Novels by กวีสวาท

ตอนที่95ป้อนนมลูกแล้วอย่าลืมป้อนพ่อนะ (ตอนจบ) “งั้นเราไปป้อนนมพ่อกันดีกว่า”ปรายฟ้าพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย ภาคภูมิยิ้มกว้าง ก่อนจะอุ้มปรายฟ้าขึ้นมาแล้วเดินตรงไปยังห้องนอนของทั้งคู่ห้องนอนถูกจัดแสงสลัว ๆ ด้วยโคมไฟข้างเตียง ให้บรรยากาศที่อบอุ่นและโรแมนติก ภาคภูมิวางปรายฟ้าลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอไม่ละสายตา“วันนี้เมียสวยจังเลย” ภาคภูมิเอ่ยชมด้วยเสียงแหบพร่า พลางเลื่อนมือไปสัมผัสแก้มนวลของปรายฟ้าอย่างอ่อนโยนปรายฟ้าหลับตาพริ้มเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปมา เธอกระซิบตอบกลับไปว่า“ภูมิก็หล่อค่ะ”ภาคภูมิยิ้มกว้างก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบปรายฟ้าอย่างดูดดื่ม จูบของเขาเต็มไปด้วยความรัก ความปรารถนาและความคิดถึงปรายฟ้าตอบรับจูบนั้นด้วยความเต็มใจ เธอสอดมือเข้าไปในเส้นผมของภาคภูมิแล้วดึงรั้งท้ายทอยเขาเข้ามาใกล้ เพื่อให้จูบนั้นลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนของทั้งคู่เกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน ราวกับต้องการเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไปตลอดทั้งวันมือของภาคภูมิเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังของปรายฟ้า ก่อนจะเลื่อนลงไปปลดกระดุมชุดนอนผ้าซาตินที่ปรายฟ้าสวมอยู่

ตอนที่94ป้อนนมลูกแล้วอย่าลืมป้อนพ่อนะ (ตอนจบ) หกเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก ชีวิตของภาคภูมิและปรายฟ้า เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงจากคู่รักหนุ่มสาวกลายเป็นพ่อแม่เต็มตัวพร้อมกับสมาชิกใหม่สองคนคือน้องพายุและน้องสายฝนที่เติมเต็มชีวิตคู่ของทั้งสองให้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นทั้งคู่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ใจกลางเมืองซึ่งถูกตกแต่งอย่างสวยงามและอบอุ่น มีพื้นที่กว้างขวางให้เด็ก ๆ ได้วิ่งเล่นและมีสนามหญ้าที่กว้างพอสำหรับเด็กน้อยสองคนภาคภูมิจัดสรรเวลาให้กับการทำงานและครอบครัวอย่างลงตัว ทุกวันหลังกลับจากบริษัท สิ่งแรกที่เขาทำคือตรงดิ่งกลับบ้านเพื่อมาเล่นกับลูก ๆ เสียงหัวเราะสดใสของน้องพายุและน้องสายฝนคือยาชั้นดีที่ช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการทำงานได้เป็นอย่างดีเขามักจะอุ้มลูกน้อยทั้งสองคนขึ้นมาโยนเบา ๆ จนลูก ๆ ส่งเสียงคิกคักด้วยความชอบใจหรือไม่ก็เล่านิทานก่อนนอนให้ฟังจนกระทั่งลูก ๆ เคลิ้มหลับไปในอ้อมแขนปรายฟ้าเองก็ดูสดใสขึ้นมากแม้จะเหนื่อยกับการเลี้ยงลูกแฝดแต่เธอก็มีความสุขกับบทบาทความเป็นแม่ปรายฟ้ามีพี่เลี้ยงสองคนคอยช่วยดูแลลูก ๆ ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งเพราะหากไม่มีพี่เลี้ยงช่วย

ตอนที่94คุณพ่อคุณแม่ป้ายแดงเกือบเก้าเดือนที่ปรายฟ้าใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในทุกวัน ท้องของเธอโตขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอเริ่มรู้สึกหนักตัวและอุ้ยอ้ายไปหมดทุกที่แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงมีความสุขในทุกวันที่มีภาคภูมิอยู่เคียงข้างและแล้ววันที่เธอกับภาคภูมิรอคอยก็มาถึงในช่วงกลางดึกปรายฟ้าเริ่มมีอาการปวดท้องอย่างรุนแรงจนภาคภูมิถึงกับตกใจ เขารีบพาเธอไปที่โรงพยาบาลทันทีโดยไม่ลังเล“คุณต้องหายใจเข้าลึก ๆ นะปราย” ภาคภูมิกล่าวกับปรายฟ้าด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล เขากุมมือของเธอไว้แน่นตลอดเวลาที่อยู่บนรถปรายฟ้ายิ้มทั้งน้ำตา “ปรายไม่เป็นไรค่ะ ปรายทนได้ค่ะ”เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ปรายฟ้าก็ถูกนำตัวเข้าไปในห้องคลอดทันที ภาคภูมิกอดเธอไว้แน่นแล้วกระซิบที่ข้างหูของเธอเบา ๆ“ภูมิจะอยู่เคียงข้างปรายเสมอนะครับปรายไม่ต้องกลัวนะ”ปรายฟ้าถูกนำตัวไปที่ห้องผ่าตัดทันทีที่คุณหมอตรวจดูว่าเหมาะสมแก่การผ่าคลอดเอาเด็กน้อยออกมาหลังจากนั้นไม่นานเสียงของเด็กทารกน้อยก็ดังขึ้นมา ภาคภูมิถึงกับน้ำตาคลอเบ้า เขาหันไปมองหน้าปรายฟ้าด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ คุณหมออุ้มเด็กน้อยออกมาจากห้องคลอดแล้วกล่าวว่า“คุณได

ตอนที่93เลขาใหม่กับหัวใจที่ว้าวุ่นปรายฟ้าตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยความรู้สึกที่สดชื่นแต่เมื่อภาคภูมิออกไปทำงานที่บริษัท เธอก็เริ่มรู้สึกเหงาและเบื่อหน่ายกับการอยู่บ้านเพียงคนเดียวความรู้สึกนี้ทำให้เธอคิดถึงเรื่องต่าง ๆ มากมายและสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกกังวลมากที่สุดก็คือเรื่องของเมย์เลขาคนใหม่ของภาคภูมิเธอพยายามที่จะไล่ความคิดเหล่านี้ออกจากหัว แต่ก็ทำไม่ได้เธอยังคงคิดถึงภาพของเมย์ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ภาคภูมิที่ห้องทำงานของเขา ความรู้สึกหึงหวงที่กลับมาอีกครั้งทำให้หัวใจของเธอไม่สงบเธอรู้ดีว่าภาคภูมิเป็นคนดีและไม่คิดอะไรกับใครแต่ความกังวลที่มาพร้อมกับการตั้งครรภ์ก็ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวและไม่มั่นคง“ยัยปรายหยุดคิดเรื่องไร้สาระได้แล้ว” ปรายฟ้าพูดกับตัวเอง“ภูมิรักเราคนเดียว”แม้จะพูดกับตัวเองแบบนั้นแต่เธอก็ยังคงรู้สึกกังวลอยู่ดี เธอพยายามหาอะไรทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองแต่ก็ทำไม่ได้เลยในตอนเย็นเมื่อปรายฟ้ากำลังนั่งดูโทรทัศน์อย่างเงียบ ๆ ภาคภูมิก็กลับมาจากบริษัทเขามองดูปรายฟ้าที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าที่อ่อนเพลียแต่ก็ยังคงความสง่างามอยู่ ภาคภูมินั่งลงข้าง ๆ เธอแล้วโอบกอดเธอไว้แน่น

ตอนที่92ท้อง สามเดือนผ่านไปหลังจากงานแต่งงานอันแสนสุขของปรายฟ้าและภาคภูมิ ชีวิตคู่ของพวกเขาราบรื่นและเต็มไปด้วยความรัก แต่ในช่วงสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมาปรายฟ้าเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติในร่างกายของตัวเอง เธอรู้สึกอ่อนเพลียและคลื่นไส้อย่างไม่มีสาเหตุและที่สำคัญที่สุดคือเธอไม่รู้สึกถึงอาการปวดประจำเดือนที่เคยเกิดขึ้นทุกเดือนเลยด้วยความสงสัยและความหวังเล็ก ๆ ในใจ ปรายฟ้าตัดสินใจไปตรวจที่โรงพยาบาลด้วยตัวคนเดียว เมื่อคุณหมอบอกข่าวดีว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้วปรายฟ้าถึงกับยิ้มทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุขและความยินดี เธอดีใจมากที่ความรักของเธอและภาคภูมิได้มาถึงอีกขั้นที่สำคัญแล้วเมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียมปรายฟ้าก็รีบวิ่งเข้าไปหาภาคภูมิแล้วกอดเขาไว้แน่น ภาคภูมิสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในท่าทางของเธอ“เกิดอะไรขึ้นครับที่รัก” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลปรายฟ้ายื่นผลตรวจการตั้งครรภ์ให้กับเขา ภาคภูมิถึงกับตกใจ เขามองหน้าปรายฟ้าด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะอ่านผลตรวจแล้วยิ้มกว้างออกมาจนแก้มปริ“จริงเหรอครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ“

ตอนที่91เข้าเรือนหอ (18+)ห้องสวีทอีกห้องหนึ่งที่ตกแต่งในโทนสีอบอุ่น ประดับด้วยภาพวาดศิลปะล้ำค่า ชัยวัฒน์พยุงมีนาที่อยู่ในอ้อมกอดเข้ามาในห้องมีนาในชุดเจ้าสาวลูกไม้สีครีมดูงดงามราวกับนางฟ้าที่เพิ่งจุติลงมาจากสรวงสวรรค์ที่ทำให้ชัยวัฒน์แทบคลั่งชัยวัฒน์อดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบขมับของเธออย่างแสนรัก และสูดดมกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธออย่างลืมตัว “เมียจ๋าหอมชื่นใจที่สุดเลย”“ในที่สุดมีนก็เป็นของชัยอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะมีนเป็นของชัยแล้วจริง ๆ” ชัยวัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือแกร่งของเขาประคองใบหน้าสวยหวานของเธอขึ้นมาสบตา ดวงตาของเขาฉายแววรักใคร่ลึกซึ้งและปรารถนาอย่างเปิดเผยมีนายิ้มหวานหยาดเยิ้ม เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูเขา“มีนรอคอยวันนี้มานานแสนนานเหมือนกันอยากจะเป็นของชัยในวันแต่งงานใจจะขาดแล้ว”ชัยวัฒน์อุ้มมีนาขึ้นในอ้อมแขน พาเธอไปยังกลางห้องที่ปูพรมหนานุ่มสีแดงก่ำ เขาวางเธอลงช้า ๆ บนพรม ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ จูบหลังมือเรียวของเธออย่างแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก“ชัยรักมีน รักหมดหัวใจและอยากให้มีนเป็นของชัยในคืนนี้อยากให้มีนรู้สึกดีที่สุด”มีนาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง เ

26ความสุขที่เข้าใจกันตอนจบ ห้องนอนของริคกับมุกมีเสียงเด็กน้อยแรกเกิดดังขึ้นมาเป็นระยะทุกครั้งที่เด็กน้อยหิวนมก็จะร้องออกมาอย่างนี้ทุกครั้งไป มุกตัดสินใจอยากเลี้ยงลูกชายของเธอด้วยตัวเอง “พี่ว่าเราจ้างพี่เลี้ยงมาเลี้ยงลูกช่วยเราดีมั้ย พี่เห็นมุกไม่ได้นอนแล้วพี่ก็สงสารที่หนูไม่ค่อยได้พักผ่อนเลย” ริคบอกกับภรรยาของเขาด้วยความเป็นห่วงแต่ภรรยาของเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไรแค่เลี้ยงลูก เธอเคยทำงานหนักกว่านี้เธอก็เคยมาแล้วเรื่องเลี้ยงลูกแค่นี้สบายมากสำหรับเธอ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะมุกเลี้ยงลูกเองได้ อีกหน่อยลูกของเราโตขึ้นอีกหน่อยก็คงไม่ร้องบ่อยขนาดนี้หรอกค่ะ” มุกพูดแล้วก็หันไปให้นมลูกของเธอต่อ มุกมีความเป็นแม่สูงมาก เธอพร้อมที่จะดูแลลูกของเธอให้ดีที่สุดเพราะเธอไม่อยากให้ลูกของเธอขาดตกบกพร่องอย่างที่เธอเป็นเด็ดขาด “ถ้ามุกต้องการอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ช่วยหนูเลี้ยงลูกของเราเอง” คิวพูดขึ้นมาพร้อมกับเดินไปนอนลงข้าง ๆ เธอกับลูกชายของเขา ในขณะที่ห้องหนึ่งมีเสียงเด็กร้องหิวนมแต่อีกห้องก็มีผู้ใหญ่ร้องออกมาเพราะหิวนมเช่นกัน “อือ อ่า ซี๊ด อ

25กลับบ้านกัน วรรณาที่รู้เรื่องของลูกสาวกับลูกชายก็รีบโทรปรึกษาสามีของเธอในทันทีว่าจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อสุทธิเกียรติได้ยินเรื่องของลูกสาวกับลูกชาย ในตอนแรกเขาก็คิดมากและขอเวลาคิดสักพักแต่พอนึกถึงเรื่องราวของเขาเองตอนที่รักกับวรรณา เขาเองก็ดื้อรั้นเช่นเดียวกัน วรรณาเป็นลูกสาวชาวนาที่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรแต่เขาก็อยากได้เธอมาเป็นภรรยาแม้ว่าพ่อกับแม่ของเขาจะไม่อยากให้แต่งวรรณาเข้าบ้านแต่เขาก็ไม่ยอมและทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้วรรณามาเป็นของเขาให้ได้ “ริคพ่อตัดสินใจได้แล้วนะ” สุทธิเกียรติโทรหาลูกชายของเขา ทันทีที่ริครับสายพ่อของเขาก็รีบบอกกับเขาในทันทีว่าตัดสินใจได้แล้ว “พ่อพูดมาเลยครับตอนนี้น้องสาวก็อยู่กับผมด้วย พ่ออยากพูดอะไรพ่อก็พูดมาได้เลย” ริคพูดขึ้นมาแต่ข้างในใจของเขาก็ตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้รู้แล้วว่าอนาคตของเขากับน้องสาวจะเป็นอย่างไร “พ่อยอมให้ลูกทั้งสองเลือกรักคนที่ลูกอยากจะรักพ่อจะไม่บังคับอะไรลูกอีกแล้ว กลับมาหาพ่อกับแม่นะลูก พาลูกสะใภ้และลูกเขยของพ่อมาด้วยนะ พ่อจะรอ” สุทธิเกียรติพูดออกมาอย่างนั้น ทั้งสี่คนต่างร้

24วีนาอยู่ที่ไหน วีนามาหาคิวตามที่ฟอร์ดได้บอกกับเธอ คิวได้เจอกันกับวีนา ทั้งสองคนก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่ต่างจังหวัดซึ่งเป็นบ้านเกิดของคิว “วีนาวันนี้พี่จะพาหนูไปซื้อของในอำเภอนะแต่พี่ต้องพาหนูขับมอเตอร์ไซค์ไปหนูกล้าไปกับพี่หรือเปล่า” คิวพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของวีนาด้วยความสงสารที่เธอต้องมาใช้ชีวิตอยู่กับคนจน ๆ อย่างเขา “พี่คิวไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกค่ะ ให้หนูเดินไปก็ยังได้ขอแค่ได้เดินข้าง ๆ พี่แค่นี้หนูก็อุ่นใจแล้วค่ะ” วีนาพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของคิวแล้วเธอก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่ได้อยู่กับชายที่เธอรัก “ถ้าหนูไม่อยากอยู่กับคนจน ๆ อย่างพี่หนูไปจากพี่ตอนไหนก็ได้นะ พี่จะไม่รั้งหนูไว้เด็ดขาด” คิวพูดขึ้นมาแล้วก็ใช้มือของเขาลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน เขาไม่อยากให้เธอต้องมาลำบากกับเขาแม้ว่าเขาจะรักเธอมากแค่ไหนก็ตามแต่ถ้าเธออยากไปจากเขา เขาก็พร้อมที่จะปล่อยเธอไป “พี่คิวเลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้ว หนูมีเงินมากพอที่จะเลี้ยงพี่แล้วก็มากพอที่หนูจะเลี้ยงตัวเองและอีกอย่างหนูก็มีเงินมากพอที่จะต่อยอดไปได้อีก” วีนาพูดขึ้นมาแล้วก็กอดเขาไว้แน่น

23 ริคหายไป หลังจากที่ริคให้คนตาสืบตามหาว่ามุกไปอยู่ที่ไหนนานมาก ๆ แต่เขาก็ไม่ย่อท้อต่อเวลาที่ต้องรอคอยในการตามหาเธอ การรอคอยของริคไม่สูญเปล่าอีกต่อไป เมื่อเขาได้รับข่าวดีจากนักสืบที่เขาจ้างให้ตามหามุก “ว่ายังไงมีเรื่องอะไรคืบหน้าหรือเปล่า” ริคพูดขึ้นมาหน้านิ่ง ๆ อย่างที่ทุกครั้งเพราะเขาไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะได้รับข่าวดี เขาจึงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมากมาย “ผมตามสืบจนผมรู้แล้วครับว่าเธออยู่ที่ไหน” เมื่อนักสืบพูดขึ้นมาอย่างนั้นเขาก็มีน้ำเสียงที่ตื่นเต้นขึ้นมามากกว่าเดิมมาก ๆ “ว่ายังไงนะ มุกอยู่ที่ไหน รีบ ๆ บอกมาสิ” ริคเอ่ยขึ้นมาอย่างตื่นเต้นแล้วก็รีบถามนักสืบอย่างร้อนใจ “เดี๋ยวผมส่งโลเคชั่นให้ครับ ขอให้โชคดีนะครับ” นักสืบวางสายไปจากเขา ริคก็นั่งมองหน้าจอมือถืออย่างใจจดใจจ่อเพราะเขาพร้อมมาก ๆ ในการที่เขาจะไปหามุกจนถึงที่เพราะเขาไม่เคยลืมเธอได้ลงเลยสักวัน “มาแล้ว ๆ ๆ” ริคพูดขึ้นมาเมื่อเขาเห็นข้อความเด้งเข้ามาที่มือถือของเขา ริคดูตื่นเต้นมาก ๆ ที่เขาจะได้ไปหามุกสักที ทันทีที่ริคเปิดโลเคชั่นซึ่งมันห่างไกลจ

22วีนาหายไป วีนาจ้างนักสืบให้ตามหาคิวผู้ชายที่เป็นที่รักของเธอ วีนารู้สึกเหมือนขาดอะไรไปที่ไม่มีเขาอยู่ข้าง ๆ อย่างนี้ หลายวันผ่านไปวีนาทำใจแล้วว่าเธอต้องตามหาคิวไม่พบแน่นอนเพราะนักสืบบอกกับเธอว่าตามหาเท่าไรก็ยังไม่เจอเขาเลย “เราคงมีวาสนาได้เจอกันแค่นี้สินะ” วีนาพูดขึ้นมาก่อนจะเดินไปขึ้นรถโดยมีคนขับรถของพ่อไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย วีนาไปมหาวิทยาลัยด้วยอาการที่ไม่สดชื่นเลย ความคิดของเธอมีแต่คิวเท่านั้นในตอนนี้ จริง ๆ ถ้าพ่อของเธอบอกกับเธอดี ๆ เธอก็จะยอมพูดคุยตกลงกันดี ๆ แต่พ่อไม่ยอมให้เธอได้ตัดสินใจได้พูดคุยสักนิดอยู่ ๆ จะให้เธอหมั้นกับผู้ชายที่เธอไม่ได้รักเธอก็คงไม่ยอมทำตามที่พ่อของเธอต้องการแน่นอน วีนาที่กำลังเดินตรงไปที่อาคารเรียนของเธอ อยู่ ๆ ฟอร์ดก็เดินเข้ามาหาเธอ “พี่ฟอร์ดมาหาวีนามีเรื่องอะไร ถ้าจะมาขู่เรื่องของวีนากับคิวคงไม่จำเป็นหรอกมั้งเพราะตอนนี้พี่คิวก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว” วีนาเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับทำท่าจะเดินหนีไปจากเขาให้ได้ “พี่ไม่ได้จะมาพูดเรื่องนี้แต่พี่จะมาบอกเรื่องของคิว” ฟอร์ดพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าท

21คนรักหายไป คู่หมั้นก็เข้ามา เมื่อวีนากับริคเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของเรื่องที่คิวกับมุกหายไปพร้อม ๆ กัน ริคจึงให้คนออกตามหาคิวกับมุกแต่ตอนนี้ทั้งสองก็ยังไม่ได้เรื่องราวของคิวกับมุก สุทธิเกียรติเรียกให้ลูก ๆ ทั้งสองของเขาให้มาพบที่ห้องรับแขก ในตอนนั้นทั้งวีนาและริคไม่รู้ว่าพ่อให้มาพบทำไมแต่ทั้งสองก็มาตามที่พ่อต้องการ เมื่อวีนาเดินเข้ามาก็เห็นพี่ชายนั่งหน้าซีเรียสมาก ๆ เธอเห็นคนแปลกหน้าสองคนที่เธอไม่เคยเห็นและไม่เคยรู้จักมาก่อน “นั่งก่อนสิวีนา ไหว้ทักทายผู้ใหญ่สิลูก” วรรณาบอกกับลูกสาวของเธอ “เข้าเรื่องเลยนะ ที่วันนี้พ่อให้ลูกทั้งสองมาหาพร้อมกันอย่างนี้เพราะพ่ออยากแนะนำว่าที่คู่หมั้นให้กับวีนาแล้วก็ริค พ่ออยากให้ลูกได้รู้ว่าพ่อเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับลูกรักของพ่อทั้งสองคนแน่นอน” สุทธิเกียรติพูดขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าของลูกสาวลูกชายของเขาที่ตอนนี้กำลังตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ริคไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ไปก่อนเพราะเขายังไม่อยากโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่แต่เขาก็ยังไม่หยุดที่จะตามหามุก

ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง“ขอบคุณค่ะคุณอาคิ” ณิชาภายิ้มบางๆ ให้ด้วยความซาบซึ้ง “ทำไมช่วงนี้ดูซูบไปละครับเนี่ย ไอ้วินน์มันใช้งานหนักเกินไปหรือเปล่า” อคิราห์พูดปนหัวเราะ ขณะที่ส่งปึกกระดาษคืนให้เธอ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเส้นผมบางส่วนของณิชาภาที่หลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าหวานจนดูเกะกะ ด้วยความสนิทสนมและนิสัยขี้เล่น ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปปัดเส้นผมทัดหูให้เธออย่างแผ่วเบา “ดูแลตัวเองบ้างนะครับ เดี๋ยวไม่มีแรงรบกับท่านประธาน” จังหวะนั้นเอง ประตูลิฟต์ผู้บริหารเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงสง่าของอนาวินก้าวเท้าออกมา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทกลับพลันแข็งท้างขึ้นมาทันทีเมื่อภาพตรงหน้าสาดเข้าสู่สายตา ภาพของอคิราห์ที่กำลังคุกเข่าอยู่ใกล้ชิดกับณิชาภา มือของเพื่อนสนิทที่กำลังลูบไล้ใบหน้าหวานของเธออย่างอ่อนโยน และรอยยิ้มของณิชาภาที่มอบให้ชายอื่นรอยยิ้มที่เขาไม่ได้เห็นมันมานานแสนนาน กรงเล็บแห่งความหึงหวงและคว้าบ้าคลั่งพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจของอนาวินในทันที สัญชาตญาณความเป็นเจ้าของที่รุนแรงทำให้เขาลืมสิ้นทุกแผนการที่วางไว้ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นด้วยความโกรธจัด “ทำอะไรกันอยู่ตรงนั้น!” เสียงทรงพลังค

ตอนที่ 12 รอยร้าวในไฟหึง ความเงียบงันภายในห้องนอนสีครีมดูจะหนักอึ้งกว่าค่ำคืนไหนๆ แม้เสียงพายุฝนด้านนอกคฤหาสน์จะเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบใบไม้ แต่เสียงสะท้อนจากไฟล์คลิปเสียงของอนาวินยังคงดังก้องอยู่ในหัวใจของณิชาภาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มือบางยังคงกำแฟลชไดรฟ์สีเงินแนบกับอก สะอื้นไห้จนตัวโยนด้วยความรู้สึกผิดที่เคยเคลือบแคลงใจในตัวเขา เธอเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มช้าๆ ดึงสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมา สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ไม่ใช่การนั่งร้องไห้ แต่เป็นการเดินกลับไปหาเขา เดินกลับไปบอกให้เขารู้ว่าเธอเลือกที่จะอยู่เคียงข้างเขา ไม่ใช่ในฐานะลูกหนี้หรือหมากในเกมแค้น แต่ในฐานะผู้หญิงที่จะร่วมเผชิญหน้ากับพายุทุกลูกไปพร้อมกับเขา ณิชาภาก้าวเท้าออกจากห้องนอน ท่ามกลางความมืดของโถงทางเดินสลัว เดินตรงไปยังห้องทำงานใหญ่ที่เพิ่งผ่านสมรภูมิอารมณ์มาเมื่อครู่ ประตูห้องแง้มอยู่เล็กน้อย แสงไฟนีออนด้านในสาดส่องออกมาเป็นเส้นตรงยาวลงบนพื้นหินอ่อน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเบาๆ อนาวินยังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทว่าแผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างทรนงบ

ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง (2)เขายังเก็บมันไว้ ในที่ที่ปลอดภัยที่สุดของเขา หยดน้ำตาแห่งความลังเลร่วงเผาะลงบนกระจกกรอบรูป ณิชาภายืนนิ่งงันอยู่กลางห้อง ความทรงจำแสนหวานในอดีตพุ่งเข้าโจมตีใจจนเธอแทบจะก้าวขาไม่ออก แต่เมื่อภาพของพ่อที่มีสายระโยงระยางและภาพของอนาวินที่สวมแหวนให้รินลดาลอยซ้อนทับเข้ามา เธอจึงจำต้องหลับตาแน่น กัดริมฝีปากจนห่อเลือดแล้วคว้าแฟลชไดรฟ์นั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อคลุมทันที “ณิชา” เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังท่ามกลางความมืด พร้อมกับแสงไฟนีออนในห้องทำงานที่กลับมาสว่างวาบอีกครั้งเมื่อระบบไฟสำรองทำงาน ณิชาภาสะดุ้งสุดตัวพลางหันกลับไปมองด้วยความตกใจสุดขีดอนาวินยืนพิงกรอบประตูห้องทำงานอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด แววตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความผิดหวัง ความโศกเศร้า และความอ่อนล้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือของเขาไม่มีอาวุธ ไม่มีท่าทีโกรธเกรี้ยวจะเข้าไปทำร้ายเธอ... มีเพียงความเงียบงันที่กรีดลึกยิ่งกว่าสิ่งใด “คุณวินน์ คือฉัน” ณิชาภาเสียงสั่นเครือ พยายามเอาซ่อนมือไว้ข้างหล

ตอนที่ 11 กรงที่ไร้ซี่กรง หนังสือพิมพ์ธุรกิจและบันเทิงแทบทุกฉบับที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกกลางห้องนั่งเล่น พาดหัวข่าวด้วยภาพขนาดใหญ่ของพิธีหมั้นหมายสายฟ้าแลบระหว่างทายาทอัศวนนท์และบุตรสาวตระกูลดัง ภาพของอนาวินในชุดทักซิโด้สวมแหวนเพชรเม็ดโตให้กับรินลดาที่ฉีกยิ้มกว้างก้องไปทั้งสังคมไฮโซ มันเป็นหลักฐานชั้นดีที่คอยย้ำเตือนใจของณิชาภาว่า ตัวเธอในตอนนี้เป็นได้เพียงแค่คนนอกสายตาที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ความบอบช้ำจากค่ำคืนงานเลี้ยงยังไม่ทันจางหาย พายุลูกใหม่ก็พัดเข้ามาซ้ำเติมอย่างรวดเร็ว เมื่อรินลดาใช้ฐานะว่าที่คู่หมั้นบุกเข้าออกบ้านพักส่วนตัวของอนาวินแทบจะวันเว้นวัน และทุกครั้งที่หล่อนมา จุดประสงค์เดียวที่ชัดเจนที่สุดคือการเหยียบย่ำใจของคนที่เป็นได้แค่เลขา “นี่ ณิชาภา! ยืนบื้ออยู่ทำไม ไปเอาน้ำส้มคั้นสดมาเสิร์ฟให้เพื่อนๆ ฉันหน่อยสิ” รินลดาเอ่ยปากสั่งเสียงแหลมพลางเอนหลังพิงโซฟาหรูหรา ข้างๆ มีกลุ่มเพื่อนสนิทในแวดวงสังคมไฮโซที่พากันมองมาที่ณิชาภาด้วยสายตาเหยียดหยาม ณิชาภากำหมัดแน่นใต้ผ้ากันเปื้อนสีเรียบ เธอพ่นลมหายใจสั้นๆ ก่อนจะก้มหน้ารับคำ “ค่ะ คุณรินลดา”

ตอนที่ 10 ราตรีแห่งรอยร้าว ภายในห้องรับรองส่วนตัวหลังเวทีใหญ่ เสียงอึกทึกจากงานเลี้ยงด้านนอกถูกกั้นด้วยประตูไม้โอ๊คหนาหนัก ณิชาภานั่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่ ความสวยงามของชุดราตรีสีน้ำเงินไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกมั่นคงขึ้นแม้แต่น้อย โดยเฉพาะเมื่อมีประธานอนันต์ นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเรียบเฉยทว่าทรงอำนาจ “ฉันจะไม่เสียเวลาอ้อมค้อมนะวินน์” อนันต์เอ่ยเสียงเรียบพลางจิบน้ำแร่ “ข่าวลือเรื่องแกกับเด็กคนนี้เริ่มหนาหูขึ้นทุกที และมันกำลังทำให้หุ้นของบริษัทแกว่ง รินลดาเองก็ไม่พอใจมาก ซึ่งนั่นหมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรากับตระกูลของเธอกำลังสั่นคลอน”อนาวินยืนพิงโต๊ะทำงาน มือหนากำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว “ผมจัดการได้ครับพ่อ เรื่องงานก็ส่วนงาน ส่วนณิชาภาเธอเป็นแค่คนดูแลส่วนตัวของผมเท่านั้น” “จัดการได้งั้นหรือ?” อนันต์เหยียดยิ้มเย็นชา ก่อนจะวางไอแพดลงบนโต๊ะ ในนั้นปรากฏข้อมูลการรักษาพยาบาลของพ่อณิชาภา “โรงพยาบาลที่พ่อของหล่อนนอนอยู่ ฉันเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ที่นั่น และฉันเพิ่งได้รับรายงานว่าเครื่องช่วยหายใจรุ่นล่าสุดที่เขากำลังใช้ มีคิวที่คนไข้รายอื

ตอนที่ 10 ราตรีแห่งรอยร้าว บรรยากาศภายในห้องแต่งตัวของคฤหาสน์อัศวนนท์อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมและละอองสเปรย์ฉีดผม ณิชาภานั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ปล่อยให้ช่างแต่งหน้ามืออาชีพสะบัดแปรงลงบนใบหน้าของเธออย่างต่อเนื่อง เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงตุ๊กตาไขลานที่กำลังถูกตกแต่งเพื่อรอเวลาออกไปจัดแสดง ชุดราตรีสีน้ำเงินคราม (ผ้าซาตินเนื้อดีทิ้งตัวยาวระพื้น ประดับคริสตัลระยิบระยับที่ช่วงอกและไหล่ แสงไฟจากโคมระย้าทำให้มันดูเหมือนผืนฟ้าจำลองที่โอบล้อมร่างบางเอาไว้ ชุดนี้สวยจนน่าใจหาย แต่มันกลับรัดรึงจนเธออึดอัดไปถึงขั้วหัวใจ“สวยมากเลยครับคุณณิชา ชุดนี้ขับผิวคุณให้ดูแพงมากจริงๆ” ช่างแต่งหน้าเอ่ยชมจากใจจริง ทว่าความเงียบก็ถูกทำลายลงเมื่อประตูห้องถูกเปิดออก อนาวินเดินเข้ามาในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ความสง่างามและรังสีอำนาจของเขาทำเอาช่างแต่งหน้าต้องรีบเก็บของและขอตัวออกไปอย่างรู้หน้าที่ เขายืนซ้อนหลังเธอ มองภาพสะท้อนในกระจกด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา มือหนาวางลงบนไหล่เปลือยเปล่าของเธอ สัมผัสที่ร้อนผ่าวขัดกับแอร์ในห้องที่เย็นเฉียบ “จำไว้