Novels by กวีสวาท

ตอนที่95ป้อนนมลูกแล้วอย่าลืมป้อนพ่อนะ (ตอนจบ) “งั้นเราไปป้อนนมพ่อกันดีกว่า”ปรายฟ้าพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ภาคภูมิยิ้มกว้าง ก่อนจะอุ้มปรายฟ้าขึ้นมาแล้วเดินตรงไปยังห้องนอนของทั้งคู่ห้องนอนถูกจัดแสงสลัว ๆ ด้วยโคมไฟข้างเตียง ให้บรรยากาศที่อบอุ่นและโรแมนติก ภาคภูมิวางปรายฟ้าลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอไม่ละสายตา“วันนี้เมียสวยจังเลย” ภาคภูมิเอ่ยชมด้วยเสียงแหบพร่า พลางเลื่อนมือไปสัมผัสแก้มนวลของปรายฟ้าอย่างอ่อนโยนปรายฟ้าหลับตาพริ้มเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปมา เธอกระซิบตอบกลับไปว่า“ภูมิก็หล่อค่ะ”ภาคภูมิยิ้มกว้างก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบปรายฟ้าอย่างดูดดื่ม จูบของเขาเต็มไปด้วยความรัก ความปรารถนาและความคิดถึงปรายฟ้าตอบรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ เธอสอดมือเข้าไปในเส้นผมของภาคภูมิแล้วดึงรั้งท้ายทอยเขาเข้ามาใกล้ เพื่อให้จูบนั้นลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนของทั้งคู่เกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน ราวกับต้องการเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไปตลอดทั้งวันมือของภาคภูมิเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของปรายฟ้า ก่อนจะเลื่อนลงไปปลดกระดุมชุดนอนผ้าซาตินที่ปรายฟ้าสวมอยู่

ตอนที่94ป้อนนมลูกแล้วอย่าลืมป้อนพ่อนะ (ตอนจบ) หกเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก ชีวิตของภาคภูมิและปรายฟ้า เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงจากคู่รักหนุ่มสาวกลายเป็นพ่อแม่เต็มตัวพร้อมกับสมาชิกใหม่สองคนคือน้องพายุและน้องสายฝนที่เติมเต็มชีวิตคู่ของทั้งสองให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นทั้งคู่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ใจกลางเมืองซึ่งถูกตกแต่งอย่างสวยงามและอบอุ่น มีพื้นที่กว้างขวางให้เด็ก ๆ ได้วิ่งเล่นและมีสนามหญ้าที่กว้างพอสำหรับเด็กน้อยสองคนภาคภูมิจัดสรรเวลาให้กับการทำงานและครอบครัวอย่างลงตัว ทุกวันหลังกลับจากบริษัท สิ่งแรกที่เขาทำคือตรงดิ่งกลับบ้านเพื่อมาเล่นกับลูก ๆ เสียงหัวเราะสดใสของน้องพายุและน้องสายฝนคือยาชั้นดีที่ช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการทำงานได้เป็นอย่างดีเขามักจะอุ้มลูกน้อยทั้งสองคนขึ้นมาโยนเบา ๆ จนลูก ๆ ส่งเสียงคิกคักด้วยความชอบใจหรือไม่ก็เล่านิทานก่อนนอนให้ฟังจนกระทั่งลูก ๆ เคลิ้มหลับไปในอ้อมแขนปรายฟ้าเองก็ดูสดใสขึ้นมากแม้จะเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกแฝดแต่เธอก็มีความสุขกับบทบาทความเป็นแม่ปรายฟ้ามีพี่เลี้ยงสองคนคอยช่วยดูแลลูก ๆ ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งเพราะหากไม่มีพี่เลี้ยงช่วย

ตอนที่94คุณพ่อคุณแม่ป้ายแดงเกือบเก้าเดือนที่ปรายฟ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในทุกวัน ท้องของเธอโตขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอเริ่มรู้สึกหนักตัวและอุ้ยอ้ายไปหมดทุกที่แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงมีความสุขในทุกวันที่มีภาคภูมิอยู่เคียงข้างและแล้ววันที่เธอกับภาคภูมิรอคอยก็มาถึงในช่วงกลางดึกปรายฟ้าเริ่มมีอาการปวดท้องอย่างรุนแรงจนภาคภูมิถึงกับตกใจ เขารีบพาเธอไปที่โรงพยาบาลทันทีโดยไม่ลังเล“คุณต้องหายใจเข้าลึก ๆ นะปราย” ภาคภูมิกล่าวกับปรายฟ้าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล เขากุมมือของเธอไว้แน่นตลอดเวลาที่อยู่บนรถปรายฟ้ายิ้มทั้งน้ำตา “ปรายไม่เป็นไรค่ะ ปรายทนได้ค่ะ”เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ปรายฟ้าก็ถูกนำตัวเข้าไปในห้องคลอดทันที ภาคภูมิกอดเธอไว้แน่นแล้วกระซิบที่ข้างหูของเธอเบา ๆ“ภูมิจะอยู่เคียงข้างปรายเสมอนะครับปรายไม่ต้องกลัวนะ”ปรายฟ้าถูกนำตัวไปที่ห้องผ่าตัดทันทีที่คุณหมอตรวจดูว่าเหมาะสมแก่การผ่าคลอดเอาเด็กน้อยออกมาหลังจากนั้นไม่นานเสียงของเด็กทารกน้อยก็ดังขึ้นมา ภาคภูมิถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เขาหันไปมองหน้าปรายฟ้าด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ คุณหมออุ้มเด็กน้อยออกมาจากห้องคลอดแล้วกล่าวว่า“คุณได

ตอนที่93เลขาใหม่กับหัวใจที่ว้าวุ่นปรายฟ้าตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความรู้สึกที่สดชื่นแต่เมื่อภาคภูมิออกไปทำงานที่บริษัท เธอก็เริ่มรู้สึกเหงาและเบื่อหน่ายกับการอยู่บ้านเพียงคนเดียวความรู้สึกนี้ทำให้เธอคิดถึงเรื่องต่าง ๆ มากมายและสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกกังวลมากที่สุดก็คือเรื่องของเมย์เลขาคนใหม่ของภาคภูมิเธอพยายามที่จะไล่ความคิดเหล่านี้ออกจากหัว แต่ก็ทำไม่ได้เธอยังคงคิดถึงภาพของเมย์ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ภาคภูมิที่ห้องทำงานของเขา ความรู้สึกหึงหวงที่กลับมาอีกครั้งทำให้หัวใจของเธอไม่สงบเธอรู้ดีว่าภาคภูมิเป็นคนดีและไม่คิดอะไรกับใครแต่ความกังวลที่มาพร้อมกับการตั้งครรภ์ก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวและไม่มั่นคง“ยัยปรายหยุดคิดเรื่องไร้สาระได้แล้ว” ปรายฟ้าพูดกับตัวเอง“ภูมิรักเราคนเดียว”แม้จะพูดกับตัวเองแบบนั้นแต่เธอก็ยังคงรู้สึกกังวลอยู่ดี เธอพยายามหาอะไรทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองแต่ก็ทำไม่ได้เลยในตอนเย็นเมื่อปรายฟ้ากำลังนั่งดูโทรทัศน์อย่างเงียบ ๆ ภาคภูมิก็กลับมาจากบริษัทเขามองดูปรายฟ้าที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าที่อ่อนเพลียแต่ก็ยังคงความสง่างามอยู่ ภาคภูมินั่งลงข้าง ๆ เธอแล้วโอบกอดเธอไว้แน่น

ตอนที่92ท้อง สามเดือนผ่านไปหลังจากงานแต่งงานอันแสนสุขของปรายฟ้าและภาคภูมิ ชีวิตคู่ของพวกเขาราบรื่นและเต็มไปด้วยความรัก แต่ในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาปรายฟ้าเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายของตัวเอง เธอรู้สึกอ่อนเพลียและคลื่นไส้อย่างไม่มีสาเหตุและที่สำคัญที่สุดคือเธอไม่รู้สึกถึงอาการปวดประจำเดือนที่เคยเกิดขึ้นทุกเดือนเลยด้วยความสงสัยและความหวังเล็ก ๆ ในใจ ปรายฟ้าตัดสินใจไปตรวจที่โรงพยาบาลด้วยตัวคนเดียว เมื่อคุณหมอบอกข่าวดีว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้วปรายฟ้าถึงกับยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุขและความยินดี เธอดีใจมากที่ความรักของเธอและภาคภูมิได้มาถึงอีกขั้นที่สำคัญแล้วเมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียมปรายฟ้าก็รีบวิ่งเข้าไปหาภาคภูมิแล้วกอดเขาไว้แน่น ภาคภูมิสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในท่าทางของเธอ“เกิดอะไรขึ้นครับที่รัก” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลปรายฟ้ายื่นผลตรวจการตั้งครรภ์ให้กับเขา ภาคภูมิถึงกับตกใจ เขามองหน้าปรายฟ้าด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะอ่านผลตรวจแล้วยิ้มกว้างออกมาจนแก้มปริ“จริงเหรอครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ“

ตอนที่91เข้าเรือนหอ (18+)ห้องสวีทอีกห้องหนึ่งที่ตกแต่งในโทนสีอบอุ่น ประดับด้วยภาพวาดศิลปะล้ำค่า ชัยวัฒน์พยุงมีนาที่อยู่ในอ้อมกอดเข้ามาในห้องมีนาในชุดเจ้าสาวลูกไม้สีครีมดูงดงามราวกับนางฟ้าที่เพิ่งจุติลงมาจากสรวงสวรรค์ที่ทำให้ชัยวัฒน์แทบคลั่งชัยวัฒน์อดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบขมับของเธออย่างแสนรัก และสูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธออย่างลืมตัว “เมียจ๋าหอมชื่นใจที่สุดเลย”“ในที่สุดมีนก็เป็นของชัยอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะมีนเป็นของชัยแล้วจริง ๆ” ชัยวัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือแกร่งของเขาประคองใบหน้าสวยหวานของเธอขึ้นมาสบตา ดวงตาของเขาฉายแววรักใคร่ลึกซึ้งและปรารถนาอย่างเปิดเผยมีนายิ้มหวานหยาดเยิ้ม เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูเขา“มีนรอคอยวันนี้มานานแสนนานเหมือนกันอยากจะเป็นของชัยในวันแต่งงานใจจะขาดแล้ว”ชัยวัฒน์อุ้มมีนาขึ้นในอ้อมแขน พาเธอไปยังกลางห้องที่ปูพรมหนานุ่มสีแดงก่ำ เขาวางเธอลงช้า ๆ บนพรม ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ จูบหลังมือเรียวของเธออย่างแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก“ชัยรักมีน รักหมดหัวใจและอยากให้มีนเป็นของชัยในคืนนี้อยากให้มีนรู้สึกดีที่สุด”มีนาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง เ

13อย่ามาเก่งกับฉัน เวหาพาขนมเทียนมปาร์ตี้งานวันเกิดของเพื่อนเขา ขนมเทียนแต่งตัวมาในชุดเดรสเกาะอกรัดรูปสีแดงเลือดหมูซึ่งชุดนี้ขับผิวให้ผิวของเธอมีออร่ามากขึ้นจนผู้ชายที่อยู่ในงานหลายคนจ้องมองมาที่เธอเป็นสายตาเดียวกัน เพื่อนของเวหาคนนี้เป็นเพื่อนสมัยเรียนด้วยกันเมื่อมัธยมตอนนี้เพื่อนของเวหาเป็นเจ้าของโรงงานใหญ่โตมีรายได้มหาศาลซึ่งทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันนานหลายปีแล้วแต่ก็มีติดต่อกันมาบ้างเพราะต่างคนต่างทำงานทำให้ไม่มีเวลาได้เจอกัน “เวหาทางนี้เพื่อน” บอมเบย์เพื่อนของเวหาโบกมือเรียกเพื่อนทันทีที่เห็นเพื่อนเดินเข้ามาในงานและเหมือนว่าเวหากำลังมองหาเขาอยู่พอดี เวหาเดินไปหาบอมเบย์ทั้งสองก็กอดกันด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันนาน “เป็นไงบ้างเพื่อนไม่เจอกันนานหล่อขึ้นล่ำขึ้นมากเลย” บอมเบย์บอกกับเพื่อนพร้อมมองสำรวจหุ่นของเวหาที่ตอนนี้เขาล่ำขึ้น กล้ามแน่นไปทุกส่วน “ก็ออกกำลังกายฟิตไปหน่อยเพื่อน อายุเริ่มเยอะเลยอยากดูแลตัวเองหน่อย นายก็ดูหล่อขึ้นเยอะเหมือนกันผิวใสเหมือนพระเอกเกาหลีเหมือนกันนะเนี่ย” เวหากับบอมเบย์พูดคุยกันอย่างสนุกสนานก่อนที

12อาบน้ำกัน ขนมเทียนกลับมาถึงบ้านหลังจากที่เธอไปเยี่ยมพ่อซึ่งเวหาให้เธอไปได้แค่สองชั่วโมงเท่านั้น ขนมเทียนเดินมาหาเวหาที่นั่งอยู่ที่ห้องทำงานของเขา “ขอบคุณนะที่ให้ฉันไปเยี่ยมพ่อ” ขนมเทียนพูดพร้อมกับเดินไปนั่งข้างๆ เวหา “ไม่ต้องมาขอบคุณฉัน ฉันแค่สงสารผู้หญิงร่านๆ อย่างเธอแค่นั้นแหละอุตส่าห์เอาเรือนร่างมาแลก” เวหาไม่หันมาหาเธอสายตาของเขายังจับจ้องที่หน้าจอมือถือเพราะวันนี้เพื่อนๆ ของเขานัดปาร์ตี้กันเพราะเป็นวันเกิดของเพื่อนในกลุ่มเพื่อนของเขา “ถ้าอย่างนั้นฉันขอไปอาบน้ำเข้านอนก่อนนะ” ขนมเทียนที่กำลังจะเดินไปทำอย่างที่เธอบอกเวหาแต่เธอก็ต้องหยุดเพราะเวหาเรียกเธอไว้ “ไปอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ เธอต้องไปงานวันเกิดเพื่อนของฉันกับฉัน” เวหาพูดแล้วก็เดินไปดักหน้าของเธอไว้ “ทำไมฉันต้องไปด้วยเพื่อนก็เพื่อนของนายไม่ใช่เพื่อนของฉันสักหน่อย” ขนมเทียนที่เหนื่อยมาทั้งวันเธอไม่อยากไปไหนอีกแล้วอีกอย่างเธอไม่ชอบงานปาร์ตี้สังสรรค์ที่ต้องไปกับเวหา “ไม่ต้องมีคำถามเพราะคำสั่งของฉันคือสิ่งที่เธอต้องทำตามเธอจำไม่ได้หรือไง” เวหาพูดแล้วก็ลากแขนของ

11ฉันอยากกลับบ้าน ขนมเทียนอยากกลับบ้านไปเยี่ยมเยือนพ่อของเธอแต่เวหาไม่ยอมให้เธอไปไม่ว่าเธอจะขอร้องอ้อนวอนแค่ไหนก็ตาม “เวหาฉันอยากกลับบ้านไปหาพ่อ ฉันไม่ค้างคืนก็ได้แต่ฉันขอกลับบ้านหน่อยได้มั้ย” ขนมเทียนพูดขึ้นหลังจากที่เธอเคยขอเขาแล้วเมื่อหลายวันก่อนและวันนี้เธอลองขอเขาอีกครั้งว่าเขาจะอนุญาตให้เธอไปหรือไม่ “ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือไงว่าไม่ให้กลับก็คือไม่ให้กลับ” เวหาที่กำลังนอนอ่านหนังสือเล่มโปรดอยู่บนเตียงอย่างอารมณ์ดีก็ตอบกลับเธอโดยที่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือเล่มโปรด “ฉันขอเถอะนะ นานๆ ครั้งฉันถึงขอ ฉันไม่ได้ขอบ่อยๆ ซะหน่อย จะใจร้ายไปไหน” ขนมเทียนจบเธอก็เดินไปหยุดตรงหน้าของเขาด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าเพื่อยั่วยวนเวหา เวหาจ้องมองเธอตาไม่กระพริบบเขารู้สึกคึกคักขึ้นมาทันทีเพราะเขาไม่เคยเจอขนมเทียนมายั่วยวนเขา “เธอคิดว่าการที่เธอไม่ใส่เสื้อผ้ามายั่วยวนฉันอย่างนี้แล้วฉันจะยอมให้เธอกลับบ้านไปหาพ่อของเธออย่างนั้นหรอ ฉันคิดว่าเธอคิดผิดเพราะต่อให้เธอไม่ยั่วยวนฉัน ฉันอยากได้เธอเมื่อไรเธอก็ต้องเป็นของฉันอยู่ดี” เวหาพูด

10เข็มทิ่ม เข็มตำ เวหามาที่คาสิโนของเขาวันนี้เขามีประชุมกับทีมผู้บริหาร ซึ่งแน่นอนเขาต้องพาสาวน้อยในกำมือของเขามาด้วยอย่างแน่นอน “โอ๊ย!! เหนื่อยจังเลย” เวหากลับจากห้องประชุมแล้วเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับพูดขึ้นอย่างเสียงดัง ขนมเทียนที่กำลังนั่งถักครอสติสอยู่ถึงกับสะดุ้งจนเข็มทิ่มมือของเธอ “โอ๊ย!!” ขนมเทียนอุทานขึ้นมาพลางมองที่ปลายนิ้วของเธอที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย “เป็นบ้าอะไรอยู่ๆ ก็ร้องอยากร้องมากหรือไงได้เดี๋ยวฉันจัดให้” เวหาพูดแล้วก็เดินไปหาขนมเทียนที่นั่งอยู่บนโซฟา “อะไรของนายเนี่ย ก็เข็มทิ่มมือ ฉันก็ต้องร้องออกมาสิแล้วนายจะมาอะไรกับฉัน” “ก็ฉันบอกว่าอย่ามานั่งทำอะไรอย่างนี้ฉันรำคาญหูรำคาญตา มาทำเป็นผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน ทุเรศ” เวหาพูดออกมาเสียงดังใส่เธอแล้วก็จับแขนเธอสองข้างไว้แน่นก่อนจะผลักเธอนอนลงบนโซฟา “เข็มทิ่มมือใช้มั้ย ชอบใช่มั้ยเข็ม ได้เดี๋ยวฉันจัดเข็มใหญ่ให้จะทิ่มให้หนำใจเธอเลย” เวหาพูดแล้วก็ก้มลงไซร้ซอกคอขาวของเธอทันที ขนมเทียนไม่เข้าใจว่าเธอทำอะไรผิดทำไมเวหาต้องคอยรังแกเธออย่างนี้ด้วยทั้งๆ ที่เ

9บทลงโทษกลางบ้าน เวหากับขนมเทียนกลับมาถึงบ้าน เวหาไม่พูดไม่จาตลอดทางที่กลับบ้านเขาดูนิ่งๆ เงียบๆ จนขนมเทียนแปลกใจที่เขามีท่าทีแปลกไป เวหาเดินนำเข้ามาในบ้าน ขนมเทียนเดินตามเขาเงียบๆ แต่แล้วอยู่ๆ เวหาก็หยุดเดินอย่างกระทันหันทำให้ขนมเทียนเข้ากับหลังของเขาอย่างแรง “โอ๊ย!!” ขนมเทียนร้องออกมาเมื่อหัวของเธอชนเข้ากับแผ่นหลังของเขา “หยุดเดินทำไมไม่บอก” ขนมเทียนพูดพลางใช้มือลูบที่หัวของตัวเอง “ทำไมเธอต้องอ่อยมาตินด้วย” เวหาพูดขึ้นในสิ่งที่เขาคิดมาตลอดทางกลับบ้าน ที่เขานิ่งๆ เงียบๆ เป็นเพราะเขากำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ “ฉันไม่ได้อ่อยใครทั้งนั้น” ขนมเทียนที่ไม่ได้ทำนิสัยอย่างที่เวหากล่าวหาเธอ เธอก็รีบปฏิเสธทันที “ถ้าไม่ได้อ่อยแล้วที่ชนแก้ว นั่งให้มันมองนม ยื่นมือจะไปจับมือมันอย่างนั้นไม่เรียกอ่อยแล้วจะให้เรียกว่าอะไร” เวหาพูดขึ้นพร้อมกับดันขนมเทียนให้นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น “ฉันก็ชนแก้วตามมารยาทแล้วก็ทำความรู้จักตามมารยาทส่วนที่นายมาบอกว่าฉันนั่งให้มาตินมองนมก็นายเองไม่ใช่หรือไงที่เลือกชุดนี้ให้ฉันใส่” ขนม

8เพื่อนของเวหาก็อยากกินขนมเทียนด้วย เวหานัดคุยธุรกิจกับเพื่อนที่เขารู้จักกันเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งเขาเริ่มสนใจธุรกิจร่วมกันกับเขา เวหาจึงนัดคุยกับเพื่อนที่ร้านอาหารริมแม่น้ำแห่งหนึ่งซึ่งขนมเทียนก็ต้องไปกับเวหาด้วย “เธอใส่ชุดอะไรของเธอขนมเทียน” เวหาที่เห็นขนมเทียนใส่ชุดลงมาจากบนห้องเดินลงบันไดมาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ “ก็ชุดธรรมดาที่ฉันใส่ประจำมันเป็นอะไรหรอ” ขนมเทียนพูดพร้อมกับหมุนตัวเพื่อประชดเวหา “ไปเปลี่ยน ชุดนี้ไม่เหมาะกับตำแหน่งเมียบำเรอของฉัน” เวหาพูดพร้อมกับเดินไปลากเธอขึ้นไปเปลี่ยนชุดบนห้อง “ก็ฉันไม่รู้ว่าจะใส่ชุดไหน ฉันไม่ได้เอาชุดมาด้วยมาก็มาอยู่เลย ยังไม่ได้กลับบ้านเลยสักครั้ง” ขนมเทียนพูดออกไปตามจริง “ชุดของเธอฉันมีให้อยู่แล้ว เธอไม่ต้องพูดมากต่อให้เธอใส่ทั้งเดือนวันละสามชุดเธอก็ใส่ไม่หมดหรอก” เวหาพูดจบทั้งสองก็เดินมาถึงห้องเสื้อผ้าที่เวหาเตรียมไว้เพื่อให้กับผู้หญิงของเขาที่เขาอยากพาออกงานด้วย เวหาจึงสั่งให้ทำห้องนี้และสั่งชุดมาไว้ซึ่งแต่ละชุดสวยๆ ทั้งนั้นแต่ก็มีไม่กี่คนที่จะได้มาเลือกชุดในห้องนี้ เ

ตอนที่4หรืออยากให้ฉันลงไป ณิชาภาพยายามรวบรวมสติให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้หลังจากที่ได้รับรู้เรื่อง ฃเช็คสิบล้านบาท จิตใจของเธอสับสนวุ่นวาย แต่ความมุ่งมั่นที่จะรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ยังคุกรุ่นราวกับกองไฟที่ไม่มีวันมอดดับ เธอนึกถึงคำพูดของธนาภาที่ว่า เขาต้องการควบคุมเธอ การกลับมาของอนาวินไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และไม่ใช่เรื่องความรัก แต่มันคือเกมที่เขาวางหมากไว้ทุกตา เธอรีบเปลี่ยนชุดเดรสรัดรูปมาเป็นเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ลำลอง หวังให้ชุดที่เรียบง่ายที่สุดนี้เป็นเกาะกำบังให้เธอรู้สึกถึงความเป็นตัวเองได้บ้าง “ไม่ต้องคิดมาณิชา ไม่ต้องคิดมาก แค่ทำงานที่แพงที่สุดในชีวิตให้จบไปวันๆ ก็พอ” เธอพึมพำกับตัวเองพลางพ่นลมหายใจทิ้งเพื่อขับไล่ความกลัว เมื่อเดินออกมาจากห้องพักพนักงาน เธอพบอรจิราและธนาภากำลังเตรียมตัวกลับบ้านเช่นกัน ทว่าสีหน้าของทั้งคู่กลับดูมีลับลมคมใน “พี่อร นานาจะกลับแล้วเหรอคะ” ณิชาภาฝืนยิ้มทักทาย “ใช่จ้ะ พอดีพี่ต้องเคลียร์บัญชีด่วนที่บ้าน แถมนานาก็ต้องไปช่วยพี่ด้วย ส่วนเรื่องพรุ่งนี้ พี่เกรงว่าเราอาจจะต้องรับมือคนเดียวไปก่อนนะ เพราะพี

ตอนที่3ห้าล้านบาท ไม่นานอรจิราก็กลับมาพร้อมกับสีหน้าที่ซีดเผือดลงกว่าเดิม ความกังวลแสดงออกมาทางแววตาของเธออย่างเห็นได้ชัด “เจ้าของบาร์แจ้งมาและค่ะคุณอคิราห์ ยอดทั้งหมดสำหรับการจองตัวน้องเดียร์เป็นเวลาหนึ่งปี” อรจิรารู้สึกเหมือนมีก้อนแข็งๆ จุกอยู่ที่คอ ยากลำบากเหลือเกินที่จะเปล่งจำนวนเงินออกมา “ห้าล้านบาทค่ะ” “ห้าล้านบาท” อนาวินทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ราวกับกำลังซื้อขนมราคาถูก “เป็นจำนวนที่ถูกไปเสียด้วยซ้ำ” อนาวินรับเช็คและปากกาจากอคิราห์มาถือไว้ด้วยตัวเอง เขาไม่ได้มองเช็ค แต่จ้องมองไปยังผนังห้อง เขาจรดปลายปากกาอย่างรวดเร็ว เขาเขียนตัวเลขลงบนเช็คนั้นแล้วก็ยื่นให้อรจิรา “คุณอรจิรานี่คือเช็คสิบล้านบาท จัดการให้เรียบร้อย” อรจิรารีบรับเช็คด้วยมือที่สั่นเทา เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ต่อหน้าชายผู้ทรงอำนาจคนนี้ เงินสิบล้านบาทสำหรับพนักงานหนึ่งคนคือการทำลายสถิติทั้งหมด และการประกาศว่าเธอได้ถูกซื้อไปแล้วอย่างสมบูรณ์ “ค่ะคุณอนาวิน ดิฉันจะรีบดำเนินการทันทีค่ะ” อรจิรารับคำอย่างทุลักทุเล แทบจะวิ่งออกจากห้องไปด้วยความตื่นตระหนก

ตอนที่2น้องเดียร์ ขณะที่เธอกำลังใช้สมาธิอยู่กับการเช็ดแก้วเพื่อขจัดความคิดฟุ้งซ่านนั้น ทันใดนั้นอคิราห์ก็เดินฝ่าฝูงชนออกมาจากห้องวีไอพี 4 ตรงมาที่เคาน์เตอร์บาร์ สายตาของเขาไม่ได้วอกแวกไปที่ใคร แต่จ้องตรงมาที่ณิชาภาอย่างเจาะจงราวกับจะประกาศอาณาเขต “คุณนนทกร” อคิราห์ทักทายอย่างสุภาพตามมารยาทและเป็นมืออาชีพ แต่ไม่มีไออุ่นในน้ำเสียงแม้แต่น้อย “คนของอนาวินสินะ มีธุระอะไรถึงได้มาขัดจังหวะที่โต๊ะของฉัน” นนทกรเอ่ยเสียงเรียบ พลางเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่สายตากลับหรี่ลงอย่างระวัง อคิราห์ยังคงรักษามารยาทไว้อย่างดีเยี่ยม “ผมมาในฐานะตัวแทนเจ้านายครับ พอดีมีข้อความสำคัญที่อยากฝากบอกพนักงานคนนี้เป็นการส่วนตัว” “เรื่องส่วนตัว” นนทกรเลิกคิ้วมองอย่างท้าทาย “เกรงว่าในชั่วโมงงานที่ฉันจองตัวเธอไว้ อะไรที่เป็นเรื่องของเดียร์ก็ถือเป็นเรื่องที่ฉันต้องรู้ด้วย หวังว่านายคงเข้าใจในกฎกติตานะ “ผมเข้าใจครับ แต่ข้อความนี้คุณวินน์กำชับมาว่าต้องถึงมือเธอตอนนี้” “ถ้าอย่างนั้นก็รอให้จบเคสของฉันก่อน หรือไม่ก็รอน้องเดียร์เลิกงาน” นนทกตัดบทอย่างเด็ดขาดพลาง

ตอนที่1รอยร้าวในแก้ววิสกี้ กลิ่นวิสกี้ราคาแพงผสมกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ คืออากกาศที่ ณิชาภา (ณิชา) ต้องสูดดมเพื่อประทังชีวิตในทุกค่ำคืน ภายใต้หน้ากากชื่อที่ใช้ในร้านเธอคือ เดียร์ ชุดเดรสสั้นสีดำที่รัดรูปไม่ได้ช่วยลดความอ้างว้างในใจลงได้เลย แต่ดวงตาคู่สวยที่เคยสดใสของอดีตคุณหนูผู้สูงศักดิ์กลับเย็นเยียบและแข็งกร้าวราวกับเป็นเกราะป้องกันไม่ให้โลกภายนอกเข้าถึงความอ่อนแอที่เหลืออยู่เธอต้องดิ้นรนเพื่อกอบกู้ครอบครัวที่ล้มละลาย และทุกแก้วที่เธอริน ทุกย่างก้าวที่เธอเดิน คือการพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือใครอีกต่อไป “เดียร์ ห้องสี่วีไอพี ไปหน่อยสิ” เสียงธนาภา เพื่อนร่วมงานคนสนิทเรียกขึ้นณิชาภากำถาดเครื่องดื่มแน่น สูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติก่อนจะก้าวเท้าเข้าสู่โซนวีไอพีด้วยท่าทีนิ่งสงบ ห้องวีไอพี 4 เงียบสงัดอย่างน่าประหลาด รังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง ชายสองคนนั่งอยู่ที่นั่น พวกเขาดูภูมิฐานจนน่าเกรงขามและชายที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นคือ อนาวิน อัศวนนท์ ส่วนอีกคนคือลูกน้องคนสนิทของเขา หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากออกจากอก ความเจ็บปวดที่ฝังรากลึก