนิบัติเขาต่อ

       อคิราห์ที่หยุดยืนมองอยู่ไกลๆ เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ใบหน้าเขาเคร่งขรึมลงทันที การหยามหน้าด้วยการฉีกข้อความทิ้งต่อหน้าแบบนี้ คือการประกาศสงครามที่เขาต้องรีบรายงานเจ้านาย

       ภายในห้องวีไอพี 4 อนาวินกำลังจิบวิสกี้ในมืออย่างใจเย็น ท่ามกลางความสลัวเขาสงบนิ่งราวกับพยัคฆ์ที่รอเหยื่อ

       “คุณวินน์ครับ” อคิราห์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ากังวล

       “ว่ามา” อนาวินตอบสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากของเหลวในแก้ว

       “คุณนนทกร ไม่ได้แค่กันคุณณิชาไว้ครับ แต่เขายังฉีกกระดาษข้อความที่คุณฝากไปทิ้งและไม่ให้คุณณิชาอ่านเลยครับ”

       อนาวินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระแทกแก้วเหล้าลงบนโต๊ะหินอ่อนเสียงดังสนั่นจนแก้วแทบร้าวคามือ

       “มันกล้าท้าทายฉัน มันอยากลองดีนักใช่ไหม” อนาวินแค่นยิ้มเยือกเย็น แววตาดุจคมเหยื่อจ้องมองผ่านกำแพงห้องราวกับจะทะลุไปหาคู่แข่งที่อยู่อีกฝั่ง

       “ไปเรียกผู้จัดการบาร์มา”

        

       เพียงครู่เดียว อรจิราก็เดินเข้ามาด้วยทาทีประหม่าจนเห็นได้ชัด

       “ค่ะคุณอนาวิน เรียกอรมามีอะไรให้รับใช้คะ”

       “เด็กคนที่ชื่อเดียร์” อนาวินเอ่ยชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังเย็นไปถึงสันหลัง  

       “ฉันต้องการจองตัวเธอผูกขาดเพียงคนเดียวเป็นเวลาหนึ่งปี เริ่มตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป และหลังจากนี้เธอไม่ต้องรับงานแขกคนอื่นอีกแม้แต่คนเดียว”

       อรจิราหน้าซีดเผือด “หมายความว่าคุณจะซื้อตัวน้องเดียร์ยาวหนึ่งปีเลยเหรอคะ”  

       “ถูกต้อง ไปจัดการถอดชื่อเธอออกจากตารางทั้งหมดซะ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นรอบที่สอง” อนาวินตัดบทอย่างไม่ใยดีก่อนจะบุ้ยปากให้อคิราห์เพื่อจัดการเรื่องผลประโยชน์

       อคิราห์หยิบเช็คเปล่าขึ้นมาสะบัดปากกาเซ็นชื่อเจ้านายด้วยความชำนาญ ก่อนจะเลื่อนมันไปตรงหน้าผู้จัดการสาว”

       “เจ้านายผมต้องการคำตอบแค่ตัวเลขครับคุณอรจะราคาเท่าไหร่ก็ว่ามา ขอแค่ชื่อของพนักงานคนนั้นหายไปจากสายตาของคุณนนทกรตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป”

       อรจิรามือสั่นขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดต่อเจ้าของร้าน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเพราะนี่ไม่ใช่แค่การจองตัวเด็ก แต่มันคือการตัดสินใจครั้งใหญ่ที่อาจเปลี่ยนขั้วอำนาจในบาร์แห่งนี้ไปตลอดกาล

       “เรื่องนั้นรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวฉันโทรหาเจ้าของร้านสักครู่นะคะ” อรจิราตอบอย่างประหม่า เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเดินออกไปจากห้องเพื่อติดต่อหาเจ้าของร้านทันที ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เพราะนี่คือการตัดสินใจทางธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดของร้านในรอบหลายปี

       อนาวินไม่แสดงท่าทีเร่งรัด เขายังคงนั่งสงบนิ่งราวกับรูปปั้น แม้แต่เสียงหายใจยังแทบไม่ได้ยิน